Sommersaison auf Paros

Ein schöner Ort von Ellen Katja Jaeckel

Unsere Autorin Ellen Katja Jaeckel hat sich Gedanken über eine bestimmte Spezies gemacht, die nahezu ausgestorben schien: Der griechische “Kamaki”. Wie es zu seiner Wiederbelebung kam und welche Schönheiten die Insel Paros birgt, erfahren Sie in der neuen Reise-Serie von diablog.eu, mit Originalillustrationen von unserem Zeichner Yorgos Konstantinou. Näheres zur Autorin lesen Sie in unserem “Who is who“.

paros01lat
©Yorgos Konstantinou

 

Steckbrief Paros

Die in der Mitte der Kykladen liegende Insel Paros hat heute ca. 14.000 Einwohner, ein Drittel lebt in der Inselhauptstadt Parikiá. Hier steht eine der interessantesten Kirchen Griechenlands, die „Panagia ekatontapyliani – die hunderttürige Muttergotteskirche“. Seit der Antike ist die Insel für ihren glitzernden, weißen Marmor bekannt – noch heute kann man die riesigen Marmorstollen in Marathi bewundern.

Einige der berühmtesten Bauwerke und Skulpturen der Antike sind aus parischem Marmor gemeißelt – u.a. die Athener Akropolis, der Apollo-Tempel auf Delos, der Poseidontempel in Sounio und die Venus von Milo. Auch das Vlacherna-Kloster in Istanbul und venezianische Paläste wurden aus dem kristallinen Material geschaffen. Im Inselinnern liegt der hübsche, blumengeschmückte Ort Lévkes, in dem lange Zeit Schriftsteller und Übersetzer aus der ganzen Welt zum Arbeiten in das vom EKEMEL betriebene Übersetzerhaus zusammenkamen.

Schließlich hat Paros eine lange lyrische Tradition als Heimat des Dichters Archilochos (geb. um 650 v.Chr.). Von Lévkes kann man auf alten byzantinischen Pfaden wandern, besonders schön ist das im April und Mai.

Vom kleinen Flugplatz bestehen Verbindungen nach Athen. Gewöhnlich erfolgt die Anreise über den Seeweg. Paros ist ein idealer Ausgangspunkt für Inselhüpfer.

 

Paros liegt am Schnittpunkt vieler Kykladen-Inseln – und hat zum Bedauern der zahlreichen im Tourismus beschäftigten Bewohner und Saisonarbeiter keinen internationalen Flughafen. Aber der mangelnde Luftverkehr wird durch einen betriebsamen Hafen ausgeglichen. Tatsächlich ist Paros eine der am besten zu erreichenden Kykladeninseln, ein echter Knotenpunkt, an dem mehrmals täglich die großen Fähren und Tragflügelboote aus Piräus und Santorin Halt machen, aber auch jene zu den Nachbarinseln Naxos und Ios, ganz zu schweigen von den kleinen Fährverbindungen zur Schwesterinsel Antiparos.

In guten Zeiten – vor der Krise – und zur Hochsaison, also zwischen Mitte Juli und Ende August, waren das an die zwanzig ankommende Schiffe täglich. Ein idealer Arbeitsplatz für Giannis, der seit fünfzehn Jahren jeweils von Mai bis Ende September als Kamáki auf Paros seinen Lebensunterhalt bestreitet.

IMG_0124, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

Das griechische Wort Kamáki meint nicht nur den unerschöpflichen Aufreißer, der mittlerweile ein wenig in die Jahre gekommen ist, also die griechische Variante des Papagallo vom Strand in Rimini: Braungebrannt, mit Goldkettchen behängt und einem weit geöffneten Hemd, das den Blick freigibt auf eine behaarte und muskulöse Brust. Hier darf Mann noch Mann sein und muss sich nicht den aus Nordeuropa herüber schwappenden modischen Erscheinungen wie der Totalrasur und/oder Ganzkörpertätowierung beugen.

Der griechische Kamaki kennt nicht die Alltagsnöte seines nordeuropäischen Geschlechtsgenossen, dessen rotgepunktete Haut die Spuren verzweifelter Versuche der Nass- und Wachsrasur im täglichen Kampf gegen die nachwachsenden Stoppel tragen. Die Geburtsstunde dieses Herzensbrechers lag nach dem Sturz der Militärjunta 1974, seine Hoch-Zeit erlebt er in den 80ern an den Stränden zwischen Rhodos und Korfu. Seine (oftmals gefügigen) Opfer: blonde, kleinen sexuellen Abenteuern nicht abgeneigte junge Damen aus dem Norden Europas, die die Früchte der 68er Revolution auskosten. Aber es gibt nicht mehr viele von ihnen, in den späten Achtzigern machte die Angst vor AIDS selbst ausgefuchste Kamakia über Nacht zum treuen Ehemann, und die nachfolgende Generation erprobte lieber die längst nicht mehr prüden einheimischen Mädchen.

IMG_0064, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

Die zweite Bedeutung von Kamaki, wörtlich „Harpune“, ist geschlechtsübergreifend, wird fast immer im Plural benutzt und bezeichnet Giannis‘ Beruf des „Touristeneinsammlers“ am Hafen. Und das passiert so: Schon bevor sich die große Schiffsklappe öffnet und ihre Ladung ausspeit – Mütter mit Kinderwägen, Motorradfahrer, ein paar amerikanische Backpacker mit dem dicken „Go Europe“ in der Hand, Popen mit prall gefüllten Plastiktüten und wenige Familien, die auf einen Pauschalurlaub verzichten haben und stattdessen von Insel und zu Insel hüpfen, umständlich beladen mit Isomatten, Schlafsäcken, Sandspielzeug und aufblasbaren Krokodilen, haben die Kamakia Stellung bezogen.

Das dürfen sie seit ein paar Jahren nur noch außerhalb des eigentlichen Hafengeländes, um den offenbaren Anschein einer aufdringlichen Herde zu mildern. Und zwar nur diejenigen, die ordnungsgemäß ihre Steuern abführen und sozialversichert sind. Die Kontrollen der Steuerbehörden sind schärfer geworden. So harrt das verbliebene Dutzend Kamakia von Paros zusammengepfercht wie die Schafe hinter einer Abriegelung aus, und kaum strömen die ankommenden Touristen an ihnen vorbei, da blöken sie alle aufeinander in allen Sprachen, vergilbte Broschüren, Hochglanzprospekte und selbstgebastelte Schilder hochhaltend: rooms, rooms, rooms, domatia, domatia, das „rooms“ hört sich eher wie ein polterndes Rumms an, Zimmer, chambres, camere… Neuerdings wurde das Angebot um ein paar slawische Wortfetzen erweitert.

Griechische Einladung in die ÄgäisIMG_0071, bearb

Und bleibt ein Neuankömmling tatsächlich stehen, so umzingelt ihn schnell ein halbes Dutzend Kamakia und preist ihm die jeweiligen Herbergen in den höchsten Tönen an, wirbelt ihm die Prospekte vor der Nase und winkt mit günstigen Preisen. Seit fünfzehn Jahren steht Giannis im Auftrag eines Hotelmanagers am Hafen von Paros, das erste Schiff kommt morgens um sechs Uhr, das letzte verlässt Paros in der Nacht. Der Hotelmanager hat gleich drei Häuser im Angebot in unterschiedlichen Kategorien. Giannis chauffiert die angelockte Kundschaft, zeigt die verschiedenen Übernachtungsmöglichkeiten und erhält pro zahlendem Gast eine kleine Provision zusätzlich zum sozialversicherungspflichtigen Mindestlohn.

In der Nebensaison hilft Giannis bei Reparaturarbeiten und Besorgungen. Die meiste Zeit aber verbringt Giannis mit Warten zwischen den Schiffen. Mit seinen Kollegen, zugleich Konkurrenten, pflegt er ein freundschaftliches Verhältnis. Eine Art Ehrenkodex verbietet es, dem anderen die Kundschaft abzuwerben. Der Hotelmanager kann sich auf Giannis verlassen, noch nie hat er den Dienst verschlafen, und kam das Schiff auch mit noch so viel Verspätung. Geduld, Zuverlässigkeit, ein gutes Auftreten – das sind die Voraussetzungen, die die Kamakia mitbringen müssen. Sie sind es schließlich, die den ersten Kontakt zur Kundschaft herstellen, stets ein freundliches Wort auf den Lippen, diese am Ende des Aufenthaltes auch wieder zum Schiff zurückbringen, Insidertipps geben- und manchmal auch mehr.

IMG_0127, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

So war es auch mit Giannis vor vierzehn Jahren, als er noch am Campingplatz Koula arbeitete und sich die hübsche Cécile aus dem belgischen Lüttich angelte. Cécile beschloss kurzerhand, ihrer verregneten flachen Heimat den Rücken zu kehren, lernte in kurzer Zeit die neugriechische Sprache und sorgt seither als Kindergärtnerin und als Französisch-Nachhilfelehrerin in den langen Wintermonaten, wenn Giannis nur ein klägliches Arbeitslosengeld bleibt, das unter dem Satz von Harz IV liegt, für das gemeinsame Auskommen.

Nach zehn Jahren Zugehörigkeit als frankophone Erzieherin in einem Privatkindergarten im gutsituierten Athener Vorort Filothei hat Cécile ein bescheidenes Monatsgehalt von 600 Euro erreicht, und auch sie wird seit zehn Jahren nur mit Saisonverträgen jeweils von September bis Mitte Juni abgespeist, ohne zu wissen, ob zum Herbst eine Weiterbeschäftigung erfolgt. In den Sommermonaten bezieht auch sie Arbeitslosengeld, das reicht gerade mal für die Miete der winzigen Einzimmerwohnung auf Paros.

IMG_0088, bearbIMG_0072, bearb

Ihre mehrsprachigen Zöglinge aus der Athener Mittel-und Oberschicht der ersten Generation sind zu einem Großteil auf das Französische Gymnasium von Athen gewechselt und nicht wenige von ihnen streben eine internationale Karriere an. Zu manchen pflegt Cécile weiterhin Kontakt, erteilt Privatstunden und hilft bei Bewerbungen auf Französisch. Ihre Schüler werden aller Voraussicht den umgekehrten Weg einschlagen, ihre Heimat verlassen und nach besseren Arbeitsmöglichkeiten im Ausland Ausschau halten.

Etwa ein Drittel der arbeitenden Bevölkerung Griechenlands lebt von ungewissen Saisonverträgen, vor allem im Tourismus. Abhängig vom Einsatzort läuft ein Saisonvertrag über drei bis sieben Monate. Es ist ein logistisches und wirtschaftlich ungewisses Mammutunterfangen: auf welcher Insel werden in der nächsten Saison wie viele Ärzte, Krankenschwestern, Müllarbeiter, Rezeptionisten, Kellner, Barkeeper, Polizisten, Friseure und Taxifahrer benötigt?

IMG_0081, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

Die Liste der vom Tourismus direkt und indirekt abhängigen Jobs ist lang, die Gehälter niedrig und die Aussichten auf Weiterbeschäftigung in der nächsten Saison nicht nur leistungsabhängig. Es fehlt an einer übergreifend koordinierenden Behörde. So wurschtelt sich jede Präfektur, jeder Bürgermeister, jeder Hotel- und Tavernenbesitzer selbst durch, meldet Wünsche an bei der nächsten zuständigen Behörde und greift im letzten Moment, wenn das Buchungsverhalten der Touristen erkennbar ist, auf die eigene Familie, Bekannte, Freunde und Empfehlungen zurück. Stellenausschreibungen in der Privatwirtschaft sind die Ausnahme, die meisten Beschäftigten sind fachfremd, und es herrscht das Prinzip learning on the job.

Giannis hatte nach der Schule und dem Militärdienst als Schiffsjunge auf den großen Frachtern der Welt angeheuert, viele Jahre, in der er die Heimat nicht sah, die Einsamkeit kennenlernte und hart herangenommen wurde. Das Meer hat ihn bis heute nicht losgelassen, doch heute betrachtet er es lieber vom Hafen in Parikia aus- als Kamaki auch diesen Sommer lang.

Entnommen aus: Griechische Einladung in die Ägäis, herausgegeben von Andreas Deffner. Frankfurt/Main, Größenwahn Verlag. Fotos: Ellen Katja Jaeckel. Illustration: Yorgos Konstantinou, www.imagistan.com.

Schreibe einen Kommentar

Καλοκαιρινή σεζόν στην Πάρο

Ένα όμορφο μέρος της Έλλεν Κάτια Γιέκελ

Η συγγραφέας μας Έλλεν Κάτια Γιέκελ αναπολεί ένα συγκεκριμένο ζωικό είδος που φαινομενικά είχε σχεδόν εξαφανιστεί: το ελληνικό «καμάκι». Το τι οδήγησε στην αναβίωσή του και ποιες ομορφιές διαθέτει το νησί αυτό, θα το μάθετε στη νέα ταξιδιωτική σειρά του diablog.eu με πρωτότυπη εικονογράφηση του σκιτσογράφου μας Γιώργου Κωνσταντίνου. Μεταφράζει η Μαριάννα Χάλαρη. Περισσότερα για τη συγγραφέα μπορείτε να βρείτε στο Λεξικό Προσώπων μας.

paros01
©Yorgos Konstantinou

Η Πάρος βρίσκεται στο σταυροδρόμι ανάμεσα σε πολλά από τα Κυκλαδονήσια και, προς μεγάλη λύπη των πολυάριθμων απασχολούμενων στον τουριστικό τομέα κατοίκων και εποχιακών εργαζομένων, δεν διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο. Η έλλειψη όμως αεροπορικής σύνδεσης εξισορροπείται από ένα ολοζώντανο λιμάνι. Η Πάρος είναι όντως ένα από τα πιο εύκολα προσβάσιμα Κυκλαδονήσια, ένας πραγματικός συγκοινωνιακός κόμβος στον οποίο δένουν κάθε μέρα κάμποσες φορές τα μεγάλα φεριμπότ και τα ιπτάμενα δελφίνια από τον Πειραιά και τη Σαντορίνη, αλλά κι εκείνα που πάνε για τα γειτονικά νησιά, τη Νάξο και την Ίο, κι ας μην ξεχνάμε βέβαια και τις μικρότερες ακτοπλοϊκές συνδέσεις με το αδερφάκι της Πάρου, την Αντίπαρο.

Τις καλές εποχές – πριν την κρίση – και στο αποκορύφωμα της σεζόν, δηλαδή από μέσα Ιουλίου μέχρι τέλη Αυγούστου, έρχονταν κοντά στα είκοσι πλοία καθημερινά. Ένας ιδανικός χώρος εργασίας για τον Γιάννη, ο οποίος εδώ και δεκαπέντε χρόνια, από τον Μάιο μέχρι το τέλος Σεπτεμβρίου, κερδίζει τα προς το ζην δουλεύοντας ως καμάκι στην Πάρο.

IMG_0124, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

Η σημασία της λέξης καμάκι δεν είναι μόνο εκείνη του ανεξάντλητου ερωτύλου που όσο να ‘ναι τον πήραν εντωμεταξύ τα χρόνια· εκτός από την ιταλική εκδοχή του, του λεγόμενου «παπαγκάλλο» τον οποίο συναντά κανείς στις πλαζ του Ρίμινι, χαρακτηριστική είναι βέβαια και η ελληνική: ηλιοκαμένος, με χρυσή καδένα και ορθάνοιχτο πουκάμισο, το οποίο αφήνει να φανεί ελεύθερα το δασύτριχο και μυώδες στήθος. Εδώ ο άντρας επιτρέπεται ακόμη να είναι άντρας, και δεν χρειάζεται να υποκύπτει στις κάθε λογής νεοφερμένες μόδες από τη Βόρεια Ευρώπη, όπως στη γενική αποτρίχωση ή και στα ολόσωμα τατουάζ.

Το ελληνικό καμάκι δεν γνωρίζει τις έγνοιες που έχει στην καθημερινότητά του ο βορειοευρωπαίος ομόφυλός του, του οποίου το δέρμα είναι κατάστικτο από κοκκινίλες, που φέρουν τα ίχνη απεγνωσμένων προσπαθειών αποτρίχωσης με ξυράφι ή και κερί, στον καθημερινό του αγώνα ενάντια στην ασταμάτητη τριχοφυΐα. Η γενέθλια ώρα αυτού του καρδιοκατακτητή σήμανε λίγο μετά την πτώση της χούντας το 1974, ενώ το απόγειο της ακμής του το ζει κατά τη δεκαετία του ’80 στις αμμουδιές κάπου ανάμεσα στη Ρόδο και στην Κέρκυρα. Τα –συχνά πειθήνια– θύματά του: ξανθές νεαρές γυναίκες από τη Βόρεια Ευρώπη, οι οποίες δεν είναι διόλου απρόθυμες να ζήσουν μικρές ερωτικές περιπέτειες, απολαμβάνοντας έτσι τους καρπούς της επανάστασης του Μάη του ’68. Δεν έχουν μείνει όμως πολλά καμάκια πια, άλλωστε ο φόβος του AIDS στα τέλη της δεκαετίας του ογδόντα μετέτρεψε εν μια νυκτί ακόμα και τους πιο κατεργάρηδες σε πιστούς συζύγους, ενώ η επόμενη γενιά προτίμησε να δοκιμάσει τα προ πολλού όχι πια τόσο σεμνότυφα ντόπια κορίτσια.

IMG_0064, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

Με τη δεύτερη σημασία της, η λέξη «καμάκι», που μπορεί να αποδοθεί σε άτομα και των δύο φύλων, χρησιμοποιείται σχεδόν πάντοτε στον πληθυντικό και αναφέρεται στο επάγγελμα του Γιώργου, σε αυτό δηλαδή του κράχτη που μαζεύει τουρίστες από το λιμάνι του νησιού. Και λειτουργεί κάπως έτσι: Πριν καλά καλά ανοίξει η μεγάλη μπουκαπόρτα για να ξεβράσει στο λιμάνι το φορτίο της –μητέρες με καροτσάκια, μοτοσικλετιστές, μερικοί Αμερικανοί τουρίστες με σακίδιο στην πλάτη και τον χοντρό ταξιδιωτικό οδηγό «Go Europe» στο χέρι, παπάδες με παραφουσκωμένες πλαστικές σακούλες, καθώς και λίγες οικογένειες που δεν ενέδωσαν σε πακέτα διακοπών, μα προτίμησαν την περιπλάνηση από νησί σε νησί, φορτωμένες άβολα με υποστρώματα, υπνόσακους, παιχνίδια για την παραλία και φουσκωτούς κροκόδειλους– πριν λοιπόν ξεβραστούν όλοι αυτοί, τα καμάκια έχουν ήδη λάβει θέσεις.

Εδώ και λίγα χρόνια τούς επιτρέπεται να στέκονται μόνο έξω από τον κυρίως χώρο του λιμανιού, προκειμένου να μετριαστεί κάπως η κραυγαλέα εικόνα ενός φορτικού κοπαδιού. Και μάλιστα έχει επιτραπεί μόνο για αυτούς που καταβάλλουν κανονικά τους φόρους τους και είναι ασφαλισμένοι. Οι έλεγχοι της εφορίας έχουν γίνει πλέον αυστηρότεροι. Κι έτσι, τα καμιά δεκαριά καμάκια που έχουν απομείνει, περιμένουν καρτερικά πίσω από μια περίφραξη, μαντρωμένα σαν τα πρόβατα. Δεν προλαβαίνουν να ξεχυθούν μπροστά τους οι τουρίστες που έχουν καταφτάσει και αμέσως βελάζουν όλα μαζί τα καμάκια σε όλες τις γλώσσες, κρατώντας κι επιδεικνύοντας κιτρινισμένες μπροσούρες, προσπέκτους από ιλουστρασιόν χαρτί και αυτοσχέδιες πινακίδες: ρουμς, ρουμς, ρουμς, δωμάτια, δωμάτια –αυτό το «ρουμς» ακούγεται περισσότερο σαν βροντερό «βρουμ-βρουμ»– τσίμμερ, σαμπρ, κάμερε… προσφάτως μάλιστα διευρύνθηκε η προσφορά κατά κάμποσες μεμονωμένες σλαβικές ασυναρτησίες.

Griechische Einladung in die ÄgäisIMG_0071, bearb

Κι αν τελικά όντως κοντοσταθεί κάποιος από τους άρτι αφιχθέντες, θα τον περικυκλώσουν στο άψε σβήσε πεντέξι καμάκια και θα του συστήσουν τα εκάστοτε καταλύματα αποθεώνοντάς τα, θα του κουνάνε τα προσπέκτους πέρα δώθε μες στη μούρη και θα του υπόσχονται πολύ καλές τιμές. Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, ο Γιάννης ξεροσταλιάζει στο λιμάνι της Πάρου για λογαριασμό ενός ξενοδόχου· το πρώτο πλοίο έρχεται στις έξι το πρωί, το τελευταίο αφήνει την Πάρο μες στη νύχτα. Ο ξενοδόχος διαθέτει μάνι-μάνι τρία σπίτια διαφόρων κατηγοριών σε προσφορά. Ο Γιάννης φορτώνει στο αυτοκίνητο τους πελάτες που προσέλκυσε, τους πηγαίνει έπειτα να τους δείξει τις διάφορες δυνατότητες διανυκτέρευσης και παίρνει για κάθε άτομο που θα πληρώσει για τη διαμονή μια μικρή προμήθεια, η οποία προστίθεται στον βασικό μισθό, τον ελάχιστο που απαιτείται για να έχει κανείς την απαραίτητη κοινωνική ασφάλιση.

Εκτός τουριστικής περιόδου ο Γιάννης βοηθάει σε επισκευαστικές εργασίες και μικροδουλειές. Τον περισσότερο καιρό του όμως τον περνάει περιμένοντας το ένα πλοίο μετά το άλλο. Με τους συναδέλφους και συγχρόνως ανταγωνιστές του διατηρεί φιλικές σχέσεις. Ένα είδος κώδικα τιμής τούς απαγορεύει να αποσπούν ο ένας την πελατεία του άλλου. Ο ξενοδόχος μπορεί να βασίζεται στον Γιάννη˙ ποτέ άλλωστε δεν έχει τύχει να τον πάρει ο ύπνος περιμένοντας, ακόμα κι όταν το πλοίο φτάνει στο λιμάνι με μεγάλη καθυστέρηση. Υπομονή, αξιοπιστία, καλή συμπεριφορά – αυτές είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούν τα καμάκια. Αυτά είναι εξάλλου τα άτομα που έρχονται πρώτα σε επαφή με τους πελάτες, πάντοτε με το χαμόγελο και την καλή κουβέντα στο στόμα, κι είναι αυτά που τους συνοδεύουν πάλι στο τέλος της διαμονής τους για να πάρουν το πλοίο της επιστροφής, ενώ στο μεταξύ τους έχουν προσφέρει χρήσιμες συμβουλές εκ των έσω – και μερικές φορές ίσως και κάτι παραπάνω.

IMG_0127, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

Έτσι κάπως ήταν τα πράγματα και πριν δεκατέσσερα χρόνια, τότε που ο Γιάννης δούλευε ακόμη στο κάμπινγκ «Κούλα» κι έπιασε στα δίχτυα του την όμορφη Σεσίλ από τη βελγική Λιέγη. Η Σεσίλ αποφάσισε στο πι και φι να γυρίσει την πλάτη της στη βροχερή κι επίπεδη πατρίδα της, έμαθε ελληνικά σε σύντομο χρονικό διάστημα κι έκτοτε εργάζεται ως νηπιαγωγός και παραδίδει και ιδιαίτερα μαθήματα γαλλικών, προκειμένου να φροντίσει για τα προς το ζην του ζευγαριού κατά τους ατέλειωτους χειμωνιάτικους μήνες, όταν δηλαδή ο Γιάννης μένει μονάχα μ’ ένα αξιοθρήνητο επίδομα ανεργίας.

Μετά από δέκα χρόνια εργασίας ως γαλλόφωνη παιδαγωγός σε ιδιωτικό νηπιαγωγείο στο ευκατάστατο αθηναϊκό προάστιο της Φιλοθέης, η Σεσίλ έχει φτάσει να παίρνει έναν ταπεινό μισθό 600 ευρώ τον μήνα, ενώ και εκείνη με τη σειρά της αντιμετωπίζει την κοροϊδία των εποχικών συμβάσεων κάθε χρόνο από τον Σεπτέμβριο μέχρι τα μέσα Ιουνίου, χωρίς μάλιστα να γνωρίζει αν το φθινόπωρο θα υπάρξει ανανέωση της σύμβασής της. Τους καλοκαιρινούς μήνες παίρνει κι εκείνη επίδομα ανεργίας, το οποίο μόλις που φτάνει για το ενοίκιο της μικροσκοπικής γκαρσονιέρας τους στην Πάρο.

IMG_0088, bearbIMG_0072, bearb

Οι περισσότεροι από τους γλωσσομαθείς μαθητές της πρώτης γενιάς που δίδαξε η Σεσίλ, οι οποίοι προέρχονται από τα μεσαία και ανώτερα στρώματα της αθηναϊκής κοινωνίας, φοίτησαν αργότερα στην Ελληνογαλλική Σχολή, και δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι που στοχεύουν σε μια διεθνή καριέρα. Με κάποιους διατηρεί ακόμη επαφή η Σεσίλ, τους κάνει ιδιαίτερα και τους βοηθά όταν χρειάζεται να υποβάλουν κάποια αίτηση στα γαλλικά. Οι μαθητές της θα ακολουθήσουν κατά πάσα πιθανότητα τον αντίστροφο δρόμο, θα εγκαταλείψουν την πατρίδα τους με τη σειρά τους και θα κοιτάξουν για καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές στο εξωτερικό.

Ένα τρίτο περίπου του εργαζόμενου πληθυσμού της Ελλάδας ζει με αβέβαιες εποχικές συμβάσεις, ιδίως στον τουριστικό κλάδο. Ανάλογα με τον τόπο εργασίας, μια εποχική σύμβαση μπορεί να διαρκεί από τρεις έως επτά μήνες. Πρόκειται για λογιστικό και οικονομικά αβέβαιο ρίσκο-μαμούθ: πόσοι γιατροί, πόσες νοσοκόμες, πόσοι υπάλληλοι καθαριότητας, πόσες ρεσεψιονίστ, πόσοι σερβιτόροι, μπάρμαν, αστυνομικοί, κομμωτές και ταξιτζήδες χρειάζονται για την επόμενη σεζόν και σε ποιο νησί;

IMG_0081, bearb
©Ellen Katja Jaeckel

Η λίστα των επαγγελμάτων που εξαρτώνται άμεσα ή έμμεσα από τον τουρισμό είναι μεγάλη, οι μισθοί χαμηλοί και οι προοπτικές για συνέχιση της εργασίας και την επόμενη σεζόν δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από τις επιδόσεις των εργαζομένων. Δεν υπάρχει μια υπηρεσία που να έχει εποπτικό και συντονιστικό ρόλο. Κι έτσι κάθε νομός, κάθε δήμαρχος, κάθε ιδιοκτήτης ξενοδοχείου ή ταβέρνας τα βολεύει όπως-όπως, εκφράζει τις επιθυμίες του στην όσο το δυνατόν πιο αρμόδια υπηρεσία και, την τελευταία στιγμή, όταν πια έχει φανεί η αναμενόμενη τουριστική κίνηση βάσει των κρατήσεων, καταφεύγει στην ίδια του την οικογένεια, σε γνωστούς, φίλους και συστάσεις, για να κάνει τη δουλειά του. Η προκήρυξη θέσεων αποτελεί μάλλον εξαίρεση στον ιδιωτικό τομέα, οι περισσότεροι από όσους απασχολούνται στους σχετικούς κλάδους δεν έχουν καμία σχέση με το αντικείμενο, και γενικώς επικρατεί η αρχή του learning on the job – της πρακτικής εκπαίδευσης, με άλλα λόγια.

Ο Γιάννης, μετά το σχολείο και τον στρατό, είχε μπαρκάρει μούτσος στα μεγάλα φορτηγά βαπόρια του κόσμου – πολλά χρόνια χωρίς να δει την πατρίδα του, γνώρισε και την μοναξιά και καταπονήθηκε πάρα πολύ. Η θάλασσα δεν τον έχει ελευθερώσει ακόμη από τα δεσμά της, τώρα όμως προτιμά να την ατενίζει από το λιμάνι της Παροικιάς –δουλεύοντας ως καμάκι κι αυτό το καλοκαίρι.

Απόσπασμα από: Griechische Einladung in die Ägäis, επιμ. Andreas Deffner. Frankfurt/Main, Größenwahn Verlag. Μετάφραση: Μαριάννα Χάλαρη. Φωτό: Ellen Katja Jaeckel. Εικονογράφηση: Yorgos Konstantinou, www.imagistan.com.

Schreibe einen Kommentar