Kunst und Gesellschaft verbinden

Interview mit Stella Christodoulopoulou, Fotografin und Schauspielerin

Kunst und gesellschaftliches Engagement sind kein Widerspruch. Stella Christodoulopoulou, derzeit Stipendiatin an der Akademie der Künste Berlin, spricht mit diablog.eu nicht nur über ihre Fotokunst- und Performance-Projekte, sondern auch über das geplante dritte Antirassismus-Festival der darstellenden Künste, das im März 2015 in Athen stattfinden soll.

Du bist Schauspielerin und Fotografin. Haben sich diese Interessen parallel entwickelt? Was war zuerst da?

Zuerst, im Jugendalter, hat mich das Theater gepackt. Wenig später, mit siebzehn, entdeckte ich eine Yashica aus dem Jahr 1970, die mein Vater meiner Mutter geschenkt hatte, eine Liebesgabe. Mit der habe ich mich allein zu Fotowanderungen aufgemacht. Ich war an den ungewöhnlichsten Orten, von der Provinzstadt bis zum Berggipfel. Ich entdeckte die Welt durch den Fotoapparat, denn die Linse bildete eine faszinierende Parallelwelt. Nie ist mir der Gedanke gekommen, dass ich die Aufnahmen mache. Sie hatten immer ein Eigenleben. Das Theater ist dann meine Hauptbeschäftigung geworden, ich habe eine Ausbildung gemacht und mich damit auf jede mögliche Art auseinandergesetzt. Mein Körper hat unauslöschliche Spuren davongetragen, das Theater hat mich geprägt. Damit habe ich lange gearbeitet, und tue es immer noch mit derselben Begeisterung wie beim ersten Mal.

Stella Christodoulopoulou__106
©Lukas Vasilikos – aus dem Stück “Haut”, Vyrsodepseio-Theater

Du bist Stipendiatin der Jungen Akademie. Wird sich die Stadt Berlin in deinen Projekten wiederspiegeln?

Städte verfolgen einen immer. Jede Stadt, in der ich gelebt und die ich lieb gewonnen habe, wird zu meiner Stadt. Nach und nach werde ich selbst zu einer Stadt, in der alle meine Städte wohnen. Berlin hat sich mir eröffnet als ein Ort voller Geschichte, Widersprüche, Jugendlichkeit, Fahrrädern, großartiger Parks, Kunst und Menschen aus allen Völkern der Erde. Die Stadt bietet einen Vielklang, der bestätigt, dass wir alle die gleichen Bedürfnisse haben. Der Mensch ist überall gleich: Wir leiden, wir lachen, wir begehren, wir trauern und wir schweigen auf ein- und dieselbe Art auf der ganzen Erde – das möchte ich in meinen Werken reflektieren. Ich möchte das abbilden, was uns Ängste und Spaltungen überwinden lässt.

Stella Christodoulopoulou_2_05
©Lukas Vasilikos – aus dem Stück “Haut”, Vyrsodepseio-Theater

Welche Chance siehst du in deinem Aufenthalt in der europäischen Metropole für junge Kunst?

Diese junge Kunst beunruhigt mich etwas. Die Kunst ist eins, ob sie nun alt ist oder jung. Wir können uns ihr nähern wie ein Tierbändiger, wie ein Liebhaber oder wie ein Gottesgläubiger. Es stimmt, dass in Berlin eine gewaltige kreative Welle rollt, die einen jedoch nicht immer zum Höhepunkt trägt. Hier lauern Idealisierung, Luxus und die Krankheit des „L’art pour l’art“ als Gefahren für die Kunst. Die jungen Leute haben kaum mehr Erinnerungen an den Krieg und spüren die Wunden nicht mehr, die ganze Künstlergenerationen gezwungen haben, in die Tiefe zu denken, sich in Demut zu üben und sich auf die Notwendigkeit der Kunst zu fokussieren.

Die Haltung spiegelt sich in einer arroganten Kunstparty wider, die an ein kommerzielles Unternehmen erinnert. Die Balance hält sich gerade noch, aber man merkt, wie die Grundfesten schwanken. Andererseits herrscht in Berlin jedoch ein seltenes Leistungsprinzip, das ein Zeichen von Zivilisation, hervorragender Ausbildung und breiter Bildung ist. Es erleichtert sehr zu wissen, dass du anerkannt und gefördert wirst, wenn du Talent hast und daran arbeitest. Wenn sich Perspektiven eröffnen, öffnet man sich auch selbst. Ich bin dankbar für den Respekt und das Interesse, das mir die Akademie der Künste entgegengebracht hat. Ich habe viel daraus gewonnen.

Stella Christodoulopoulou_01
©Lukas Vasilikos

An welchem Projekt arbeitest du konkret in Berlin?

Ich arbeite an zwei Projekten in Berlin. Erstens bereite ich eine Performance vor, die im Mai 2015 in der Akademie der Künste gezeigt wird. Das ist meine erste Regiearbeit. Zur Zeit entwickle ich die Idee und die Texte für die Vorstellung, die sich um die neuere griechische Geschichte drehen wird. Die Sache muss von der Vergangenheit her aufgerollt werden. Die einzige Hoffnung liegt darin, sich die zeitliche Abfolge der politischen Ereignisse bewusst zu machen, die uns zur derzeitigen Situation geführt haben. Daraus folgt der Wille, einer Wiederholung entgegenzuwirken und das Aufzeigen neuer Wege und Perspektiven. Dafür genügt nicht einfach ein allgemeiner Wunsch, die Zustände zu verändern. Diese Willensbildung muss auch von Wissen und Erkenntnis begleitet sein. Dieser Wille und diese Erkenntnis schaffen Bewusstsein.

Alles Wissen, was wir brauchen, um uns weiterzuentwickeln, befindet sich hinter uns: die Balkankriege, die deutsche Besatzung nach dem Zweiten Weltkrieg, der nachfolgende Bürgerkrieg und dessen letzte Schlacht am Grammos, die zur Niederlage der Demokratischen Armee führte, die Militärdiktatur 1967-74 und das Griechenland nach der Wiederherstellung der Demokratie. Alle, die vor uns existierten, blicken uns in die Augen. Doch haben wir uns bereits so weit von der Realität entfernt, dass wir uns von ihnen abwenden. Wir alle vergessen das Blutvergießen im Angesicht des Lebens. Doch die Vergangenheit zu vergessen, hat seinen Preis. Blut ist unser Lebenssaft und fordert seinen Tribut.

Stella Christodoulopoulou _4photography_2
©Stella Christodoulopoulou

Das zweite Projekt ist eine Foto-Einzelausstellung, die ebenfalls im Mai 2015 an der Akademie der Künste eröffnen wird. Dort wird eine Fotoserie gezeigt, die ich während meines Berliner Aufenthalts geschossen habe. Es sind alles Porträts mit Oberflächenspiegelungen, die zeitlosen oder archetypischen Gestalten ähneln.

Du hast dich vom Schauspiel hin zur Performerin entwickelt, also von der Mimesis der darstellenden Kunst hin zum eigenen Schaffen. Wie siehst du diesen Weg?

Das Theater, das von seinen Ursprüngen her schon breit gefächert ist, beinhaltet viele verschiedene Kunstformen, mit denen man sich intensiv und ständig auseinandersetzen muss, und fordert einen starken Charakter. Ein Schauspieler arbeitet mit einem Theatertext, während sich der Performer mehr auf andere Kunstformen wie Bewegung, Video, bildende Kunst etc. stützt. Nach meiner Erfahrung mit dem antiken Drama war der Übergang zur Performance frisch und belebend, weil es ein ganz neuer Ansatz für mich war.

Dennoch ist das Theater und auch die Performance eine einheitliche Form, egal, ob es sich auf einem öffentlichen Platz, im antiken Theater von Epidaurus oder auf der Straße abspielt. Ich fühle mich angezogen von dem Drang, der darin sichtbar wird, Welten zu erschaffen, Geschichten zu transportieren, etwas zu verwandeln, etwas zu dienen, das größer ist als wir selbst, und darin einen neuen Sinn und Zweck zu entdecken. Andererseits bringt einen das Theater dazu, sich preiszugeben.

Stella Christodoulopoulou photography_1
©Stella Christodoulopoulou

Du hast ein besonderes Interesse an Spiegelungen und bildlichen Reflexionen entwickelt. Deine Bilder zeigen immer wieder einen verhangenen, indirekten Blick durch Scheiben oder durch Vorhänge. Was willst du damit ausdrücken?

Ich weiß auch nicht so genau, es ist eine Art inneres Streben. Ich merke, dass mich daran ein bestimmter Moment interessiert, der ein Übergangsstadium markiert. Wie der Moment, da der Griff eines geschlossenen Fensters darauf wartet, durch eine kleine Bewegung geöffnet zu werden. Dieser kurze Augenblick davor und danach schlägt mich in seinen Bann. Darin eröffnet sich ein ganzes Leben. Die meiste Zeit unseres Lebens verbringen wir ohnehin zwischen unseren Entscheidungen. Außerdem habe ich beobachtet, dass die Fantasie durch Spiegelungen stärker angeregt wird als durch die vertraute, direkte Abbildung.

Durch den doppelten Blick hintergehe ich mein eigenes Denken und bringe es dazu, anders zu funktionieren – auf eine Weise, die vielseitiger ist und periphere Elemente in der Vordergrund rückt. Es ist wie ein Schnittpunkt in einem Bild, durch den sich der natürliche Zusammenhang der Dinge offenbart. Ich habe des öfteren das Gefühl, dass ich selbst nur eine Projektion bin in einer Welt, die aus vielen verschiedenen Ebenen besteht. Vielleicht interessiert es mich deshalb.

Stella Christodoulopoulou_6
©Stella Christodoulopoulou

Du engagierst dich sehr für das Athener Antirassismus-Festival. Wie oft hat es schon stattgefunden und wie sehen die neuen Pläne aus?

Das erste Antirassismus-Festival der darstellenden Künste hat im März 2014 im Embros-Theater in Athen stattgefunden. Innerhalb von 10 Tagen kam es zu 45 Vorstellungen, 25 Konzerten, 6 Diskussionsrunden und einem Marsch zum Syntagma-Platz. Wir hatten zwei Monate Vorbereitungszeit. Es war ein Riesenunterfangen, die Zahl der künstlerischen Beiträge überstieg unsere Erwartungen, genauso wie der Publikumszulauf. Was damals im März passierte, war mehr, als man erwarten konnte.

Eine riesige Menschenmenge drängelte sich im Theater und auf den umliegenden Straßen. So, als sei im Stadtteil Psyrri ein neues Viertel entstanden, das aus lauter Menschen besteht, die nach Gemeinsamkeiten suchen, um ihre Stimme gegen Rassismus und Faschismus zu erheben. Das Festival hat durch diese Unterstützer sein eigentliches Format entwickelt. Und, wie es oft so geht, wenn wichtige Dinge passieren, wurde mehr daraus, als wir uns je vorstellen konnten.

Das zweite Antirassismus-Festival wurde Ende Juni 2014 in den Flüchtlingsunterkünften am Alexandras-Boulevard durchgeführt. Es dauerte drei Tage und war ein einziges, großes Fest. So viel Buntheit hatte ich bis dahin noch nie gesehen, es waren Menschen aus aller Welt da, Menschen, die uns Vorbilder sein können, Menschen, die von der Öffentlichkeit vergessen sind. Sie haben diesen historischen Gebäuden wieder Leben eingehaucht und sie mit menschlicher Wärme erfüllt. So glückliche Kindergesichter hatte ich schon lange nicht mehr gesehen. Die Kinder waren die Hauptdarsteller dieser drei Tage, bei jeder Vorstellung saßen sie in der ersten Reihe, waren ununterbrochen in ihr Spiel vertieft. Die Zusammenarbeit mit der Versammlung der besetzten Flüchtlingsunterkünfte war eine wertvolle Erfahrung. Das sind Menschen, die sich ein Ziel gesetzt haben, die sich nicht davor scheuen zuzupacken, die ideologischen Unterschiede und das ewige Gerede zu überwinden. Worte reichen nicht aus, um das zu beschreiben, was dort passiert ist. Seit diesem Festival bin ich ein anderer Mensch.

Poster Antirassismus

Mehr denn je ist mir bewusst geworden, dass es nur Sinn macht, an etwas zu glauben, wenn wir es auch in die Tat umsetzen. Klarer denn je ist mir auch geworden, dass das „Nein“ zu Rassismus so laut sein muss, dass es die Stadt in ihren Grundfesten erschüttert. Das neofaschistische Gedankengut nennt sich selbst nicht so, es leiht sich ein Mäntelchen, um die Bestie zu verhüllen, die sich dahinter verbirgt. Wir sind verpflichtet, dieses Mäntelchen herunterzureißen und das, was sich dahinter verbirgt, den Augen der Öffentlichkeit in all seiner Brutalität zu zeigen. Solange wir über den Neofaschismus bloß theoretisieren, verharren wir in Trägheit. Migranten, Flüchtlinge, politische Aktivisten, Menschen mit Behinderung, Homosexuelle – sie alle können uns sofort sagen, was Rassismus bedeutet. Hier sind keine theoretischen Diskussionen gefragt, sondern Taten.

Die Vorbereitungen für das dritte Antirasissmus-Festival der darstellenden Künste, das im März 2015 wieder im Embros-Theater stattfinden soll, sind bereits voll angelaufen.

Die Flüchtlingsunterkünfte am Alexandras-Boulevard, direkt gegenüber vom Panathinaikos-Stadion, wurden für die aus Kleinasien vertriebenen Griechen nach dem Kleinasiatischen Feldzug der griechischen Armee 1922 (im Bewusstsein der Griechen die „Kleinasiatische Katastrophe“) errichtet und waren für die damalige Zeit architektonisch sehr fortschrittlich geplant. Ihr Niedergang begann in der Zeit der Militärdiktatur, viele Wohnungen wurden verlassen und werden heute wieder von Heimatlosen bewohnt, die sich dem offiziell beschlossenen Abriss entgegenstellen: https://popaganda.gr/ti-simveni-sta-prosfigika/.

Teaser-Foto: ©Christela Gizeli. https://www.facebook.com/antifaperformingarts und Festival-Blog. Vgl. auch die Illustrationen zu Lena Kitsopoulous Erzählung “München Hbf”, Foto: www.lukasvasilikos.com.

 

Schreibe einen Kommentar

Γεφυρώνοντας τέχνη και κοινωνία

Συνέντευξη με την Στέλλα Χριστοδουλοπούλου, φωτογράφο και ηθοποιό

Τέχνη και κοινωνική δέσμευση δεν αποτελούν αντίφαση. Η Στέλλα Χριστοδουλοπούλου, που τον καιρό αυτό είναι υπότροφος της Ακαδημίας Τεχνών του Βερολίνου, μιλά με το diablog.eu όχι μόνο για πρότζεκτ φωτογραφικής τέχνης και περφόρμανς, αλλά και για το σχεδιαζόμενο 3ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών που θα πραγματοποιηθεί τον Μάρτιο του 2015 στην Αθήνα.

Είσαι ηθοποιός και φωτογράφος. Αυτά τα ενδιαφέροντα αναπτύχθηκαν παράλληλα; Ποιό ήταν πρώτο;

Πρώτα ήρθε το θέατρο. Ήμουν έφηβη κι αναζητούσα να κάνω κάτι που θα μου επέτρεπε να είμαι ανήσυχη δια βίου, το θέατρο ήταν από τα λίγα πράγματα που αγαπούσα στο σχολείο και μόνο εκεί μπόρεσα να φανταστώ τον εαυτό μου. Αργότερα στα 17, ξετρύπωσα μια μηχανή Yashica του ‘70 που είχε χαρίσει ο πατέρας μου στην μητέρα μου, ένα ερωτικό δώρο. Άρχισα να βγαίνω μόνο για να φωτογραφίσω, πέρασα από επαρχιακές πόλεις μέχρι βουνά, έβλεπα κάτι ενώ ο φακός της μηχανής αποτύπωνε κάτι άλλο, έναν παράλληλο κόσμο αλλιώτικο. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι εγώ τραβάω τις φωτογραφίες, είχαν πάντα δική τους ζωή. Το θέατρο έγινε η κύρια ενασχόληση, το σπούδασα, τρίφτηκα μαζί του κι έχω πια ανεξίτηλα σημάδια, με έχει διαμορφώσει. Το δούλεψα και φιλοδοξώ να συνεχίζω να το δουλεύω σαν έκθαμβος πρωτάρης.

Stella Christodoulopoulou__106
©Lukas Vasilikos – από την παράσταση “Δέρμα”, Βυρσοδεψείο

Είσαι υπότροφος της Junge Akademie. Το Βερολίνο θα αντανακλάται στα έργα σου;

Οι πόλεις πάντα σε ακολουθούν. Κάθε πόλη που έζησα κι αγάπησα είναι πόλη μου κι αναγκαστικά αλλάζω για να την χωρέσω. Το Βερολίνο άνοιξε μπροστά μου γεμάτο ιστορικότητα, αντιθέσεις, νεανικό παλμό, έρωτα, ποδήλατα, μοναδικά πάρκα, τέχνη κι ανθρώπους από όλες τις φυλές του κόσμου. Η πόλη προσφέρει μια πολυφωνία που επιβεβαιώνει ότι οι ανάγκες μας είναι κοινές. Ο άνθρωπος είναι ένα πράγμα, πονάμε, γελάμε, ποθούμε, πενθούμε και σωπαίνουμε με τον ίδιο τρόπο σε κάθε γωνιά του πλανήτη – αυτό μ ενδιαφέρει να αντανακλάται στα έργα μου. Αυτό που μας σπρώχνει πέρα από τους φόβους και τον διχασμό.

Stella Christodoulopoulou_2_05
©Lukas Vasilikos – από την παράσταση “Δέρμα”, Βυρσοδεψείο.

Ποιές προοπτικές βλέπεις εσύ για τη διαμονή σου εδώ, στην καθεαυτού ευρωπαϊκή πρωτεύουσα της νέας τέχνης;

Βρίσκω αυτή την νέα τέχνη λίγο ανησυχητική. Μια είναι η τέχνη, παλιά και νέα και μόνο να την πλησιάσουμε μπορούμε, άλλοτε όπως εξημερώνεις ένα θηρίο, άλλοτε όπως πλαγιάζεις μ έναν εραστή κι άλλοτε με προσευχή. Είναι αλήθεια ότι στο Βερολίνο κυοφορείται ένας οργασμός τέχνης αλλά δεν κορυφώνει πάντα. Καιροφυλακτούν η εξιδανίκευση, η πολυτέλεια και η αρρώστια της τέχνης για την τέχνη. Η νέα γενιά μεγαλώνει με αχνές τις μνήμες του πολέμου κι απομακρύνεται από το πλήγμα που ανάγκασε γενιές να εμβαθύνουν και ταπεινά να εστιάσουν στην χρησιμότητα της τέχνης.

Αυτό σήμερα αντανακλάται σε ένα υπερφίαλο πάρτυ τέχνης που πιο πολύ θυμίζει εμπορική επιχείρηση. Οι ισορροπίες ακόμα βαστούν αλλά τις βλέπει κανείς να κλυδωνίζονται άγρια. Πέρα απ’ αυτό όμως στο Βερολίνο επικρατεί μια αξιοκρατία που σπάνια έχω συναντήσει και που σαφώς είναι σήμερα δείγμα πολιτισμού, εξαιρετικής παιδείας κι ευρείας καλλιέργειας. Είναι πολύ ανακουφιστικό να ξέρεις πως αν είσαι άξιος και δουλέψεις, θα στο αναγνωρίσουν και θα σε βοηθήσουν να φτάσεις εκεί που θες. Όταν ανοίγουν οι προοπτικές ανοίγεις κι εσύ και είμαι ευγνώμων γιατί ο σεβασμός και το ενδιαφέρον με τον οποίο με αντιμετώπισε η Ακαδημία των Τεχνών, μου έχει προσφέρει πολλά.

Stella Christodoulopoulou_01
©Lukas Vasilikos

Με τί είδους έργο ασχολείσαι συγκεκριμένα στο Βερολίνο;

Δύο είναι τα projects για το Βερολίνο. Πρώτον ετοιμάζω μια performance που θα παρουσιαστεί τον Μαιο του 2015 στην Ακαδημία των Τεχνών και είναι η πρώτη μου σκηνοθετική απόπειρα. Επί του παρόντος δουλεύω πάνω στην ιδέα και τα κείμενα της παράστασης, το θέμα της οποίας περιστρέφεται γύρω από την Νεότερη Ιστορία της Ελλάδος. Είναι απαραίτητο να ξετυλίξω το νήμα του παρελθόντος, νιώθω ότι η μοναδική ελπίδα βρίσκεται στην συνειδητοποίηση της σειράς των πολιτικών γεγονότων που μας έφεραν εδώ και στην θέληση αφενός να σταματήσουν να επαναλαμβάνονται κι αφετέρου να χαραχθούν νέοι δρόμοι. Για να γίνει αυτό δεν αρκεί μια γενικευμένη επιθυμία να αλλάξουμε καταστάσεις, είναι σωστό η θέληση μας να συνοδεύεται από γνώση. Η θέληση και η γνώση δημιουργούν αυτό που λέμε συνείδηση.

Ό,τι χρειαζόμαστε για να προχωρήσουμε μπροστά βρίσκεται πίσω μας, στους Βαλκανικούς πολέμους, στην Κατοχή, στον Εμφύλιο, στον Γράμμο, στην Δικτατορία και στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης. Αυτοί που υπήρξαν πριν από μας, μας κοιτούν κατάματα κι εμείς βρισκόμαστε τόσο εκτός πραγματικότητας που στρέφουμε το κεφάλι αλλού. Όλοι ξεχνάμε το αίμα μπροστά στην χαρά της ζωής, αφελώς ξεχνώντας ότι η ζωή πάντα περνάει μέσα από το αίμα και ότι το αίμα πάντα ζητάει τις τιμές του για να σωπάσει.

Stella Christodoulopoulou _4photography_2
©Stella Christodoulopoulou

Το δεύτερο project είναι μια ατομική έκθεση φωτογραφίας που επίσης θα κάνει εγκαίνια τον Μάιο του 2015 στην Ακαδημία των Τεχνών. Είναι η παρουσίαση μιας σειράς φωτογραφιών που τραβήχτηκαν αποκλειστικά στο Βερολίνο κατά την διάρκεια της διαμονής μου στην Ακαδημία. Είναι όλες πορτρέτα μέσω αντανάκλασης σε μια επιφάνεια. Και μοιάζουν κάπως με μορφές άχρονες κι αρχετυπικές.

Εξελίχθηκες από ηθοποιός σε performer, πέρασες δηλαδή από την εικαστική «μίμησ笻 στην επιτέλεση τού δικού σου έργου. Πώς κρίνεις εσύ την πορεία αυτή;

Το θέατρο, εν τη γενέσει του πλατύ, εγκολπώνει πολλές διαφορετικές μορφές τέχνης που όλες ανεξαιρέτως απαιτούν αφοσίωση και τριβή, συνεπώς και δυνατό χαρακτήρα. Ο ηθοποιός δουλεύει με το θεατρικό κείμενο ενώ ο performer βασίζεται περισσότερο και σε άλλες μορφές τέχνης όπως η κίνηση, το βίντεο, τα εικαστικά κλπ. Μετά από μια μικρή θητεία στο Αρχαίο Δράμα το πέρασμα στην Performance ήταν κάτι φρέσκο κι αναζωογονητικό γιατί ήταν ένας καινούργιος τρόπος.

Το θέατρο όμως, εμπεριέχοντας και την performance, είναι ένα, είτε πραγματώνεται σε πλατεία, είτε στην Επίδαυρο, είτε στον δρόμο. Και η ανάγκη να δημιουργήσεις κόσμους, να μεταφέρεις ιστορίες, να μεταμορφώσεις, να υπηρετήσεις κάτι που σε ξεπερνά και μέσω αυτού να ανακαλύψεις μια χρησιμότητα, μου ασκεί τεράστια έλξη και ταυτογχρόνως με αφήνει απογυμνωμένη.

Stella Christodoulopoulou photography_1
©Stella Christodoulopoulou

Έχεις αναπτύξει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για αντικατοπτρισμούς και εικαστικές αντανακλάσεις. Οι φωτογραφίες σου έχουν πάντα μια συγκαλυμμένη, έμμεση θεώρηση μέσα από τζάμια και κουρτίνες. Τί θέλεις να εκφράσεις;

Δεν ξέρω ακριβώς, αυτή η τάση είναι πηγαία. Παρατηρώ ότι με ενδιαφέρει ένα ενδιάμεσο σημείο. Σαν ένα κλεισμένο παράθυρο με το χερούλι του να περιμένει μια κίνηση μόνο να το γυρίσει, η στιγμή λίγο πριν και λίγο μετά να συντελεστεί αυτό, για κάποιο λόγο, με αιχμαλωτίζει. Αυτή η στιγμή μου φαίνεται μια ολόκληρη ζωή. Συν ότι τον περισσότερο χρόνο μας τον διανύουμε ανάμεσα των αποφάσεων μας.

Επίσης παρατήρησα ότι μέσω της αντανάκλασης διεγείρεται περισσότερο η φαντασία ξεφεύγοντας από το γνώριμο της άμεσης απεικόνισης. Ξεγελάω το μυαλό μέσω των ματιών να σκεφτεί διαφορετικά, πιο πολύπλευρα κι εμπεριέχοντας περιφερειακά στοιχεία σαν κύρια. Σαν μια τομή σε μια εικόνα που αποκαλύπτει τον αλληλοσυσχετισμό της φύσης των πραγμάτων που την δημιούργησαν. Συχνά έχω την αίσθηση ότι είμαι μόνον μια προβολή σε έναν κόσμο πολλών επιπέδων, ίσως γι αυτό.

Stella Christodoulopoulou_6
©Stella Christodoulopoulou

Υποστηρίζεις έντονα το αντιρατσιστικό φεστιβάλ στην Αθήνα. Πόσα φεστιβάλ έχουν πραγματοποιηθεί και ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια;

Το πρώτο Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 2014 στο θέατρο Εμπρός. Μέσα στις 10 μέρες που διήρκησε έγιναν 45 παραστάσεις, 25 συναυλίες , 6 συζητήσεις και 1 πορεία προς το Σύνταγμα. Το στήναμε 2 μήνες, το εγχείρημα ήταν τεράστιο, οι καλλιτεχνικές συμμετοχές περισσότερες από όσες χωρούσαν και τελικά εξίσου μεγάλη ήταν και η προσέλευση του κόσμου.

Αυτό που συνέβη εκείνες τις μέρες του Μαρτίου μας ξεπέρασε όλους, υπήρχε κόσμος παντού , μέσα στο θέατρο, στους δρόμους γύρω απ’ το θέατρο, λες μια καινούργια γειτονιά στήθηκε στου Ψυρρή από ανθρώπους που έψαχναν έναν κοινό τόπο να υψώσουν φωνή κατά του φασισμού και του ρατσισμού. Το φεστιβάλ απέκτησε σώμα από τον κόσμο που το στήριξε, κι όπως συμβαίνει με όλα τα σημαντικά, μας υπερέβη.

Το δεύτερο φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε τέλη Ιουνίου του 2014 στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Διήρκησε 3 μέρες και ήταν μια μεγάλη γιορτή. Δεν έχω ξαναδεί τόσο χρώμα στη ζωή μου, άνθρωποι από όλο τον κόσμο, άνθρωποι σαν βουνά, άνθρωποι μνημεία, άνθρωποι ξεχασμένοι, όλα εκεί, έδιναν ζωή και παλμό στα ιστορικά αυτά κτήρια και τα κρατούσαν ζεστά. Δεν έχω ξαναδεί πιο γεμάτα χαμόγελα στα πρόσωπα των παιδιών – ήταν οι απόλυτοι πρωταγωνιστές του τριημέρου- παιδιά στην πρώτη σειρά κάθε παράστασης , παιδιά να παίζουν ασταμάτητα. Επίσης η συνεργασία με την συνέλευση των Προσφυγικών ήταν εμπειρία , άνθρωποι αφιερωμένοι σε σκοπό που δεν φοβούνται να μοχθήσουν, που ξεπερνούν τις ιδεολογικές διαφορές και τα πολλά λόγια και στήνονται στην πρώτη γραμμή. Ό,τι και να πω γι αυτές τις μέρες των Φεστιβάλ είναι λίγο, μετά από αυτές είμαι άλλος άνθρωπος.

Poster Antirassismus

Περισσότερο από ποτέ μου είναι ξεκάθαρο ότι αυτό που πιστεύουμε έχει νόημα μόνον όταν μετουσιώνεται σε δράση. Επίσης περισσότερο από ποτέ μου είναι ξεκάθαρο ότι το «όχι» στον φασισμό πρέπει να ηχήσει τόσο δυνατά ώστε να ταρακουνήσει όλη την πόλη από τα ίδια της τα θεμέλια. Ο φασισμός δεν ονοματίζεται, δανείζεται φορεσιές για να καλύψει το κτήνος και είναι χρέος να τον απογυμνώσουμε και να τον εκθέσουμε σε όλη του την αγριότητα. Όσο θεωρητικολογούμε για την ύπαρξη του φασισμού μέσα μας, παραμένουμε νωθροί -οι μετανάστες, οι πρόσφυγες , οι πολιτικοί ακτιβιστές, τα ΑΜΕΑ και οι ομοφυλόφιλοι, αυτοί μπορούν να μας πουν αμέσως τι είναι ο φασισμός. Δεν χρειάζονται αναζητήσεις αλλά δράσεις.

Στα σχέδια του Αντιφασιστικού Φεστιβάλ Παραστατικών Τεχνών είναι να επαναληφθεί το δεκαήμερο στο Θέατρο Εμπρός τον Μάρτιο του 2015.

Οι προσφυγικές πολυκατοικίες της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ακριβώς απέναντι από το γήπεδο του Παναθηναϊκού, κτίστηκαν για τους εκτοπισμένους Έλληνες μετά την Μικρασιατική εκστρατεία του 1922 (την «Μικρασιατική καταστροφή»). Για την εποχή εκείνη ήταν αρχιτεκτονικά πολύ προοδευτικές. Η παρακμή τους άρχισε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, πολλά διαμερίσματα εγκαταλείφτηκαν και κατοικούνται τώρα από άστεγους, που αντιτίθενται στην επίσημη απόφαση κατεδάφισής τους: https://popaganda.gr/ti-simveni-sta-prosfigika/.

Teaser-Φωτό: ©Χριστέλα Γκιζέλη. https://www.facebook.com/antifaperformingarts και βλ.και το μπλογκ του φεστιβάλ. Πβλ. και την εικονογράφηση του διηγήματος της Λένας Κιτσοπούλου “Ο σταθμός του Μονάχου”. Φωτό: www.lukasvasilikos.com.

Schreibe einen Kommentar