Neverland

Gedichte von Pambos Kouzalis

26.2. „Neverland“ – Künstler aus Zypern an der Berliner Volksbühne: In „Neverland“ gehen Musik, Lieder und Poesie eine kreative Verbindung ein. diablog.eu bringt als Vorgeschmack Gedichte und ein poetisches Statement von Pampos Kouzalis. Es handelt sich um die erste von vier Veranstaltungen aus der Reihe “Zyprische Miniaturen”, die sich seit vier Jahren in Berlin etabliert hat, organisiert von der Kulturabteilung der Botschaft Zyperns.

Gibt es Neverland oder ist es eine Utopie? Und wenn es Neverland gibt, wo befindet es sich? Irgendwo weit weg oder leben wir schon mittendrin? Sicherlich gibt es Neverland in unserer Vorstellung, aber sind wir sicher, dass mit den Augen der Seele alle den gleichen Ort unserer Träume sehen?
Lassen Sie uns versuchen, uns ihm durch die mittelalterlichen Klänge Zyperns, die traditionelle Musik und die Filmmusik zu nähern, um die Poesie von gestern und heute zu beleuchten, um direkt zu den Herzen zu sprechen.

Eleonora Roussou
Eleonora Roussou, ©Anni Michailidi

Costas Cacoyannis, Komponist: Klavier, Violine, Flöte, Klarinette, Gesang
Pampos Kouzalis, Dichter: Erzählung, Percussion
Eleni Irakleous: Komposition, Klavier, Gesang
Eleonora Roussou: Flöte, Klavier
Stelios Chatziktoris: Gast-Tenor

26. Februar 2016, Grüner Salon in der Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz, 20.00 Uhr
Benefizveranstaltungen für die McDonald’s Kinderhilfe Stiftung Berlin
EINTRITT: 10€, ermäßigt 7€
https://gruener-salon.tickets.de/de/events/7158-_NEVERLAND_-⁠1-⁠_ZYPRISCHE_MINIATUREN_2016
Veranstalter: Kulturabteilung, Botschaft der Republik Zypern

Eleni Irakleous
Eleni Irakleous, ©Anni Michailidi

Poesie in schwierigen Zeiten (Text und Gedichte von Pambos Kouzalis)

Wenn man sich fragt, was es in diesen schwierigen Zeiten für einen Sinn hat, Gedichte zu schreiben und herauszugeben, dann sollte man nicht sagen:
Was für eine Verschwendung! Mitten in einer solchen Krise wird so viel Paper, Tinte und Geist verbraucht. Warum kommen Dichter nicht aus ihren Elfenbeintürmen heraus und stellen sich dem Leben und seinen Herausforderungen? Glauben sie, dass sich hungrige Mägen mit Versen füllen lassen?

Ganz im Gegenteil:
Von den vielen Wortkaskaden, die heute fallen, werden nur einige wenige Worte übrigbleiben, nachdem man sie genau unter die Lupe genommen hat, nämlich die Worte der Dichter, die den Schmerz auf den Punkt bringen und ihn wieder ins Gedächtnis zurückrufen, damit man sich auch in Zukunft noch an ihn erinnert. Denn wenn man ihn vergisst, wird man von der Wahrheit vergessen.

Wir Dichter schreiben, damit wir gelesen werden. Wann immer unsere Texte gebraucht werden. Wann immer sie entdeckt werden. Auch wenn viele andere Dichter, die uns vorausgegangen sind, schon alles gesagt haben.

Wie einen werten und teuren Namen wiederholen wir das bereits Gesagte mit eigener Stimme, in eigenem Namen, dringen immer wieder zum Wesentlichen vor und sind stolz darauf, Erben einer reichen Tradition zu sein und nicht nur Bittsteller und Empfänger kurzfristiger ausländischer Leihgaben.

Costas Cacoyannis
Costas Cacoyannis, @Anni Michailidi

Lampedusa

Auffanglager von Zugvögelseelen
Amira aus Aleppo
lässt die wutschäumenden Wellen nicht aus den Augen,
will Flüstern finden, schlaflose Schreie,
doch die körperlosen Gestalten entschwinden,
danach diffuses Zwielicht
zwischen Vergessen und Verlangen.
Ihre überschüssigen und trägen Tränen
schließt sie in den silbernen Salbtiegel.
Morgen ist ein neuer Tag, ein lichtloser.
Herrscher Schlaf, sprich zu uns die ganze Nacht,
damit keiner einschläft und wir vom Weg abkommen.
Fast sind wir da.

Wolf

Nach Sonnenuntergang
werde ich zur Bestie.
Als Wolf schleiche ich durchs Haus,
ein Gefangener.
Im Hof rufen die Schakale,
ich möge mitkommen.
Ich heule aus tiefster Kehle,
bis zur Erschöpfung.
Ein gewisperter Gutenachtgruß,
man könnt mich ja hören,
und dann schlaf ich ein.

Pambos Kouzalis
Pambos Kouzalis, @Anni Michailidi

Lehm

Das Lehmhaus,
ja,
im geliebten Regen soll es zerfließen,
dann form ich es neu,
hülle mich selbst in Lehm bis zu den Augen,
werde zu meinem eigenen Haus,
im geliebten Regen will ich zerfließen,
zurückkehren zur Erde,
auf der Ameisenhorden von Flüchtlingen eintreffen
unter ihnen, im Labyrinth, ein ertrunkener Schiffbrüchiger.
Bis der neue Regen kommt,
der geliebte,
alles Ungesagte ertränkt
und schwellende Tropfen ans Licht treten,
aus denen ich Neues schaffe.

Schuld

Ich kehre den Fußboden aus festgestampfter Erde,
bald kommen die Gläubiger, mir das Haus zu nehmen.
Ich stampfe auf,
schüttle den Staub von den Schuhen.
Da erwacht eine Handvoll erboster Bürgen
aus langem Schlaf,
unbekannte Vorfahren, bekannte Erblasser.
Sie klopfen mit den Händen auf den Boden,
weinen, erheben sich, grüßen und sagen:
Es ziemt sich, dass wir zahlen.
Rebhühner im Tiefflug rufen den Regen herbei.
Nebelschleier öffnen sich,
drei Blitze sind uneins,
stolz führt der Donner den Tanz an,
reißt Pfosten und Nägel entzwei.
Der Lehmziegel kehrt zurück zum Ursprung.
Geformt aus Erde und heiligem Wasser,
widerspenstigen Strohspitzen und geknickten Halmen.
Ich sah, wie neues Grün aus dir spross
und du neue Wurzeln schlugst, um Halt zu finden.
Auf bald!

Text und Gedichte: Pambos Kouzalis. Übersetzung: Nina Bungarten (Text) und Michaela Prinzinger (Gedichte), Fotos: Anni Michailidi.

Weitere Veranstaltungen der Reihe “Zyprische Miniaturen”:
11.3. b-flat, Acoustic Music + Jazz Club
https://www.facebook.com/events/898794023523590/
15.4. Grüner Salon, Volksbühne
https://www.facebook.com/events/156103341415090/
26.5. Kesselhaus, Kulturbrauerei
https://www.facebook.com/events/1736906046521031/

Schreibe einen Kommentar

Neverland

Ποιήματα του Πάμπου Κουζάλη

26.2. «Neverland» – Καλλιτέχνες από την Κύπρο στο θέατρο Volksbühne του Βερολίνου: Στο «Neverland» βρίσκονται μουσική, τραγούδια και ποίηση σε μια δημιουργική σχέση. Το diablog.eu δίνει μια πρώτη γεύση με ποιήματα και ένα μικρό ποιητικό μανιφέστο του Πάμπου Κουζάλη. Πρόκειται για την πρώτη από τέσσερις εκδηλώσεις που αποτελούν τη σειρά «Κυπριακές Μινιατούρες», η οποία οργανώνεται επιτυχώς εδώ και τέσσερα χρόνια από το Πολιτιστικό Τμήμα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπάρχει η Neverland ή πρόκειται για μια ουτοπία; Κι αν υπάρχει, πού βρίσκεται; Κάπου μακριά ή μήπως ζούμε ήδη σ’ αυτήν; Σίγουρα υπάρχει στη φαντασία μας, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι με τα μάτια της ψυχής μας αντικρίζουμε όλοι τον ίδιο ονειρεμένο τόπο;

Ας προσπαθήσουμε να την πλησιάσουμε μέσα από τους μεσαιωνικούς ήχους της Κύπρου, την παραδοσιακή μουσική, εκείνη που γράφεται για να ντύσει τις σύγχρονες κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές εικόνες, για να φωτίσει την ποίηση του χτες και του σήμερα, για να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά.

Eleonora Roussou
Ελεονώρα Ρούσσου, ©Άννη Μιχαηλίδη

Κώστας Κακογιάννης, συνθέτης: πιάνο, βιολί, φλάουτο, κλαρίνο, τραγούδι
Πάμπος Κουζάλης, ποιητής: Αφήγηση, κρουστά
Ελένη Ηρακλέους: σύνθεση, πιάνο, τραγούδι
Ελεονώρα Ρούσου: φλάουτο, αυλός, πιάνο
Στέλιος Χατζηκτωρής: τενόρος

26 Φεβρουαρίου 2016, Grüner Salon στο θέατρο Volksbühne, Rosa-Luxemburg-Platz, 8:00 μ.μ.
Φιλανθρωπική εκδήλωση για το ίδρυμα παίδων McDonald’s Kinderhilfe Stiftung Berlin
Είσοδος: 10 €, μειωμένη 7 €
https://gruener-salon.tickets.de/de/events/7158-_NEVERLAND_-⁠1-⁠_ZYPRISCHE_MINIATUREN_2016
Διοργανωτής: Πολιτιστικό Τμήμα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας

Eleni Irakleous
Ελένη Ηρακλέους, ©Άννη Μιχαηλίδη

Η Ποίηση σε δύσκολους καιρούς (Κείμενο και ποιήματα του Πάμπου Κουζάλη)

Αν αναρωτιέσαι τι ωφελεί, στους δύσκολους καιρούς μας, κάποιοι να γράφουν και να εκδίδουν τα ποιήματά τους, μην πεις:
Τι σπατάλη. Εν μέσω τόσων κρίσεων ξοδεύεται τόσο χαρτί, μελάνι, τόση σκέψη. Γιατί δεν βγαίνουν οι ποιητές έξω απ’ το κέλυφός τους να μετρηθούν με τη ζωή και τις σημερινές ανάγκες της; Θαρρείτε πως χορταίνουνε με στίχους τα άδεια στομάχια;

Μην το πεις λοιπόν, γιατί θα σου αντιτάξουν: Από τους πέντε ποταμούς με λόγια που βρέχουν τις μέρες σου, άμα τα περάσεις από κόσκινο, θα σου μείνουν πέντε κουβέντες μόνο, κι αυτές θα ’ναι των ποιητών που πύκνωσαν τον πόνο σου και σου τον επιστρέφουν, για να θυμάσαι κι αύριο πως σήμερα πονάς. Γιατί άμα το ξεχάσεις, θα σε ξεχάσει η αλήθεια.

Γράφουμε για να μας διαβάσουν. Όποτε έρθει εκείνη η στιγμή που θα μας αναζητήσουν. Όποτε μας ανακαλύψουν. Κι ας τα ’χουν όλα ξαναπεί άλλοι πολλοί πριν από μας, κι ας μας προηγήθηκαν.

Σαν όνομα γλυκό κι αγαπημένο ας το επαναλάβουμε με μια φωνή δική μας, με το επώνυμό του για να φτάνουμε πάντα στη ρίζα και να καμαρώνουμε πλούσιοι κληρονόμοι, κι όχι επαίτες πρόσκαιρων ξενόφερτων παράδων.

Costas Cacoyannis
Κώστας Κακογιάννης, ©Άννη Μιχαηλίδη

Λαμπεντούζα

Σταθμός πρώτης υποδοχής αποδημητικών ψυχών
Η Αμίρα απ’ το Χαλέπι
περνάει από κόσκινο τ’ αφιονισμένα κύματα
ψιθυρισμούς να βρει ακοίμητες κραυγές
Μα οι θωριές ασώματες μακραίνουν ολοένα
Κι έρχεται του λυκόφωτος το αβέβαιο
ανάμεσα λήθη και πεθυμιά
Όσα της περισσέψαν δάκρυα αδρανή
τα κλείνει σε μυροδοχείο επάργυρο
Κι αύριο μέρα είναι δίχως φως
Άνακτα ύπνε, μίλα μας όλη νύχτα
μην αποκοιμηθεί κανείς και χάσουμε τον δρόμο
Φτάνουμε σχεδόν

Λύκος

Μετά τη δύση του ήλιου
αγριεύομαι
Λύκος γυρνώ μέσα στο σπίτι
έγκλειστος
Έξω στην αυλή τσακάλια
καλούν με να συμπορευτώ
Ουρλιάζω ουρλιαχτά μεγάλα
μέχρι κοπώσεως
Ψιθυριστή μια καληνύχτα
μη μ’ ακούσουν
Κι αποκοιμιέμαι

Pambos Kouzalis
Πάμπος Κουζάλης, ©Άννη Μιχαηλίδη

Λάσπη

Σπίτι από λάσπη
Ναι
Να το λειώνει η βροχή η καλή μου
Να το πλάθω ξανά
Να ντύνομαι πηλό μέχρι τα μάτια
Να γίνομαι το σπίτι μου
Να με λειώνει η βροχή η καλή μου
Να επιστρέφω στη γη
Να ’ρχονται μυρμήγκια μετανάστες
Μαζί τους σε λαβύρινθους πνιγμένος ναυαγός
Ώσπου να ’ρθει άλλη βροχή
καλή μου
να πνίξει όσα δεν είπαμε
στο φως να βγούνε άγουρες
σταγόνες
να ζυμώσω

Χρέος

Το πατημένο χώμα πάτωμα σαρώνω με φρουκάλι
Θα έρθουνε σε λίγο οι δανειστές να μου πάρουν το σπίτι
Χτυπώ τα πόδια καταγής
να φύγει η σκόνη απ’ τα παπούτσια
Ξυπνάνε κι εξεγείρονται μια δράκα εγγυητές
κεκοιμημένοι από καιρό
άγνωροι πρόγονοι γνώριμοι κληροδότες
Χτυπούν τα χέρια καταγής
κλαίνε κι ανασηκώνονται και χαιρετούν και λένε
Εμείς είναι το πρέπον να πληρώσουμε
Πέρδικες χαμηλοπετούν φωνάζουν τη βροχή
Τα νέφη ανοίγουν την αγκάλη τους
Τρεις αστραπές μαλώνουνε
και κεραυνός περήφανος και πρωτοχορευτής
κόβει στα τέσσερα
δοκάρια και καρφιά
Το πλιθάρι επιστρέφει στην αρχή του
Χώμα μου κι άγιο μου νερό
κι εσύ βελόνι στ’ άχυρα και στάχυ ραγισμένο
Είδα σε που πρασίνισες
κι έριξες άγκυρες καινούργιες να ριζώσεις
Καλή αντάμωση

Κείμενο και ποιήματα: Πάμπος Κουζάλης. Φωτό: Άννη Μιχαηλίδη.

Επόμενες εκδηλώσεις της σειράς Κυπριακές Μινιατούρες:
11.3. b-flat, Acoustic Music + Jazz Club
https://www.facebook.com/events/898794023523590/
15.4. Grüner Salon, Volksbühne
https://www.facebook.com/events/156103341415090/
26.5. Kesselhaus, Kulturbrauerei
https://www.facebook.com/events/1736906046521031/

Schreibe einen Kommentar