Die Deutschen sind an allem schuld

Interview mit Nikos Dimou, Schriftststeller

Wahlen stehen vor der Tür, wieder werden alte Klischees aus der Schublade geholt. Und so manchen Schriftstellern wird vorgeworfen, Krisengewinnler zu sein, wenn sich ihre Bücher gut verkaufen, die sich mit diesem Thema beschäftigen. Nikos Dimou ist, trotz seiner 80 Jahre ein unruhiger und jugendlicher Geist, der seinen Landsleuten gern den Spiegel vorhält. Seine Bücher “Über das Unglück, ein Grieche zu sein” und “Die Deutschen sind an allem schuld” haben im deutschsprachigen Raum eine große Leserschaft gefunden.

Der Philosoph Nikos Dimou, geb. 1935 in Athen, studierte in Athen und München und ist Autor von über 60 Büchern. Bekannt wurde der streitbare Intellektuelle durch seine Fernsehtalkshows, Radiosendungen und vielbesuchten Blogs. Sein berühmter Aphorismenband “Über das Unglück, ein Grieche zu sein” erschien zuerst 1975 und wurde in der deutschen Erstausgabe 2012 auch hier ein Bestseller. Näheres zum Autor erfahren Sie in unserem “Who is who“.

Nikos Dimou, Die DeutschenNikos Dimou, Unglück

 Im letzten Jahr ist Ihr Buch „Die Deutschen sind an allem schuld“ herausgekommen. Wie kam es dazu?

Es ist ein Buch, das es eigentlich gar nicht gab. Es ist ein Un-Buch, sozusagen. Es besteht aus mehreren, zusammenhängenden Texten, die aus verschiedenen Quellen stammen, aber nie als Buch konzipiert waren. Im Grunde ist es eine Erfindung meines deutschen Verlags. Nach dem großen Erfolg von „Über das Unglück, Grieche zu sein“ wollte man eine Fortsetzung, genauso wie bei Godzilla, wo erst das Filmmonster, dann sein Sohn und dann sein Enkel die Hauptrolle spielen.

 Das „Unglück“ war zu einem Kultbuch geworden, das ein bestimmtes Bedürfnis befriedigt hat. Es hat aber lang gedauert, bis es auf Deutsch erschienen ist, so als hätte es auf den richtigen Zeitpunkt warten müssen, um auch hier ein bestimmtes Bedürfnis zu befriedigen…

Das stimmt. Und auf der Suche nach einem Nachfolger stieß meine Lektorin auf meiner Website auf eine Reihe von Dialogen, die ich Mitte der Neunzigerjahre für eine amerikanische Zeitschrift auf Englisch verfasst hatte. Die ergänzte ich durch teils unveröffentlicht gebliebene, teils neu geschriebene Dialoge. Zwei auf Deutsch verfasste Vorträge wurden zum Vor- und zum Nachwort.

Ich glaube, die Krise ist vor allem der Tatsache geschuldet, dass Griechenland nie ein Teil der westlichen Kultur und ein organisierter, moderner Staat wurde. Doch die Texte aus beiden Büchern sind so aktuell geblieben, weil sie etwas über den Seelenzustand und die Mentalität der Griechen aussagen, die sich nicht so schnell ändern.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
©diablog.eu

 Sind die Deutschen heimliche Masochisten, dass Ihnen so ein Titel gefällt?

Das glaube ich nicht. Der Umschlagentwurf bringt die Botschaft gut rüber, finde ich: Da sind ein antiker Grieche und Goethe zu sehen und darüber der Titel „Die Griechen sind an allem schuld“, wobei „Griechen“ durchgestrichen und durch die „Deutschen“ ersetzt wurde. Ein Teil unseres Unglücks war es ja, dass Winckelmann das Ideal des antiken Griechentums entdeckt und in ganz Europa bekannt gemacht hatte. Und dieses Ideal kam dann als Rückwanderer wieder zu uns und sagte: Ihr seid doch keine balkanischen Bauern, sondern Nachfahren des Perikles.

Daraus entstand ein Ego, das zu groß ist für einen so kleinen Staat. Aber der Titel sagt noch mehr über die Verantwortung der Deutschen für das Schicksal der Griechen aus, nicht nur über den Idealtypus des Griechen, sondern auch über die Krise. Die Deutschen können uns nicht verstehen, und umgekehrt ist es genauso. Zwischen uns klafft ein riesiger Abgrund. Die Griechen sagen: Ihr Deutschen seid staubtrockene Protestanten und Arbeitsmaschinen, ihr habt keine Lebensart. Während die Deutschen sagen: Ihr Griechen seid große Faulenzer, hängt den ganzen Tag am Strand ab, reißt Touristinnen auf und lebt von geklautem oder geborgtem Geld.

Wenn sie uns ein bisschen besser verstünden, könnten sie uns auf eine viel effektvollere Art helfen. Es ist, als ob man einem Bettler, bevor man ihm die Almosen in die Hand drückt, einen Vortrag darüber hält, wie unfähig er doch ist. Und während wir dankbar sein müssten, dass uns die Deutschen und die anderen Europäer Geld mit nur 2% Zinsen leihen, das uns sonst 7% kosten würde, beschimpfen und hassen wir sie dafür. So wird in den griechischen Medien Merkel persönlich und auf unflätige Weise für die Krise verantwortlich gemacht.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
©diablog.eu

 Wie kam es zu dieser Anfälligkeit der Griechen für Verschwörungstheorien, im Sinne von „Die Deutschen sind an allem schuld“?

Das hat eine sehr lange Vorgeschichte, das geht bis in die Antike, aber auf jeden Fall bis in byzantinische Zeit zurück, und ganz schlimm wird es nach dem Kirchenschisma, der Spaltung in Ost- und Westkirche. Die Westler können nur schwer die große Rolle der orthodoxen Kirche beim ideologischen Entstehungsprozess der neugriechischen Identität nachvollziehen. Hier trifft sich seltsamerweise die Kirche mit dem anderen großen Ideologieproduzenten, nämlich der Linken.

Nur diese beiden haben eine interpretatorische Weltsicht entwickelt, die politische Rechte interpretiert die Welt nicht, sondern administriert bloß die Macht. Und diese beiden stimmen in einem Punkt überein: Sie sind beide – aus ganz verschiedenen Gründen – antiwestlich eingestellt. Die Orthodoxie ist antiwestlich, weil sie alle anderen Glaubensrichtungen für Häresien hält. Also sind die Westler fluchbeladene Sünder, die eine Bedrohung für uns darstellen.

Das führte zu einer permanenten Phobie der Ostkirche, der Westen würde sie unterjochen wollen. Das ging vor dem griechischen Freiheitskampf soweit, dass man den die Osmanen und den Sultan für das kleinere Übel hielt im Vergleich zu den Westlern, die diese neuen Ideen über Demokratie, Gleichheit, Freiheit verbreiten. Erst nach der Revolution hat sich die Kirche sehr angestrengt, um zu beweisen, dass sie immer schon dafür war.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Doncat, ©diablog.eu

 Und was war mit der Linken?

Die Linke andererseits war gegen den kapitalistischen und imperialistischen Westen ausgerichtet. Während die Linken ursprünglich Kosmopoliten waren, vollzog sich nach dem Fall der Mauer und dem Ende des eisernen Vorhangs eine Kehrtwendung hin zum Nationalismus. Diese beiden Mächte stecken hinter den meisten Verschwörungstheorien, wenn man ein wenig an der Oberfläche kratzt.

Haben Sie schon von der Theorie über die Kondensstreifen gehört? Man besprüht uns mit Gift, damit wir uns schön brav verhalten und nicht aufmucken. Wissen Sie, wie viele Griechen daran glauben? 34%! Die ausländischen Mächte besprühen uns mit Gift, weil sie den ganzen Süden unterjochen wollen, auf der Suche nach billigen Arbeitskräften. Und weil sie an unsere Bodenschätze kommen wollen, ohne dafür zu bezahlen. In der soziologischen Forschung findet man, dass Verschwörungstheorien ein Merkmal kleiner und unterentwickelter Gesellschaften sind.

ZERVOS 2,Moutza [1024x768]
Die berühmte griechische Geste: Die Mountza, ©Petros Zervos
 Mich erinnert das alles an meine Heimat Österreich, ein Land, das einst ein Großreich war und aus dem Ersten Weltkrieg geschrumpft und zerstückelt hervorging. Auch dort findet man eine Kombination von Provinzialismus und Größenwahn vor.

Da haben Sie vollkommen recht. Unser Größenwahn, mit dem wir schon in der Schule indoktriniert wurden, ist: Wir sind das auserwählte Volk, gemeinsam mit den Juden. Nur, dass wir Antisemiten sind und nicht akzeptieren wollen, dass auch die Juden auserwählt sind. Bei einer europaweiten Umfrage waren die Griechen zu 97% stolz darauf, als Griechen geboren zu sein. Der europäische Durchschnittswert war 32%.

Auf der anderen Seite gibt es den Underdog-Komplex, man fühlt sich wie ein geprügelter Hund. So kommt es zu diesem Widerspruch: Ich bin toll, aber statt das anzuerkennen, macht man mir das Leben schwer, ignoriert mich. Demzufolge hassen sie mich und ziehen mich über den Tisch. Diese übertriebene Ich-Pose führt dazu, dass ich mich ungerecht behandelt und hintergangen fühle.

Generell fühlt man sich in Griechenland als Spielball ausländischer Mächte. Die Niederlage aus dem kleinasiatischen Feldzug von 1922 war hausgemacht, auch die Junta war hausgemacht. Es steht auf einem anderen Blatt, dass sich das Ausland diese Entwicklung zunutze gemacht hat. Aber generell sind bei uns an allem Bösen die anderen schuld.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
©diablog.eu

 Es hat also etwas mit der Ausformung unserer Identität, unseres Ichs zu tun.

Früher hieß es immer, die Griechen seien keine Rassisten. Aber schon 1987 wurde eine europäische Studie durchgeführt, in der sich zeigte, dass ein großer Prozentsatz Vorbehalte gegen Juden und Muslime hat, von Pakistani und Albanern ganz zu schweigen, die es damals nicht in dieser Zahl gab. Von den griechischen Roma reden wir gar nicht, da wären es 100%.

Diese Angst vor dem Anderen überwindet man nur durch Bildung und Erziehung, durch Familie und Schule. Aber so eine Erziehung gibt es in Griechenland nicht. Die Familie wird deinen Rassismus verstärken. Und der Faschismus ist eine Weiterentwicklung des Rassismus. Diese Art von Bildungspolitik gibt es bei uns nicht.

Und ich mache mich hier verhasst, wenn ich Dinge sage wie: Der schlimmste Tag der letzten Jahrzehnte war nicht der 21. April 1967, sondern der 22. Da dachte ich, jetzt wird es eine große Protestbewegung geben, sei es auch nur einen Schweigemarsch, da man uns die Freiheit genommen hat. Aber alle sind zur Arbeit gegangen, ohne zu reagieren. Protestiert haben vielleicht mal 200 Leute, erst nach 1971 regte sich der Widerstand.

Die Menschen hatten nicht gelernt, ihre Rechte zu verteidigen, sondern nur ihre Interessen. Berufs- und Gewerkschaftsinteressen werden in Griechenland mit großer Verve unterstützt.

 Da Sie das Thema Familie angesprochen haben: Welche Rolle spielt die Familie, da wiederum die Mutterfigur in Griechenland. Befreundete Intellektuelle haben den Begriff „Matriarchat“ verwendet. Ist das tatsächlich so?

Ja, nicht nur in Griechenland, sondern generell im europäischen Süden. Auch die italienische Mamma ist ein Diktator. Sie verkörpert ein Unterdrückungssystem, das zur Kastration des Sohnes führt, zum Phänomen des Muttersöhnchens. Erst gestern habe ich in einer Statistik gelesen, dass 70% der griechischen Studenten bei ihrer Familie leben, während der europäische Durchschnitt bei 28% liegt.

Der Hauptgrund, warum ich zum Studium nach Deutschland ging, war, dass ich mich von meiner Mutter befreien wollte. Meine Mutter war ein wunderbarer Mensch, aber ich war der einzige Sohn und sie hätte mich erdrückt, wenn ich nicht weggegangen wäre.

Mutti ist die Bestie-2
©Frieder Schubert

 Aber verkörpert das System Familie nicht auch das Prinzip „Gewalt“? Es wurde in der letzten Zeit ja immer wieder, in Filmen und Theaterstücken zum Beispiel, das Thema „Gewalt“ in der griechischen Gesellschaft angesprochen…

Das hat aber nicht nur mit der Familie zu tun, sondern mit einem allgemeineren Klima. Bis vor Kurzem konnte man als Pazifist zum Beispiel den Dienst an der Waffe nicht verweigern, das galt als Landesverrat. Unsere Schulbücher sind voller Gewalt, aber natürlich nur solche Gewalt, die andere auf uns ausüben. Denn wenn Griechen Gewalt ausüben, sind sie Helden.

Der griechische Militärdienst war bis vor Kurzem ein schrecklicher Spießrutenlauf, der einem zum Mann machen sollte. Also waren Familie, Schule, Militär und Geschichte von Gewalt geprägt. Aber auch die Linke sagt, in Marx´ Worten: „Gewalt ist die Hebamme der Geschichte.“ Nur damit könne man den Lauf der Geschichte verändern.

Also gibt es fünf Quellen für die Verherrlichung von Gewalt. Und alle, die dagegen waren, galten als Feiglinge und Ausgestoßene. Das war schlimmer, als Millionen von den Banken zu stehlen. Denn wenn du stiehlst, bist du clever. Wenn du gegen Gewalt bist, giltst du als armer Tropf.

Veröffentlicht in: Griechenland Zeitung 2014. Fotos: Michaela Prinzinger, Frieder Schubert. Illustration: Petros Zervos.

5 Gedanken zu „Die Deutschen sind an allem schuld“

  1. Wie erfrischend die Analyse, wie befreiend der Ausbruch aus den Schuldzuschreibungen: Gäbe es die anderen nicht, man müsste sie erfinden, damit ja nicht unsrer Denkmuster unterbrochen werden.

    Antworten
  2. Δύο λαθάκια:

    1. Όχι «συνομωσία», αλλά «συνωμοσία». (Το λάθος υπάρχει ακόμα και στο Λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη!)

    2. Όχι «επιούσιος λαός», αλλά «περιούσιος λαός». Καμιά σχέση με τον «άρτον ημών τον επιούσιον».

    Antworten
  3. Ευχαριστούμε, Steppenwolf! Πολύ καίριες οι παρατηρήσεις σας. Συμφωνούμε απόλυτα και διορθώσαμε τα λαθάκια. Με εγκάρδιους χαιρετισμούς από το Βερολίνο!

    Antworten
  4. Goethe über Winckelmann und das alte Griechenland:

    “Der Mensch vermag gar Manches durch zweckmäßigen Gebrauch einzelner Kräfte, er vermag das Außerordentliche durch Verbindung mehrerer Fähigkeiten; aber das Einzige, ganz Unerwartete leistet er nur, wenn sich die sämtlichen Eigenschaften gleichmäßig in ihm vereinigen. Das letzte war das glückliche Los der Alten, besonders der Griechen in ihrer besten Zeit; auf die beiden ersten sind wir Neuern vom Schicksal angewiesen.
    Wenn die gesunde Natur des Menschen als ein Ganzes wirkt, wenn er sich in der Welt als in einem großen, schönen, würdigen und werten Ganzen fühlt, wenn das harmonische Behagen ihm ein reines, freies Entzücken gewährt; dann würde das Weltall, wenn es sich selbst empfinden könnte, als an sein Ziel gelangt aufjauchzen und den Gipfel des eigenen Werdens und Wesens bewundern. Denn wozu dient alle der Aufwand von Sonnen und Planeten und Monden, von Sternen und Milchstraßen, von Kometen und Nebelflecken, von gewordenen und werdenden Welten, wenn sich nicht zuletzt ein glücklicher Mensch unbewußt seines Daseins erfreut?”

    Antworten

Schreibe einen Kommentar

Για όλα φταίνε οι Γερμανοί

Συνέντευξη με τον Νίκο Δήμου, συγγραφέα

Οι εκλογές βρίσκονται προ των θυρών και από τα συρτάρια αναδύονται πάλι παλιά και τετριμμένα κλισέ. Ορισμένοι συγγραφείς κατηγορούνται ως καρπωτές της κρίσης. Και μάλιστα όταν πωλούν βιβλία που ασχολούνται με το θέμα αυτό. Ο Νίκος Δήμου είναι, παρά τα 80 του χρόνια, ένα ανήσυχο και νεανικό πνεύμα που του αρέσει να κατοπτρίζει τους συμπατριώτες του. Τα βιβλία του «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» και «Για όλα φταίνε οι Γερμανοί» έχουν βρει στον γερμανόφωνο χώρο ένα μεγάλο αναγνωστικό κοινό.

Ο φιλόσοφος Νίκος Δήμου, γενν. στην Αθήνα το 1935, σπούδασε στην Αθήνα και στο Μόναχο και έχει συγγράψει πάνω από 60 βιβλία. Ως μαχητικός διανοούμενος έγινε γνωστός με τηλεοπτικά τοκ σόου, ραδιοφωνικές εκπομπές και ιστολόγια υψηλής επισκεψιμότητας. Το περίφημο γνωμικολογικό του βιβλίο «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας» πρωτοεκδόθηκε στα ελληνικά το 1975, η πρώτη γερμανική έκδοση τού 2012 έγινε επίσης μπεστ σέλερ. Περισσότερα για τον συγγραφέα θα μάθετε στο «Λεξικό Προσώπων» μας.

Nikos Dimou, Die DeutschenNikos Dimou, Unglück

 Πέρσι εκδόθηκε το νέο σας βιβλίο «Για όλα φταίνε οι Γερμανοί». Περί τίνος πρόκειται;

Είναι ένα βιβλίο που ουσιαστικά δεν υπάρχει. Με άλλα λόγια ένα μηβιβλίο. Αποτελείται από διάφορα συνεκτικά κείμενα που όμως προέρχονται από διάφορες πηγές. Δεν είχαν σχεδιαστεί να εκδοθούν ως βιβλίο. Ουσιαστικά πρόκειται για μια επινόηση του γερμανικού εκδοτικού μου οίκου. Μετά τη μεγάλη επιτυχία του «Η δυστυχία τού να είσαι Έλληνας» χρειαζόταν μια συνέχεια όπως στο «Godzilla» όπου πρωταγωνιστεί πρώτα το τέρας, μετά ο γιός του και μετά ο εγγονός του.

 Η «Δυστυχία» είχε γίνει ένα cult βιβλίο που ικανοποίησε μια συγκεκριμένη ανάγκη. Άργησε όμως πολύ να βγει στα γερμανικά, σαν να περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να ικανοποιήσει για άλλη μια φορά μια συγκεκριμένη ανάγκη.

Σωστά. Η επιμελήτριά μου, σε αναζήτηση συνέχειας, έπεσε στην ιστοσελίδα μου πάνω σε μια σειρά από διαλόγους που είχα γράψει στα μέσα του ’90 στα αγγλικά για ένα αμερικανικό περιοδικό. Τούς συμπλήρωσα με κάποιους αδημοσίευτους και κάποιους καινούργιους διαλόγους που έγραψα. Μαζί με ένα πρόλογο και έναν επίλογο που προέρχονταν από δύο διαλέξεις μου στα Γερμανικά.

Πιστεύω ότι η κρίση οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η Ελλάδα δεν έγινε ποτέ μέρος τού δυτικού πολιτισμού και ούτε ένα οργανωμένο, σύγχρονο κράτος. Τα κείμενα παραμένουν τόσο επίκαιρα, γιατί μιλούν για την ψυχοσύνθεση και τη νοοτροπία των Ελλήνων που δεν αλλάζουν και τόσο γρήγορα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
©diablog.eu

  Είναι οι Γερμανοί κρυφομαζοχιστές που τους αρέσει ένας τέτοιος τίτλος;

Δεν νομίζω. Πιστεύω ότι το εξώφυλλο μεταφέρει το σωστό μήνυμα: δείχνει έναν αρχαίο Έλληνα και τον Γκαίτε και από πάνω γράφει «Οι Έλληνες φταίνε για όλα». Είναι σβησμένο το «Έλληνες» και έχει αντικατασταθεί με το «Γερμανοί». Ένας από τους λόγους της δυστυχίας μας ήταν το ότι ο Βίνκελμαν ανακάλυψε το ιδανικό της αρχαίας Ελλάδας και το διέδωσε σε όλη την Ευρώπη. Επανεισάγουμε αυτό το ιδανικό που μας λέει: Δεν είσαστε βαλκάνιοι χωρικοί, αλλά απόγονοι του Περικλή.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα «εγώ» πάρα πολύ μεγάλο για ένα τόσο μικρό κράτος. Αλλά ο τίτλος λέει κι άλλα για την ευθύνη των Γερμανών απέναντι στην τύχη των Ελλήνων, όχι μόνο για τον ιδεότυπο του Έλληνα, αλλά και για την κρίση. Οι Γερμανοί δεν μπορούν να μας καταλάβουν, ούτε κι εμείς αυτούς. Ανάμεσά μας μια άβυσσος. Οι Έλληνες λένε: Εσείς οι Γερμανοί είσαστε στεγνοί προτεστάντες και εργασιομανείς, δεν ξέρετε να ζείτε. Και οι Γερμανοί λένε: Εσείς οι Έλληνες είσαστε μεγάλοι τεμπέληδες, αράζετε όλη μέρα στην παραλία, κάνετε καμάκι στις τουρίστριες και ζείτε με κλεμμένα ή δανεικά λεφτά.

Εάν μας κατανοούσαν κάπως καλύτερα, θα μας βοηθούσαν μ΄ έναν πολύ πιο αποτελεσματικό τρόπο. Είναι σαν να κάνεις κήρυγμα στον ζητιάνο πως είναι ανίκανος – πριν του δώσεις την ελεημοσύνη. Κι ενώ θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες που οι Γερμανοί και οι άλλοι Ευρωπαίοι μας δανείζουν με 2% επιτόκιο το οποίο αλλού θα μας κόστιζε 7%, εμείς τους βρίζουμε και τους μισούμε γι αυτό. Έτσι στα ελληνικά ΜΜΕ η Μέρκελ καθίσταται με τον αισχρότερο τρόπο προσωπικά υπεύθυνη για την κρίση.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
©diablog.eu

  Από πού προέρχεται αυτή η ροπή των Ελλήνων για θεωρίες συνωμοσίας με την έννοια τού «Οι Γερμανοί φταίνε για όλα»;

Αυτό έχει μεγάλη προϊστορία, κρατάει από την αρχαιότητα, αλλά σίγουρα τουλάχιστον από το Βυζάντιο. Τα πράγματα χειροτέρεψαν όμως ιδιαίτερα μετά το Σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας. Είναι πολύ δύσκολο να κατανοήσουν οι Δυτικοί τον μεγάλο ρόλο τής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ιδεολογική γένεση της σύγχρονης ελληνικής ταυτότητας. Εδώ συναπαντά παραδόξως η Εκκλησία τον άλλο μεγάλο παραγωγό ιδεολογίας που είναι η Αριστερά.

Μόνο αυτές οι δύο δυνάμεις δημιούργησαν ερμηνευτική κοσμοθεωρία, η Δεξιά δεν ερμηνεύει την εικόνα του κόσμου, απλώς διαχειρίζεται την εξουσία. Εκκλησία και Αριστερά συμφωνούν σε ένα σημείο: Είναι –για εντελώς διαφορετικούς λόγους– αντιδυτικές. Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι αντιδυτική γιατί θεωρεί όλες τις άλλες θρησκείες αιρέσεις. Άρα οι Δυτικοί είναι αποφράδες αμαρτωλοί που αποτελούν απειλή για εμάς.

Αυτό οδήγησε σε έντονη φοβία της Ανατολικής Εκκλησίας ότι η Δύση θέλει να την υποδουλώσει. Πριν τον απελευθερωτικό αγώνα, οι Οθωμανοί και ο σουλτάνος θεωρούνταν το μικρότερο κακό σε σύγκριση με τους Δυτικούς που διέδιδαν αυτές τις νέες ιδέες περί δημοκρατίας, ισότητας κι ελευθερίας. Μετά την επιτυχή επανάσταση η Εκκλησία κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια να αποδείξει ότι ήταν εξαρχής με το μέρος της.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Doncat, ©diablog.eu

 Και η Αριστερά;

Από την άλλη η Αριστερά φερόταν κατά της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής Δύσης. Και ενώ τα πρώτα χρόνια οι αριστεροί ήταν κοσμοπολίτες, μετά την πτώση του Τείχους και το τέλος του Σιδηρού Παραπετάσματος, μεταστράφηκαν σε φανατικούς οπαδούς του Εθνικισμού. Εάν το καλοδεί κανείς, αυτές οι δύο δυνάμεις κρύβονται πίσω από τις περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας.

Έχετε ακούσει για θεωρίες περί των αερίων συμπύκνωσης πίσω από τα αεροπλάνα στον ουρανό; Λέγεται ότι μας ψεκάζουν με φάρμακα από τον αέρα για να είμαστε φρόνιμοι και να μην αντιδρούμε. Ξέρετε πόσοι Έλληνες το πιστεύουν αυτό; 34%! Ότι δηλαδή ξένες δυνάμεις μάς ψεκάζουν με φάρμακα για να μας υποδουλώσουν και ν’ αποκτήσουν φτηνά εργατικά χέρια. Και για ν’ αποκτήσουν πρόσβαση στους φυσικούς μας πόρους χωρίς να μας πληρώσουν. Η κοινωνιολογική έρευνα διαπιστώνει ότι οι θεωρίες συνωμοσίας είναι χαρακτηριστικό μικρών και υποανάπτυκτων κοινωνιών.

ZERVOS 2,Moutza [1024x768]
©Petros Zervos
 Αυτό μου θυμίζει την πατρίδα μου την Αυστρία, μια χώρα που ήταν κάποτε μια μεγάλη αυτοκρατορία και που μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο βρέθηκε συρρικνωμένη και κατακερματισμένη. Και εκεί επίσης συναντά κανείς έναν περίεργο συνδυασμό επαρχιωτισμού και μεγαλομανίας.

Έχετε απόλυτο δίκιο. Αυτή η μεγαλομανία που μας καλλιεργείται στο σχολείο ισχυρίζεται: Είμαστε ο περιούσιος λαός μαζί με τους Εβραίους. Μόνο που είμαστε από πάνω και αντισημίτες και δεν δεχόμαστε ότι και οι Εβραίοι είναι επιούσιος λαός. Μια πανευρωπαϊκή δημοσκόπηση έδειξε ότι το 97% των Ελλήνων είναι υπερήφανοι που γεννήθηκαν Έλληνες. Ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 32%.

Από την άλλη υπάρχει το σύνδρομο κατωτερότητας του underdog, είσαι σαν δαρμένο σκυλί. Έτσι φτάνουμε στην αντίφαση: Είμαι σπουδαίος και αντί να μου το αναγνωρίσουν, με ταλαιπωρούν, με αγνοούν. Άρα με μισούν και «με ρίχνουν». Αυτή η υπερβολική εγωπάθεια με κάνει να νιώθω αδικημένος και προδομένος.

Γενικά στην Ελλάδα νιώθουμε να είμαστε πιόνι των ξένων δυνάμεων. Η ήττα κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία του 1922 ήταν εγγενές δημιούργημα, το ίδιο και η Χούντα. Άλλο αν μετά το εξωτερικό εκμεταλλεύτηκε την εξέλιξη αυτή. Αλλά γενικά σε μας για όλα τα κακά φταίνε οι άλλοι.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
©diablog.eu

 Έχει να κάνει με τη διαμόρφωση της ταυτότητας μας, του εγώ μας;

Παλιά υπήρχε η άποψη ότι οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές. Ήδη το 1987 έγινε μια ευρωπαϊκή έρευνα που διαπίστωσε ότι ένα μεγάλο ποσοστό έχει επιφυλάξεις απέναντι σε Εβραίους και Μουσουλμάνους. Ας μην αναφερθούμε σε Πακιστανούς και Αλβανούς που τότε δεν ήταν τόσο πολυάριθμοι. Δεν μιλάμε καν για τους Έλληνες Ρομά, εκεί θα αγγίζαμε το 100%.

Τον φόβο απέναντι στον «άλλον» τον ξεπερνάς μέσα από την παιδεία και την εκπαίδευση, την οικογένεια και το σχολείο. Αλλά τέτοια παιδεία δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Η οικογένεια εντείνει το ρατσισμό σου. Και ο φασισμός δεν είναι παρά μια ακόμα εξέλιξη του ρατσισμού. Δεν έχουμε τέτοιου είδος εκπαιδευτική πολιτική.

Και γίνομαι μισητός όταν λέω πράγματα όπως: Η χειρότερη μέρα των τελευταίων δεκαετιών δεν ήταν η 21η Απριλίου 1967 αλλά η 22α. Τότε, την επομένη του πραξικοπήματος, σκέφτηκα ότι θα υπάρξει ένα μεγάλο κίνημα διαμαρτυρίας, έστω και σιωπηλές πορείες, επειδή μας στέρησαν την ελευθερία. Αλλά όλοι πήγαν στη δουλειά τους χωρίς να αντιδράσουν. Κάπου 200 μόλις άτομα διαμαρτυρήθηκαν, αντίσταση υπήρξε μετά το 1971.

Οι άνθρωποι δεν είχαν μάθει να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους, παρά μόνο τα συμφέροντά τους. Με μεγάλο οίστρο υπερασπίζονται οι Έλληνες μόνο τα συνδικαλιστικά και τα συντεχνιακά τους δικαιώματα.

  Μια και αναφέρατε την οικογένεια: Ποιός είναι στην Ελλάδα ο ρόλος της οικογένειας και στα πλαίσιά της η μορφή της μητέρας; Φίλοι διανοούμενοι χρησιμοποιούν τον όρο «μητριαρχία». Είναι πράγματι έτσι;

Ναι – και όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό νότο. Και η ιταλική mamma είναι δικτάτορας. Ενσαρκώνει ένα σύστημα καταπίεσης που οδηγεί στον ευνουχισμό του γιού, στο φαινόμενο του λεγόμενου μαμάκια. Χθες μόλις διάβασα σε μία στατιστική ότι το 70% των Ελλήνων φοιτητών μένει με την οικογένειά του, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι μόλις 28%.

Ο κύριος λόγος που πήγα να σπουδάσω στη Γερμανία ήταν για να απελευθερωθώ από τη μητέρα μου. Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, αλλά ήμουνα ο μόνος γιός και θα με καταπίεζε εάν δεν έφευγα.

Mutti ist die Bestie-2
©Frieder Schubert

 Το σύστημα «οικογένεια» δεν περιλαμβάνει και την αρχή της βίας; Τελευταία, σε ταινίες και θεατρικά έργα για παράδειγμα, γίνεται κάθε τόσο αναφορά και στο θέμα της βίας στην ελληνική κοινωνία…

Αυτό όμως δεν έχει να κάνει μόνο με την οικογένεια αλλά και με το γενικότερο κλίμα που επικρατεί. Μέχρι πρότινος δεν μπορούσες ως ειρηνιστής, για παράδειγμα, να αρνηθείς την ένοπλη θητεία, αυτό θεωρείτο προδοσία. Τα σχολικά μας βιβλία είναι γεμάτα βία, βέβαια βία που ασκούν οι άλλοι σε μας. Γιατί όταν ασκούν βία οι Έλληνες, είναι ήρωες.

Η ελληνική στρατιωτική θητεία ήταν μέχρι πρόσφατα ένα καθεστώς βίας που σε έκανε άντρα. Άρα και η οικογένεια, το σχολείο, ο στρατός και η ιστορία καθορίζονταν από βία. Αλλά και η Αριστερά λέει δια στόματος Μαρξ: «Η βία είναι η μαμή της ιστορίας» και θεωρεί ότι μόνο με βία μπορεί να αλλάξει η ροή της ιστορίας.

Άρα υπάρχουν πέντε πηγές που εξυμνούν τη βία. Όσοι ήταν κατά της βίας, θεωρούνταν δειλοί και κοινωνικά απόκληροι. Αυτό ήταν χειρότερο από το να ληστεύεις εκατομμύρια από τις τράπεζες. Γιατί άμα κλέβεις είσαι ξύπνιος. Όταν είσαι κατά της βίας θεωρείσαι κακομοίρης.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα: Griechenland Zeitung 2014. Φωτο: Michaela Prinzinger, Frieder Schubert. Εικονογράφηση: Πέτρος Ζερβός.

Schreibe einen Kommentar