Kretische Lyra: Klänge zwischen Folk und Rock

Interview mit Georgia Dagaki, Musikerin

diablog.eu traf sich mit der kretischen Lyra-Virtuosin Georgia Dagaki, die in Berlin ihr neues Album herausbringt. Heute feiert die Platte, die vom Berliner Label Monopol hergestellt wurde, ihre Release-Party im deutschsprachigen Raum. Anfang November gibt es die Gelegenheit, die Künstlerin live zu erleben. Ihre Deutschland-Tournee führt sie unter anderem nach Hamburg, Frankfurt und Berlin.

Georgia, du hast als Musikerin zu deinem Instrument, der kretischen Kniegeige, eine sehr intensive Beziehung. Gleichzeitig ist die Welt der kretischen Musik eine Männerdomäne. Auch, als du mit Eric Burdon gespielt hast, warst du die einzige Frau auf der Bühne. Wie fühlst du dich als Musikerin dabei?

CD_Phobia_3

Das stimmt, die kretische Lyra ist seit vielen Jahren ein hauptsächlich von Männern gespieltes Instrument. Mein Gefühl sagt mir, sie ist ein Teil von mir. Ich habe sie nie als etwas gesehen, das nicht zu mir gehört – weder anfangs, als ich mir als ganz junges Mädchen dieses Instrument ausgesucht habe, noch später. Den anderen erschien diese Wahl seltsam und ungewöhnlich. Die Tatsache, dass ich immer schon gern provoziert habe und immer schon ein widerspenstiges Kind war, hat meine Wahl, vielleicht auch unbewusst, beeinflusst. Die Vorgeschichte meiner Eltern und die Musik, die wir zu Hause gehört haben, wurden an mich weitergegeben. Mein Urgroßvater war Lyraspieler und auch ein anderer Verwandter, Thanassis Skordalos, war ein herausragender musikalischer Lehrer. All diese DNA hat auf jeden Fall eine Rolle gespielt. Das war mein Weg, so empfinde ich das. Ich hätte gar nicht anders handeln können. Die Wahl dieses Instruments ist sowohl bewusst als auch unbewusst getroffen worden.

Du stellst interessante Verbindungen zwischen der traditionellen Lyra-Musik und Rock und Jazz her. Wie ist es zu deiner Zusammenarbeit mit Eric Burdon gekommen?

Ich habe Eric in Griechenland kennengelernt, so seltsam das klingt. Er hat mich bei einem Auftritt auf einer Athener Bühne gehört und war vom Klang der Lyra begeistert. Ein mit ihm befreundeter griechischer Produzent, der seine Tour nach Athen organisiert hatte, hat mich danach angesprochen. „Eric will dich nach Deutschland einladen und die Lyra auf seiner neuen Platte einspielen. Der Sound fasziniert ihn.“ Natürlich habe ich zugesagt. Es war eine große Ehre und Freude für mich, und so begann unsere Zusammenarbeit. Dann bin ich nach Hannover gefahren, wo wir Lieder aufgenommen haben, die ich erst am Vorabend zum ersten Mal gehört habe, bevor wir um acht Uhr morgens ins Studio gingen.

Georgia Dagaki, Phobie_Album-2

Die ganze Tour war musikalisch und menschlich eine tolle Erfahrung. Er ist eine Legende, ein großzügiger und zugänglicher Mensch! Das war sehr lehrreich für mich, was die Art und Weise betrifft, wie man mit seinen musikalischen Partnern, mit der Musik selbst umgehen sollte, wie man sich als Persönlichkeit geben soll. Das war sehr wichtig für mich. Etwa zwei Jahre später hat er mir vorgeschlagen, mit ihm auf Europa-Tournee zu gehen. Wir waren anderthalb Monate on the road, es waren berührende und musikalisch aufregende Momente. Obwohl ich eher in die moderne griechische Musikszene involviert war, erhielt ich durch Eric die Gelegenheit, ein anderes Repertoire, Jazz und Rocksongs zu spielen, und mich mit diesen Klängen tiefer gehend zu beschäftigen. Bis dahin hatte ich damit experimentiert, aber diese Tournee öffnete mir einen ganz neuen Weg.

Bist du gerade in Berlin gewesen, um deine dritte Platte einzuspielen?

Nicht, um sie einzuspielen, sondern um die in Griechenland fertiggestellte Platte mit dem Titel „Phobie“ durch die deutsche Firma Monopol herauszubringen, die für den Vertrieb in Deutschland, Österreich und der Schweiz sorgen wird. Es ist für mich und generell für einen griechischen Künstler, der ein traditionelles Folk-Instrument spielt, ungeheuer wichtig, dass seine Musik in viele Länder der Welt reisen kann. Ich bin sehr froh um diese Chance, wir haben hart dafür gearbeitet. Es ist im Grunde meine erste wirklich eigene Platte. Die früheren Alben waren Bearbeitungen und Stücke mit einem traditionellen Klangspektrum. Die neue Platte drückt den derzeitigen Standard meiner Live-Performance am besten aus, was die musikalischen Elemente, die Orchestrierung und die Ästhetik betrifft. Bereits bevor ich meinen Vertrag in Griechenland unterschrieben hatte, wurde mir von Monopol der Vorschlag gemacht, das Album hier mastern und pressen zu lassen. In Berlin haben wir dann über die Songs gesprochen, die den Leuten vom Label sehr gut gefallen haben.

CD_Phobia_4

Ich habe mich ein wenig darüber gewundert, als ich im Internet las, dass dein zweites Album „Secret Love“ sich mehr an ein ausländisches Publikum richten soll, und dein erstes eher an ein griechisches. Trifft das wirklich zu, dass man als Künstler mehr an das eine Publikum denkt als an das andere?

Mein erstes Album war rein kretisch und somit rein regional, es war in Kreta herausgekommen, und ich war noch sehr jung. Es war ein Zeugnis für alles, was damals in meinem Leben musikalisch eine Rolle spielte. „Secret Love“ bestand vorwiegend aus Bearbeitungen. Seitdem sind ein paar Jahre vergangen. Um die musikalischen Möglichkeiten meines Instruments weiterzuentwickeln, habe ich mich auf Experimente und Kooperationen eingelassen, die meinen ganzen musikalischen Kosmos verändert haben. In der Musik kann man nicht eindimensional bleiben. Man durchläuft verschiedenen Stadien, bis man das findet, was einen am tiefsten prägt. Eine Weile später findet man dann etwas anderes, was man zum Ausdruck bringen möchte. Weil ich nicht nur Sängerin, sondern Instrumentalistin bin, brauche ich diese Möglichkeit, ständig neue Welten zu entdecken. Das heißt nicht, dass diese Alben keine Gemeinsamkeiten haben. Sie verkörpern meine persönliche Klangwelt und meinen ästhetischen Anspruch, aber „Phobie“ ist am nächsten dran an der Entwicklung der letzten Jahre. Darin finden sich nur noch ganz wenige Bearbeitungen und dafür zehn brandneue Songs. Für mich ist der Moment jetzt sehr spannend und aufregend: Wie werden sie beim Publikum ankommen?

CD_Phobia_2

Tourdaten Georgia Dagaki: 31.10. in Minden, am 2.11. in Hamburg, am 3.11. in Köln, am 4.11. in Frankfurt/Main und am 6.11. in Berlin. Foto: Despina Zitaki.

1 Gedanke zu „Kretische Lyra: Klänge zwischen Folk und Rock“

  1. Hallo Michaela, dieses Interview ist mir bekannt, aber eas freut mich ungemein, es wieder zu lesen. Da ich Georgia schon dreimal live erlebt habe und jeweils mit ihr
    gesprochen habe ‘( doxa to Taki ), ist das eine wehmütige Erinnerung. Georgia war -soweit ich weiß – nicht wieder in Deutschland. Aber ich habe ihre CDs und habe damit auch schon auf Radio Z ( ein kleiner Nürnberger Radiosender ) Sendungen (zumindestens teilweise ) gemacht. Ich muss Taki mal wieder nach ihr fragen ! Nun freue ich mich auf weitere Adventstürchen ! Me pollous xairetismous Dietrich

    Antworten

Schreibe einen Kommentar

Κρητική λύρα: Ήχος παράξενος και ωραίος

Συνέντευξη με την Γεωργία Νταγάκη, μουσικό

Το diablog.eu συναντήθηκε με τη δεξιοτέχνιδα της κρητικής λύρας Γεωργία Νταγάκη που κυκλοφόρησε το νέο της άλμπουμ στο Βερολίνο. Σήμερα γιορτάζεται το πάρτι για την κυκλοφορία τού δίσκου της στον γερμανόφωνο χώρο, όπου διανέμεται από τη δισκογραφική εταιρεία «Monopol» του Βερολίνου. Στις αρχές Νοεμβρίου θα έχετε την ευκαιρία να ζήσετε τη μουσικό ζωντανά επί σκηνής. Η περιοδεία της στη Γερμανία θα την οδηγήσει μεταξύ άλλων στο Αμβούργο, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο.

Γεωργία, ως μουσικός έχεις με το όργανό σου, την κρητική λύρα, μια πολύ έντονη σχέση. Ταυτόχρονα ο κόσμος της κρητικής μουσικής είναι ανδροκρατούμενος. Όταν έπαιξες με τον Έρικ Μπέρντον ήσουν η μοναδική γυναίκα πάνω στη σκηνή. Πώς αισθάνεσαι σ’ αυτό το περιβάλλον;

CD_Phobia_3

Έχεις δίκιο, η κρητική λύρα είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια ένα κυρίως ανδροκρατούμενο όργανο. Για μένα είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Δεν το είδα ποτέ ως κάτι εκτός μου – ούτε αρχικά σαν επιλογή οργάνου σε πολύ μικρή ηλικία, ούτε μετέπειτα. Για τους άλλους η επιλογή αυτή ήταν παράξενη και πρωτόγνωρη. Αλλά επειδή πάντα μού άρεσαν οι προκλήσεις και ήμουν και πολύ αντιδραστικό παιδί, ίσως κι αυτό υποσυνείδητα να έπαιξε έναν ρόλο. Τα βιώματα όμως των γονιών μου και η μουσική που ακούγαμε μεταφέρθηκαν σ’ εμένα. Ο προπάππους μου ήταν λυράρης και ένας άλλος συγγενής μου, ο Θανάσης Σκορδαλός, ήταν εξαιρετικός δάσκαλος της μουσικής. Όλα αυτά εμπλέκονται σίγουρα με κάποιον τρόπο στο DNA μου. Αυτός ήταν και ο δρόμος μου, έτσι αισθάνομαι. Δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο. Η επιλογή αυτού του οργάνου έγινε τελικά τόσο συνειδητά όσο και ασυνείδητα.

Κάνεις ενδιαφέροντες συνδυασμούς ανάμεσα στην κλασική παραδοσιακή μουσική της λύρας και στην ρόκ και την τζαζ. Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία σου με τον Έρικ Μπέρτον;

Τον Έρικ τον γνώρισα στην Ελλάδα, όσο παράξενο κι αν ακούγεται. Με άκουσε σε μια μουσική παράσταση σε σκηνή της Αθήνας και ενθουσιάσθηκε με τον ήχο της λύρας. Ένας Έλληνας φίλος και παραγωγός του που οργάνωσε τότε τη συναυλία του στην Αθήνα, ήρθε και μου μίλησε. «Ο Έρικ θέλει να σε προσκαλέσει στη Γερμανία να παίξεις λύρα στον δίσκο του. Έχει ενθουσιαστεί με τον ήχο». Και φυσικά δέχτηκα. Ήταν μεγάλη τιμή και χαρά για μένα κι έτσι ξεκίνησε η συνεργασία μας. Έτσι πήγα στο Αννόβερο όπου ηχογραφήσαμε κάποια απ’ τα τραγούδια του που τ΄ άκουσα μόλις το προηγούμενο βράδυ, πριν μπω στο στούντιο ηχογράφησης στις 8 το πρωί.

Georgia Dagaki, Phobie_Album-2

Η όλη τουρνέ ήταν μουσικά και ανθρώπινα μια μεγάλη εμπειρία. Ο Έρικ είναι ένας μουσικός θρύλος, ένας τόσο γενναιόδωρος και απλός άνθρωπος! Μου δίδαξε πάρα πολλά στον τρόπο που πρέπει να χειρίζεσαι τους μουσικούς συνεργάτες σου, την ίδια σου τη μουσική, το πώς πρέπει να κινείσαι σαν προσωπικότητα. Για μένα ήταν πολύ σημαντικό. Μετά από δυο χρόνια μου πρότεινε να κάνουμε μια περιοδεία στην Ευρώπη. Ενάμιση μήνα ήμασταν on the road, όμορφες και μουσικά συγκλονιστικές στιγμές. Γιατί παρ’ ό,τι είχα μπλεχτεί σ’ ένα είδος σύγχρονης ελληνικής μουσικής, με τον Έρικ μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω ξένο ρεπερτόριο, τζαζ και ρόκ τραγούδια, να μπω δηλαδή πιο βαθιά μέσα σ’ αυτούς τους ήχους. Μέχρι τότε πειραματιζόμουν μεν, αλλά η περιοδεία αυτή μου άνοιξε έναν τελείως άλλο δρόμο.

Είχες πάει στο Βερολίνο για να ηχογραφήσεις τον τρίτο σου δίσκο;

Όχι για να τον ηχογραφήσω, αλλά για να κυκλοφορήσει ο δίσκος «Φόβος» –που ηχογραφήσαμε στην Ελλάδα – από τη γερμανική εταιρεία Monopol, που θα κάνει τη διανομή σε Ελβετία, Αυστρία και Γερμανία. Είναι πολύ σημαντικό για μένα και γενικά για έναν Έλληνα καλλιτέχνη που παίζει ένα εθνικό, ένα παραδοσιακό όργανο, να ταξιδέψει τη μουσική του σε τόσες χώρες του κόσμου. Χαίρομαι που μου δίνεται η ευκαιρία αυτή, δουλέψαμε πάρα πολύ γι αυτό το άλμπουμ. Είναι ουσιαστικά ο πρώτος μου προσωπικός δίσκος. Οι προηγούμενοι ήταν με διασκευές και κομμάτια με παραδοσιακά ηχοχρώματα. Ο νέος δίσκος είναι ακριβός αυτό που πρεσβεύω αυτή τη στιγμή στις ζωντανές μου συναυλίες – μουσικά, ενορχηστρωτικά, αισθητικά. Πριν ακόμα υπογράψω στην Ελλάδα δέχτηκα την πρόταση να κυκλοφορήσει από την Monopol. Στο Βερολίνο συζητήσαμε μετά το άλμπουμ, που άρεσε πολύ.

CD_Phobia_4

Παραξενεύτηκα κάπως απ΄ αυτά που διάβασα στο ιντερνέτ, ότι το προηγούμενό σου άλμπουμ «Secret Love» απευθύνεται περισσότερο στο ξένο κοινό, ενώ ο πρώτος σου δίσκος στο ελληνικό. Είναι σωστό ότι καλλιτεχνικά ο ένας δίσκος μιλάει περισσότερο στο ένα κοινό παρά στο άλλο;

Ο πρώτος μου δίσκος ήταν καθαρά κρητικός, πολύ ντόπιος, κυκλοφόρησε από κρητική εταιρεία και ήμουν ακόμη πολύ μικρή. Τότε ήθελα να τεκμηριώσω το τί συνέβαινε μουσικά στη ζωή μου. Το άλμπουμ «Secret Love» ήταν ένας δίσκος κυρίως με διασκευές. Από τότε έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Όλοι αυτοί οι πειραματισμοί και οι συνεργασίες που είχα θέλοντας να εξελίξω τη μουσικότητα του οργάνου μου, άλλαξαν και όλον τον μουσικό μου κόσμο. Στη μουσική δεν μπορείς να μείνεις μονοδιάστατος. Περνάς από διάφορα στάδια μέχρι να βρεις αυτό που θέλεις, να το εκφράσεις και να το αποτυπώσεις. Μετά από λίγο βρίσκεται κάτι άλλο που θέλεις να εκφράσεις. Επειδή δεν είμαι μόνο τραγουδίστρια αλλά και μουσικός, έχω ανάγκη να δημιουργώ συνέχεια καινούργιους κόσμους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αυτοί οι δίσκοι δεν έχουν κοινή ταυτότητα. Έχουν τον ήχο τον προσωπικό μου, την αισθητική μου, αλλά ο δίσκος «Φόβος» είναι πιο κοντά στην εξέλιξη που πειραματίστηκα όλ΄ αυτά τα χρόνια. Υπάρχουν μερικές μόνο διασκευές, δέκα τραγούδια είναι ανέκδοτα. Για μένα τώρα έρχονται στιγμές αγωνίας και άγχους: Πώς θα τα υποδεχτεί το κοινό;

CD_Phobia_2

Συναυλίες της Γεωργίας Νταγάκη: 31/10/ στο Μίντεν, 2/11/ στο Αμβούργο, 3/11/ στην Κολωνία, 4/11/ στη Φρανκφούρτη/ Μάιν και 6/11/ στο Βερολίνο. Φωτό: Δέσποινα Ζητάκη.

Schreibe einen Kommentar