Exotica, Erotica, Etc.

Filmkritik von Theo Votsos

„Exotica, Erotica, Etc.“ heißt der wunderbare Film der jungen und vielversprechenden Künstlerin Evangelia Kranioti, der bei der diesjährigen Berlinale großen Eindruck hinterließ. Kranioti bereiste über Jahre hinweg die Weltmeere auf Containerschiffen. Als einzige Frau in einer Männerwelt ist ihr ein großartiger Essay über Männer, käufliche Liebe und die Poesie der Meere gelungen. Theo Votsos traf die Filmemacherin für diablog.eu und erfuhr Einzelheiten zu Entstehung und Hintergrund des Projekts.

© EKRANIOTI_Séquence 7
© EKRANIOTI

Nach griechischen Beiträgen musste man lange suchen im offiziellen Programm der diesjährigen, 65. Internationalen Filmfestspiele Berlin, die am 15.02.2015 mit einem neuen Zuschauerrekord und würdigen Preisträgern zu Ende gingen. Dafür hatte es der einzige Film mit griechischer Handschrift, der poetische Filmessay “Exotica, Erotica, Etc.” der seit 14 Jahren in Frankreich lebenden Multi-Künstlerin Evangelia Kranioti aber ganz schön in sich. Mit Ihrem Filmdebüt wurde Kranioti in das Programm des Forums des Internationalen Jungen Films (kurz: Forum) eingeladen, diejenige Berlinale-Sektion, die seit jeher den Fokus auf avantgardistische und experimentelle Filmformate im Grenzbereich von Kunst und Kino legt.

© EKRANIOTI_Séquence 6
© EKRANIOTI

Diesem Anspruch wird “Exotica, Erotica, Etc.” mehr als gerecht. Mit ihren betörend schönen Bildern, für die sie als Kamerafrau selbst verantwortlich zeichnete, macht Kranioti auf konsequent assoziative Weise den realen und zugleich jeder Realität enthobenen Nostalgieraum Meer erfahrbar. Die imposanten Aufnahmen von atemberaubenden Meereslandschaften und großen Frachtschiffen, die mit ihren internationalen Besatzungen die Ozeane der Erde durchkreuzen, und die eindrücklichen Einblicke in das schlüpfrige Treiben in finsteren Spelunken vorwiegend südamerikanischer Hafenstädte verdichten sich mit dem inneren Monolog eines aus dem Off zu hörenden griechischen Kapitäns, den überschäumend romantischen Lebens- und Liebeserinnerungen der einstigen Hafendirne Sandy und einer perfekten Hintergrundmusik zu einem einzigartigen Gesamtkunstwerk über Fernweh und Freiheit, Liebe und Verlangen.

© EKRANIOTI_Séquence 83
© EKRANIOTI

Assoziationen an die sinnlichen Verse des großen griechischen Seefahrer-Dichters Nikos Kavvadias (1910-1975) drängen sich einem unweigerlich auf; Kavvadias wie auch andere literarische Vorlagen, die bis zu Homers Odyssee zurückreichen, waren es denn auch, die Kranioti zu ihrem neunjährigen Projekt inspirierten. Dabei stand lange nicht fest, welcher Form die inzwischen 35jährige Juristin, Pianistin, Visuelle und Installationskünstlerin und vor allem Fotografin ihrer künstlerischen Auseinandersetzung mit diesem anspruchsvollen Thema verleihen würde.

Anfangs reiste sie noch mit ihrer Fotokamera an verschiedene Mittelmeerhäfen, um mit Ehefrauen von Seemännern über deren von Einsamkeit geprägten Situation zu sprechen. Bei diesen Erzählungen kamen auch die „anderen Frauen“ der Männer zur Sprache, Prostituierte in der Regel, die in fernen, exotischen Häfen auf Seemänner warten, um mit ihnen die Illusion eines Liebesglücks zu leben. So reiste Kranioti dank eines Stipendiums 2011 nach Brasilien, um diese „anderen Frauen“ kennenzulernen, um zu erforschen, was diese eigentümlichen „Liebesgeschichten“ zwischen mediterranen bzw. griechischen Seemännern und lateinamerikanischen Prostituierten eigentlich ausmacht. „Sie empfingen mich mit offenen Armen“, bekennt Kranioti in einem Interview am Rande der Berlinale, „denn sie wollten endlich sehen, wie eine griechische Frau ist. Griechische Männer kannten sie schon zu Genüge.“

© EKRANIOTI_Séquence 2
© EKRANIOTI

Doch damit nicht genug: Von Brasilien zurückgekehrt, entscheidet sie sich sogar, selbst anzuheuern. Zwölf Mal ging sie an Bord großer Frachtschiffe und Tanker zumeist griechischer Reedereien, bereiste als einzige Frau in einer reinen Männerwelt die Weltmeere, von der Arktis bis zur Magellanstraße, und besuchte in einem Zeitraum von 16 Monaten insgesamt 20 Länder. Irgendwann wurde die Fotokamera durch die Filmkamera ersetzt, die seitdem unablässig im Einsatz war. Bis sich am Ende das gedrehte Filmmaterial auf unglaubliche 450 Stunden anhäufte. Wovon dank der mehrmonatigen mühsamen Schnittarbeit des ebenfalls in Frankreich lebenden griechischen Cutters Yorgos Labrinos schließlich nur 73 viel zu kurze Minuten für den Film übrig blieben.

© EKRANIOTI_Séquence 1
© EKRANIOTI

Darunter ist auch jene unvergessliche Szene mit der inzwischen 70-jährigen Sandy, der ehemaligen Prostituierten aus der chilenischen Pazifikstadt Valparaiso, wie sie unter den Tönen des weltbekannten griechischen Schlagers “Ta paidia tou Pirea” (dt. Titel: Ein Schiff wird kommen) aus dem Filmklassiker „Sonntags nie“ von Jules Dassin als reale Inkarnation der Hafenhure Ilya oder gar als andere Madame Hortense aus Cacoyannis‘ „Alexis Sorbas“ ihren offen zur Schau gestellten Körper schwelgerisch nach den Spuren ihrer einstigen warmblütigen und mit dichtem Brusthaarwuchs aufwartenden griechischen Liebhaber abtastet.
_____________________________________________________________________

Das sehenswerte Filmdebüt von Evangelia Kranioti war Anlass genug, die Regisseurin am Rande der Berlinale in einem längeren Gespräch näher kennenzulernen. Es folgt eine Zusammenfassung ihrer wichtigsten Aussagen:

[…] Ich sehe mich vor allem als Bild-Künstlerin, die sich auf verschiedenste Art und Weise mit allem beschäftigt, was mit dem Bild zu tun hat, wobei die Photographie nur eine von mehreren Dimensionen darstellt… Das heißt, ich arbeite mit einer Vielzahl von Medien, auch wenn es natürlich stimmt, dass ich eine besondere Neigung für die Fotografie hege, dass ich viele Fotoprojekte mache und für meine Fotoarbeiten mehrmals ausgezeichnet worden bin. Die Wahrheit ist aber, dass mich die Fotografie oft ermüdet. Das, was sie eigentlich auszeichnet, dass sie nämlich Momente festhält, ist etwas, das mich aus einem fließenden Prozess herausreißt, den ich im Film bzw. im bewegten Bild gefunden habe […].

© EKRANIOTI_Séquence 61
© EKRANIOTI

[…] Gerade in der ersten Zeit im Ausland war es vor allem das Meer, die Bilder vom Meer, die Lektüre von Meeresliteratur, wodurch es mir gelang, eine starke Bindung zu Griechenland aufrechtzuerhalten. Es war etwas, mit dem ich mich identifizieren konnte, ich hielt dieses Element für etwas ganz Eigenes. […] aber dann kam auf einer sehr persönlichen Ebene der Umstand hinzu, dass ich sehr stark von der Literatur beeinflusst worden bin, von Kavvadias etwa oder von Baudelaire… Und ich beschloss, der Frage nachzugehen, ob das, was ich gelesen habe, mit der Realität Schritt halten kann, ob es sich irgendwo in der Welt tatsächlich ereignet. Hinzu kam, das sich in mir die Überzeugung herausgebildet hatte, dass sich das Leben nur dann lohnt, wenn man auf diese Weise lebt: Ständig in Bewegung zu sein, zu reisen, aufzubrechen und zurückzukehren, um aufs Neue wieder aufzubrechen… Für mich war diese ständige Bewegung etwas, ja vielleicht sogar das einzige, das das Leben lebenswert machte. Und letztlich wollte ich es selbst erleben, aber nicht einfach so, sondern aufgrund eines konkreten Anlasses. Dieses Projekt bot mir den geeigneten Anlass, es zu tun […]

[…] Anfangs wollte ich eigentlich ein Buch über das Mittelmeer machen. Ich wollte Menschen des Meeres, des Mittelmeeres kennenlernen. Und ich begann, mich mit ihnen zu treffen, sie zu fotografieren und auf der Grundlage der Geschichten, die sie mir erzählten, Zeichnungen anzufertigen. Doch im Laufe der Zeit habe ich realisiert, dass mich nicht unbedingt das Mittelmeer als Lebensraum, sondern die Geschichten der Menschen interessieren, die, mit dem Mittelmeer als Ausgangspunkt, die Distanz leben. Die Distanz war der eigentliche Reiz; die Frage, wie sich die Beziehung dieser Menschen zu ihrer Heimat, die am Mittelmeer liegt, in der Entfernung verändert; wie sich ihre Beziehung zur Sprache, zu den Menschen, zu den Orten verändert. Das wollte ich erforschen. Und ich begriff das erst, als ich begann, mit den Frauen der Seemänner zu sprechen […]

© EKRANIOTI_Séquence 82
© EKRANIOTI

[…] Ich war in Griechenland, in Südfrankreich und in Süditalien. Dort stieg in mir der Wunsch auf, auch die „anderen Frauen“ der Seemänner kennenzulernen, zu hören, was sie zu sagen hatten… Und so fuhr ich nach Brasilien, um die Liebesgeschichten zwischen mediterranen Seemännern und lateinamerikanischen Frauen zu erforschen. Und dort entwickelte sich das Projekt auf einer völlig anderen Ebene weiter; erst dort begann ich, bewusst zu filmen. […]

[…] Das heißt, die Seemänner waren eine besondere Gruppe von Kunden; aufgrund der Umstände gab es eine gewisse Zärtlichkeit, ein Verlangen, ein Bedürfnis, über das zu sprechen sich niemand schämte […]

[…] Es lag nicht in meiner Absicht, ein weiteres Projekt über das menschliche Elend zu machen. […] Was mich wirklich interessierte, war nachzuspüren, ob es in diesem ganzen Zustand, in diesem gesellschaftlichen Randbereich auch so etwas wie Glück gab. Und es dann zu dokumentieren. Und so filmte ich unablässig und war unablässig auf der Suche nach Menschen, die sich durch eine eher philosophische Einstellung gegenüber dem Ganzen auszeichneten… Ich wollte unter keinen Umständen eine objektive Reportage machen. Ich wollte vielmehr eine Form finden, um von den Phantasien und Illusionen derjenigen Menschen des Meeres erzählen, denen ich begegnet bin. […]

© EKRANIOTI_Séquence 81
© EKRANIOTI

In Kürze wird Exotica, Erotica, Etc. als Beitrag des 17. Dok-Filmfestivals Thessaloniki (13.-22.3.2015) auch in Griechenland zu sehen sein.

Exotica, Erotica, Etc., Frankreich 2015, 73 min.
Produktion: Aurora Films, Paris
Regie, Buch, Kamera: Evangelia Kranioti
Schnitt: Yorgos Labrinos

Weitere Informationen zur Berlinale: www.berlinale.de

Fotos/Filmstills: Evangelia Kranioti

Schreibe einen Kommentar

Exotica, Erotica, Etc.

Κριτική κινηματογράφου του Τέο Βότσου

«Exotica, Erotica, Etc.» ονομάζεται η θαυμάσια ταινία της νεαρής και πολλά υποσχόμενης εικαστικού Ευαγγελίας Κρανιώτη, που έκανε μεγάλη εντύπωση στο φετινό Φεστιβάλ Βερολίνου. Η Κρανιώτη ταξίδεψε για χρόνια στους ωκεανούς με εμπορευματοκιβωτιοφόρα πλοία, τα «κοντέινερ σιπ». Ως μοναδική γυναίκα σε έναν καθαρά ανδρικό κόσμο κατέγραψε ένα υπέροχο δοκίμιο για τους άντρες, τον αγοραίο έρωτα και την ποίηση των θαλασσών. Ο Τέο Βότσος συναντήθηκε για το diablog.eu με την κινηματογραφίστρια και έμαθε λεπτομέρειες σχετικά με τη δημιουργία και το ιστορικό τού έργου.

© EKRANIOTI_Séquence 7
© EKRANIOTI

Ναι μεν έπρεπε να ψάξει κανείς πολύ για να βρει κάποια ελληνική συμμετοχή στο επίσημο πρόγραμμα του φετινού, 65ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, που έληξε στις 15 Φεβρουαρίου μ’ ένα νέο ρεκόρ προσέλευσης κοινού και άξιους βραβευμένους. Η μοναδική ταινία που φέρει ελληνική υπογραφή, το ποιητικό κινηματογραφικό δοκίμιο Exotica, Erotica, Etc. της Ευαγγελίας Κρανιώτη, μιας πολυτάλαντης καλλιτέχνιδας που ζει εδώ και 14 χρόνια στη Γαλλία, δικαιώνει βέβαια κάθε προσδοκία.

Με την πρώτη της αυτή κινηματογραφική εμφάνιση η Κρανιώτη συμμετείχε στο πρόγραμμα του Φόρουμ του Διεθνούς Νέου Κινηματογράφου, σε εκείνο δηλαδή το τμήμα της Μπερλινάλε, το οποίο ανέκαθεν εστιάζει σε αβανγκαρντίστικα και πειραματικά σχήματα κινηματογραφίας στην παραμεθόριο μεταξύ τέχνης και σινεμά.

© EKRANIOTI_Séquence 6
© EKRANIOTI

Το Exotica, Erotica, Etc. εκπληρώνει τις αισθητικές και κινηματογραφικές απαιτήσεις του Φόρουμ και με το παραπάνω. Με τις σαγηνευτικά όμορφες εικόνες της –εξ ιδίας χειρός, μια και ήταν η ίδια πίσω από την κάμερα– και χρησιμοποιώντας συνεπώς ένα συνειρμικό τρόπο αφήγησης η Κρανιώτη κάνει το θεατή να βιώσει τη θάλασσα ως χώρο του νόστου, που αν και υπαρκτός, εξίσταται συνάμα της πραγματικότητας. Οι επιβλητικές λήψεις των συναρπαστικών θαλασσινών τοπίων και των μεγάλων εμπορικών πλοίων, που με τα διεθνή τους πληρώματα διασχίζουν τους ωκεανούς της υφηλίου, καθώς και οι εντυπωσιακές ματιές στον άσεμνο κόσμο μέσα στα σκοτεινά καταγώγια των λιμανιών κυρίως της Λατινικής Αμερικής, συνδυάζονται με τον εσωτερικό μονόλογο (με φωνή off) ενός Έλληνα καπετάνιου, τις υπερχειλίζουσες ρομαντικές αναμνήσεις από τη ζωή και τους έρωτες της Σάντυ, παλιάς πόρνης του λιμανιού, καθώς και μια τέλεια μουσική φόντου, για να δημιουργήσουν όλα ένα μοναδικό συνολικό έργο τέχνης με θέμα τη λαχτάρα του ταξιδιού και την ελευθερία, τον έρωτα, τη λαχτάρα και την επιθυμία.

© EKRANIOTI_Séquence 83
© EKRANIOTI

Αναμφίβολα, ο θεατής μεταφέρεται συνειρμικά στον κόσμο των αισθησιακών στίχων των μεγάλου θαλασσινού ποιητή Νίκου Καββαδία (1919-1975). Η ποίηση του Καββαδία, όπως και άλλα λογοτεχνικά πρότυπα, που ανατρέχουν μέχρι και την ομηρική Οδύσσεια, ήταν άλλωστε και οι πηγές που ενέπνευσαν την Κρανιώτη να ξεκινήσει το φιλόδοξο εγχείρημά της, δημιούργημα εννιά χρόνων. Όμως, για αρκετό καιρό δεν ήταν σίγουρο ποια μορφή θα προσέδιδε η 35χρονη πια νομικός, πιανίστρια, καλλιτέχνις που εργάζεται με εγκαταστάσεις και βίντεο, και προ πάντων φωτογράφος, στην καλλιτεχνική αυτή αναμέτρηση με μια τόσο απαιτητική θεματική.

Στην αρχή ταξίδευε απλά με τη φωτογραφική της κάμερα σε διάφορα λιμάνια της Μεσογείου για να μιλήσει με γυναίκες ναυτικών για μια ζωή που σφραγίζεται από τη μοναξιά. Στη διάρκεια αυτών των συνομιλιών έγινε λόγος και για εκείνες «τις άλλες γυναίκες», πόρνες συνήθως, που περιμένουν τους ναυτικούς σε μακρινά, εξωτικά λιμάνια, για να ζήσουν μαζί τους την ψευδαίσθηση της ευτυχίας του έρωτα. Με τη βοήθεια μιας υποτροφίας από το γαλλικό κράτος η Κρανιώτη ταξίδεψε το 2009 στη Βραζιλία, ώστε να γνωρίσει από κοντά αυτές τις «άλλες γυναίκες», για να ερευνήσει τι είναι στην ουσία αυτό που στοιχειοθετεί αυτές τις ιδιόρρυθμες «ερωτικές ιστορίες» μεταξύ των μεσογειακών ή Ελλήνων ναυτικών και των λατινοαμερικανών ιεροδούλων. «Με υποδέχτηκαν με ανοικτές αγκάλες», εξομολογείται η Κρανιώτη σε μια συνέντευξη στο πλαίσιο της Μπερλινάλε, «γιατί ήθελαν αν δουν πώς είναι η Ελληνίδα γυναίκα. Τους Έλληνες άντρες τους γνώριζαν αρκετά έτσι και αλλιώς».

© EKRANIOTI_Séquence 2
© EKRANIOTI

Η ιστορία όμως δεν τελειώνει εδώ: Επιστρέφοντας από τη Βραζιλία η Κρανιώτη παίρνει μάλιστα την απόφαση να μπαρκάρει η ίδια. Δώδεκα φορές ανέβηκε σε μεγάλα εμπορικά πλοία και τάνκερ [επί το πλείστον Ελλήνων εφοπλιστών, σημ. του συγγρ.], ταξιδεύοντας στα πέλαγα μοναδική γυναίκα σε ένα κόσμο αμιγώς ανδροκρατούμενο, από την Αρκτική μέχρι τα Στενά του Μαγγελάνου, σε 16 μήνες συνολικά 20 χώρες. Σε κάποιο σημείο η φωτογραφική κάμερα αντικαταστάθηκε από κινηματογραφική, η οποία θα έμπαινε τώρα σε διαρκή χρήση. Τελικά το κινηματογραφικό υλικό που συγκεντρώθηκε υπερέβαινε τις 450 ώρες. Χάρη στην πολύμηνη και κοπιώδη εργασία τού υπεύθυνου για το μοντάζ Γιώργου Λαμπρινού, Έλληνα που ζει επίσης στη Γαλλία, απέμειναν τελικά 73 –και πολύ σύντομα– λεπτά.

© EKRANIOTI_Séquence 1
© EKRANIOTI

Μεταξύ αυτών η αλησμόνητη σκηνή με την 70χρονη Σάντυ, την παλιά πόρνη από το Βαλπαραΐσο, λιμάνι της Χιλής στον Ειρηνικό, που κάτω από τον ήχο του παγκόσμια γνωστού τραγουδιού «Τα παιδιά του Πειραιά» από την κλασσική ταινία του Ζυλ Ντασσέν «Ποτέ την Κυριακή», σαν ενσάρκωση της πόρνης του λιμανιού Ίλια, ή ακόμη σαν άλλη Μαντάμ Ορτάνς από τον «Αλέξη Ζορμπά» του Κακογιάννη, ψαχουλεύει με ένα είδος έκστασης μπροστά στο φακό το γυμνό της σώμα, αναζητώντας τα ίχνη των παλιών ένθερμων και δασύτριχων Ελλήνων εραστών της.
_____________________________________________________________________

Το αξιόλογο και αξιοθέατο κινηματογραφικό ντεμπούτο της Ευαγγελίας Κρανιώτη αποτέλεσε την αφορμή να συναντήσουμε την σκηνοθέτιδα στο πλαίσιο της Μπερλινάλε και να συζητήσουμε μαζί της. Ακολουθεί περίληψη των σημαντικότερων δηλώσεών της:

[…] Είμαι εικαστικός, με ενδιαφέρει ο,τιδήποτε έχει σχέση με την εικόνα. Τα media που χρησιμοποιω είναι πληθώρα, τυχαίνει ομως να αγαπώ πολύ τη φωτογραφία και να έχω βραβευτεί για τη φωτογραφικη μου δουλειά. Αλλἀ δεν ειναι λιγες οι φορές που με κουράζει ως μεσο. Αυτό που την χαρακτηρίζει, το να αποτυπώνει στιγμιότυπα, είναι κάτι που με κόβει από μια ροή που βρήκα στον κινηματογράφο και στην εικόνα σε κίνηση […]

© EKRANIOTI_Séquence 61
© EKRANIOTI

[…] Ζώντας μακριά από την Ελλάδα είχα κρατήσει μεσα μου την εικόνα της θάλασσας. Ήταν κάτι με το οποίο μπορούσα να ταυτιστώ. […] Σε προσωπικό επίπεδο είχα επηρεαστεί από τα διαβάσματά μου, ένα από αυτά είναι ο Καββαδίας, ένα άλλο ο Μπωντλέρ… Κι αποφάσισα να δω αν μπορούν να αναμετρηθούν με την πραγματικότητα, δηλαδη, αν κάπου όλα αυτά που διάβασα συμβαίνουν. Επίσης είχα δημιουργήσει την πεποίθηση ότι για να αξίζει η ζωή πρέπει κανείς να ζήσει έτσι, μ’ αυτό τον τρόπο : συνεχώς σε κίνηση, ταξιδεύοντας, επιστρέφοντας για να ξαναφύγει… Για μένα, αυτή η συνεχής κίνηση ήταν ίσως το μόνο που είχε νόημα. Και ηθελα να το ζήσω, εχοντας ομως κάποια ουσιαστικη αφορμή, όχι απλά έτσι για να το κάνω. Αυτό το πρότζεκτ έγινε η αφορμή […].

[…] Αρχικά ήθελα να κάνω ένα βιβλίο, ένα βιβλίο για τη Μεσόγειο και τους ανθρώπους της θάλασσας. Αρχισα λοιπον να τους συναντάω, να τους φωτογραφίζω και να καταγραφω τις ιστορίες τους. Ομως σιγά-σιγά κατάλαβα πως δεν με ενδιεφερε απαραίτητα η Μεσόγειος ως γεωγραφικος χώρος, αλλά οι ιστορίες των ανθρώπων που, ορμώμενοι από τη Μεσόγειο, βιωνουν την απόσταση. Η απουσια ήταν το ζητούμενο, καθως και το πώς χειρίζεται κανεις τη σχέση με την πατρίδα που αφηνει. Πώς αλλάζει η σχέση του με τη γλώσσα, με τους ανθρώπους, με τον τόπο. Αυτό ήθελα να εξερευνήσω, κι αυτό το συνειδητοποιησα όταν άρχισα να μιλάω με τις γυναίκες των ναυτικών […].

© EKRANIOTI_Séquence 82
© EKRANIOTI

[…] Ταξίδεψα στην Ελλάδα, στη Νότιο Γαλλία, στην Κάτω Ιταλία. Εκεί αποφάσισα πως θέλω να γνωρίσω και τις «αλλες» γυναίκες, να δω τι λένε κι εκείνες… Και τότε βρέθηκα στη Βραζιλία. Για να κάνω έρευνα πάνω στις ιστορίες αγάπης των ναυτικών της Μεσογείου με τις γυναίκες της Λατινικής Αμερικής. Επειτα το πρότζεκτ προχώρησε σ’ ένα τελείως διαφορετικό επίπεδο, όπου άρχισα να κινηματογραφώ συνειδητά […].

[…] Επρόκειτο για μια συγκεκριμένη κατηγορία πελατών. Λόγω των συνθηκών υπήρχε μια τρυφερότητα, υπήρχε μια επιθυμία, μια ανάγκη, για την οποία κανένας δεν ντρεπόταν να μιλήσει […].

[…] Δε μ’ ενδιέφερε να κάνω ένα πρότζεκτ πάνω στη μιζέρια των ανθρώπων. Αυτό που μ’ ενδιέφερε ήταν το ενδεχόμενο μέσα σ’ όλη αυτή την κατάσταση, μέσα σ᾽αυτο το περιθώριο, να υπάρχει κάποια μορφή ευτυχίας. Αν υπήρχε, τέλος πάντων, ήθελα να τη βρω, να τη χαρτογραφήσω. Γι’ αυτό και συνέχιζα να ψάχνω μαρτυρίες ανθρώπων που διακρίνονταν από μια πιο φιλοσοφική στάση απέναντι σ’ όλα αυτά… Δεν ήθελα να κάνω ένα αντικειμενικό ρεπορτάζ, σε καμία περίπτωση. Ηθελα να καταγραψω τις φαντασιώσεις ορισμένων από τους ανθρώπους που συνάντησα […].

© EKRANIOTI_Séquence 81
© EKRANIOTI

Σύντομα η ταινία Exotica, Erotica, Etc. θα προβληθεί στην Ελλάδα στα πλαίσια του 17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (13.-22.03.2015).

Exotica, Erotica, Etc. Γαλλία 2015, 73 λεπτά
Παραγωγή: Aurora Films, Παρίσι
Σκηνοθεσία, σενάριο, κάμερα: Ευαγγελία Κρανιώτη
Μοντάζ: Γιώργος Λαμπρινός

Πρόσθετες πληροφορίες για την Μπερλινάλε: www.berlinale.de

Φωτό/Filmstills: Evangelia Kranioti

Schreibe einen Kommentar