Hellas Filmbox Berlin

Interview mit Asteris Kutulas, Festivaldirektor

21.-24. Januar 2016: Hellas Filmbox Berlin, ein neues griechisches Filmfestival in Berlin. Vier Tage mit 71 Filmen und 10 Nebenveranstaltungen. Maria Brand sprach für diablog.eu mit Festivaldirektor Asteris Kutulas.

Was muss man Ihrer Meinung nach beachten, wenn man ein Besucherfilmfestival auf die Beine stellen will?

Es gibt wunderbare Festivals, die es sich leisten können, den rein künstlerischen (oder “avantgardistischen”) Aspekt in den Mittelpunkt zu rücken. Andere Festivals wollen eher ein breites Publikum erreichen, und das gelingt vor allem thematisch. Und dann gibt es die großen Festivals, die beides vereinen können. Aber bei einem so genannten Publikumsfestival geht es immer darum, eine „Zielgruppe” zu erreichen und um „Vermarktung”. Und natürlich darum, und vor allem darum, dass die Filme und das Publikum irgendwie “zusammenkommen” sollten. Das muss man als Festival-Macher im Auge haben und ein strategisches Konzept dafür entwickeln. Es ist also nicht so sehr ein „künstlerischer”, sondern eher ein „kultur-politischer” Fokus notwendig. Das kann man auch mit „Marketing”-Relevanz umschreiben oder damit, dass man dem Festival einen „Event-Charakter” (was immer das heißen mag) geben muss.

Filmstill aus dem Trailer, ©Yannis Pappas

Es ist wichtig zu begreifen, was das bedeutet: dass es in einer Stadt wie Berlin (und das gilt für andere Metropolen noch mehr) hunderte von Festivals gibt. Denn das wirft sofort die Frage auf: Warum noch eins mehr? Was muss man unternehmen, damit die Presse und das Publikum überhaupt auf dieses eigene, neue Festival reagieren? Von Bedeutung sind bereits im Vorfeld Gespräche mit Pressevertretern, Kulturpolitikern und eventuellen Sponsoren, um von vornherein Entscheidungen treffen und eine Struktur aufbauen zu können, die “Öffentlichkeit” und Finanzierbarkeit überhaupt realistisch erscheinen lassen.

Und schließlich sollte man ein Team haben – verrückt genug, viel Zeit und Energie in das Projekt zu stecken – und das alles ohne Geld. Voraussetzung dafür ist, dass das Projekt den Machern Spaß macht, dass sie zu 100% hinter dem Projekt stehen und es unbedingt realisieren wollen. Durch diese Energie, das Durchhaltevermögen und zugleich die notwendige Professionalität bekommt das Ganze dann auch eine “Aura” und eine “Message” und dadurch wiederum jene Ausstrahlung, die es braucht, um Filmemacher, Journalisten und ein Publikum zu interessieren und schließlich zu begeistern.

Asteris Kutulas
Asteris Kutulas, ©Guido Karp

Kann Ihrer Meinung nach ein Filmfestival des zeitgenössischen griechischen Kinos in der deutschen Gesellschaft ein Umdenken und eine veränderte Auffassung über den „faulen und korrupten Griechen“ bewirken?

Für viele ist das Medium Film ein zugänglicheres und leichter zu konsumierendes Medium als das Buch, das Gedicht, die Bildende Kunst, das Theater oder anspruchsvollere Musik. Immerhin können an einem Wochenende Tausende von Menschen direkt (und weitere Zehntausende über Presse und Social Media) mit den Welten griechischer (verfilmter) Realität in Kontakt kommen. Unabhängig davon, ob diese als Komödie, Dokfilm, Krimi, Thriller oder Short auf der Bildfläche erscheint, ist diese filmische Realität doch immer ein sehr spezifischer Ausdruck griechischer Lebensweise, Denkungsart, aber auch des Alltags – und sei es, dass sie als eine vollkommen überspitzte Realität zu sehen ist. Das alles hat jedenfalls tatsächlich mit Griechenland und „den Griechen” zu tun, und nichts mit deutschem Tagesjournalismus.

Sie sprechen über die anti-griechischen Kampagnen in der deutschen Presse?

Die Medien haben fünf Jahre lang ein Griechenlandbild vorgegeben, wie wenn man auf Griechenland durch einen sehr kleinen Rahmen schaut. Beim Fotografieren wäre das der Sucher, der einen begrenzten Bildausschnitt festlegt. Man hat sich auf das Negative konzentriert und das in den Fokus gerückt. HELLAS FILMBOX BERLIN macht den Rahmen des Suchers und damit den Bildausschnitt viel größer. Bei der „Bild“ z.B. heißt es: „Bild dir deine Meinung“. Es geht also interessanterweise tatsächlich um Bilder: Was haben wir vor dem Inneren Auge? Was haben wir im Blick, wenn wir an Griechenland denken? Ein Bild von etwas macht man sich. Das ist also etwas ganz Aktives. Wenn ich einerseits die Medien in Deutschland sehe, die einseitige Vor-Bilder geliefert haben, dann ist es andererseits die Sache von HELLAS FILMBOX BERLIN, mehr und andere Bilder anzubieten. Und wenn ich vorhin sagte, das Projekt muss den Machern Spaß machen, dann sind die vielen anderen Griechenland-Bilder, die wir zur Verfügung haben, genau das, was dem Team diesen Spaß beschert: ein reicher Fundus statt dieser beschränkte Bild-Ausschnitt.

Filmstill aus dem Trailer, Fahrrad entlang der Berliner Mauer

Ist ein solches Projekt mit öffentlicher Förderung finanzierbar?

Wenn das Projekt aktuell „wichtig” und ganz offensichtlich in irgendeiner Weise Ausdruck des „Zeitgeists” ist, und wenn es von einem guten Team konzipiert und gemanagt wird, dann kann es sich auch finanziell über kurz oder lang „durchsetzen“. Egal, ob das mit öffentlicher Förderung, Sponsoring oder über den Ticketverkauf und/oder durch Selbstausbeutung erreicht wird.

Das Interessante an unserem „HELLAS FILMBOX BERLIN”-Projekt ist, dass wir sowohl sehr künstlerisch als auch sehr “politisch”-aktivistisch daherkommen, was eine Finanzierbarkeit sehr schwierig macht. Wir haben kein Geld und auch keinen Glamour, „HELLAS FILMBOX BERLIN“ ist kein „Roter-Teppich-“, sondern ein “Schwarzer-Teppich-Event”.

Koffer auf Plakat

Was muss ein Kulturmanager mitbringen, der so ein Projekt auf die Beine stellen will?

Ein Filmfestival kann eigentlich „jeder” machen – oder eben nur ganz wenige … Je nachdem, wie man’s nimmt. Es ist ganz einfach: Man braucht „nur” etwas Geld, man sucht sich ein Thema, ein Motto, man lässt sich ein paar Filme schicken, schaut sie sich an, stellt eine Auswahl zusammen, mietet für ein Wochenende ein Kino, verschickt eine Presserklärung und wartet ab, was passiert. So ungefähr – sehr überspitzt gesagt – werden viele Festivals „gemacht”. Das ist keine Negativ-Bewertung meinerseits, sondern ich will damit sagen: Jede „Liebhaberei” entspringt einer Passion; und von einer Idee dahin zu kommen, dass das Festival tatsächlich stattfindet – das ist immer mit viel Arbeit und Energieaufwand verbunden. Ich habe davor in jedem Fall Respekt.

Neben solchen eher „privat“ motivierten Projekten gibt es die großen kommerziellen Festivals, quasi das Marketing-Instrument der (vor allem US-amerikanischen) Filmindustrie: Sundance, Cannes, Berlinale, Venedig etc. Dazu gehören ein Millionenbudget, große Namen und viel Glamour. Zwischen diesen beiden Polen gibt es Dutzende Arten von Festivals …

Ich denke, die Aufgabe eines Kulturmanagers besteht zuerst darin, seinem Projekt „Leben” einzuhauchen, ihm ein „Herz”, einen „Puls” zu geben. Dafür brauchst du eine „Message”, die allerdings eine essentielle und nicht nur eine „behauptete” ist – und die du gut „verkaufen” kannst. Zweitens muss ein Kuturmanager eine organisatorisch und finanziell stimmige Strategie erarbeiten und drittens ein gutes, motiviertes Team zusammenstellen können. Viertens braucht er das „Glück” auf seiner Seite, das man mit viel Arbeit bis zu einem gewissen Grad durchaus heraufbeschwören kann.

Die Griechen kommen, Hellas Filmbox Berlin 2016

Was macht bei HELLAS FILMBOX BERLIN die Besonderheit aus, die konkreten Unterschiede? Und welche – würden Sie zusammenfassend sagen – sind die Voraussetzungen für ein individuelles Festival?

Am Anfang stand nicht die Idee, ein künstlerisches oder ein kommerzielles Festival zu machen, sondern hier gab es eine negative, hochproblematische Situation in der Gesellschaft, einen Fanatismus, die Stigmatisierung eines ganzen Volkes – und wir beschlossen, darauf zu reagieren.

Es gab also aktivistische Gründe: Griechenland und seine Menschen wurden in absolut negativer Art und Weise dargestellt. Dialog und Austausch – darum ging es nicht mehr. Darum geht’s aber bei Kunst.

Wo sozusagen alles danach rief, Griechenland den Rücken zu kehren, sich abzuwenden, hatten die Festivalinitiatoren eine andere Intention: hinschauen, sehen, was es gibt, es zu präsentieren, gerade das zu zeigen, was keine Rolle mehr spielte. Im Grunde genommen hatte man den Idealfall: ein Tabu. Und gerade die Jüngeren sind damit aufgewachsen: dass Medien das zum Thema machen, was Tabu ist. Es soll gerade über das intensiv kommuniziert und diskutiert werden, was verschwiegen wird. Und das kreative Leben der Menschen in Griechenland ist genau so etwas.

Mit Griechenland ist hier in Deutschland inzwischen etwas sehr Merkwürdiges passiert: Es ist zu einem plötzlich größtenteils wieder unbekannten, unsichtbaren Land geworden, ein kulturelles No-Go-Areal, das – wie nach einem Vulkanausbruch – unter einer dicken Ascheschicht begraben liegt; und nun geht eine Expeditionsteam daran, es freizulegen. Man entdeckt die Wandmalereien von “Pompej” wieder. Und nicht nur das. Es stellt sich heraus, an diesem Ort passiert was. Die Vulkanasche ist fruchtbar. Manche Teile sind ganz und gar versunken, wie bei der Insel Santorini, bei der man sich sogar fragt, ob das vielleicht das sagenhafte Atlantis war, also ein verlorener Sehnsuchtsort. Interessanterweise kann man Sehnsuchtsorte mittels seiner Vorstellungskraft rekonstruieren.

Hellas Filmbox Berlin
21.1.-24.1.2016, Babylon
71 Filme
10 Nebenveranstaltungen

Webseite: www.hellasfilmbox.de
Facebook: www.facebook.com/hellasfilmbox
Twitter: @HellasFilmbox

Schreibe einen Kommentar

Hellas Filmbox Berlin

Συνέντευξη με τον Αστέρη Κούτουλα, διευθυντή του φεστιβάλ

21-24 Ιανουαρίου 2016: Hellas Filmbox Berlin, ένα ολοκαίνουριο φεστιβάλ ελληνικού κινηματογράφου στο Βερολίνο. Τέσσερις μέρες με 71 ταινίες και 10 παράλληλες εκδηλώσεις. Η Μαρία Μπραντ μίλησε για το diablog.eu με τον διευθυντή του φεστιβάλ, Αστέρη Κούτουλα.

Ποιοί πιστεύετε ότι είναι οι κύριοι παράγοντες  που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας για τη δημιουργία ενός φεστιβάλ κινηματογράφου με κύριο στόχο τη δημόσια προβολή ταινιών;

Υπάρχουν καταπληκτικά φεστιβάλ που έχουν τη δυνατότητα να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην καλλιτεχνική (ή πρωτοποριακή) πτυχή. Άλλα φεστιβάλ θέλουν να προσελκύσουν περισσότερο ένα ευρύ κοινό, πράγμα που κατορθώνεται κυρίως με την επιλογή μιας συγκεκριμένης θεματολογίας. Από εκεί και πέρα υπάρχουν και τα μεγάλα φεστιβάλ που έχουν τη δυνατότητα να συνδυάσουν και τα δύο. Ένα φεστιβάλ κοινού αποβλέπει πάντα στην προσέλκυση μιας «ομάδας στόχου» καθώς και στο «μάρκετινγκ». Και προ πάντων να δημιουργήσει ένα «σημείο συνάντησης» για τις ταινίες και το κοινό. Αυτό πρέπει να το έχει πάντα υπόψη του ένας δημιουργός φεστιβάλ και να αναπτύξει μια στρατηγική που να αντικατοπτρίζει το κόνσεπτ αυτό. Γι αυτό πρέπει να εστιάσει τη προσοχή του περισσότερο στην πολιτιστική-πολιτική πλευρά του φεστιβάλ, παρά στη καλλιτεχνική. Εδώ στην ουσία πρόκειται για μια προσαρμογή της ταυτότητας του φεστιβάλ στην επικαιρότητα ή ακόμη και στον τρόπο που συνηθίζονται να διεξάγονται τα λεγόμενα events (ό,τι και αν σημαίνει αυτό).

Filmstill aus dem Trailer, ©Yannis Pappas

Σημαντικό είναι να καταλάβουμε το τι σημαίνει αυτό για μας: σε μία πόλη σαν το Βερολίνο (και αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για άλλες μεγαλουπόλεις) υπάρχουν εκατοντάδες φεστιβάλ. Και πρέπει να αναρωτηθούμε άμεσα: ποιός είναι ο λόγος να υπάρξει ένα επιπλέον φεστιβάλ; Ποιά βήματα πρέπει να γίνουν για να ανταποκριθούν τα ΜΜΕ και το κοινό σ’ αυτό το νέο, το δικό μας φεστιβάλ; Για να μπορούν να παρθούν οι απαραίτητες αποφάσεις και να αναπτυχθεί μια σωστή δομή από την αρχή, παίζουν σημαντικό ρόλο οι συνομιλίες που έχουν προηγηθεί με τους αντιπροσώπους του τύπου, τους υπεύθυνους πολιτικούς πολιτισμού και τους ενδεχόμενους χορηγούς. Μόνο έτσι μπορούμε να εξασφαλίσουμε έστω και κάποιες πιθανότητες «δημοσιότητας» και βιωσιμότητας.

Τέλος, θα πρέπει να υπάρξει μια ομάδα με αρκετή τρέλα για να αφιερώσει άφθονο χρόνο και ενέργεια σε αυτό το πρότζεκτ – και όλα αυτά αφιλοκερδώς. Αυτό προϋποθέτει την απόλυτη αφοσίωση των δημιουργών στο πρότζεκτ και την εσωτερική ανάγκη υλοποίησης πάση θυσία. Μέσω αυτής της ενέργειας και της επιμονής –καθώς και του απαραίτητου επαγγελματισμού–δημιουργείται μια «αύρα» και ένα «μήνυμα» γύρω από το πρότζεκτ και κατά συνέπεια και μια μεταδοτικότητα, απαραίτητα στοιχεία για να ενδιαφερθούν και να προσελκυστούν δημιουργοί ταινιών, δημοσιογράφοι και, τέλος, ένα ολόκληρο κοινό.

Asteris Kutulas
Asteris Kutulas, ©Guido Karp

Κατά πόσο πιστεύετε ότι θα μπορέσει ένα φεστιβάλ σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου να αλλάξει τον τρόπο σκέψης της γερμανικής κοινωνίας και να γίνει αιτία για τη διαμόρφωση μίας διαφορετικής αντίληψης γύρω από τα στερεότυπα του «τεμπέλη και διεφθαρμένου» Έλληνα, όπως έχει χαρακτηριστεί επανειλημμένως από τον γερμανικό τύπο;

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση σε ταινίες, καθώς μία ταινία «καταναλώνεται» πιο εύκολα από ένα βιβλίο, ένα ποίημα, τις εικαστικές τέχνες, το θέατρο ή κάποιο είδος σύνθετης μουσικής. Να φανταστείτε ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσουν μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο να έρθουν χιλιάδες άνθρωποι σε άμεση επαφή με την ελληνική (κινηματογραφική) πραγματικότητα (και άλλοι δεκάδες χιλιάδες μέσω των ΜΜΕ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης). Ανεξάρτητα από το εάν αυτή προβληθεί μέσω κωμωδίας, ντοκιμαντέρ, αστυνομικής ταινίας, θρίλερ ή ταινίας μικρού μήκους, αυτή η κινηματογραφική πραγματικότητα αποτελεί χαρακτηριστικό της ελληνικής νοοτροπίας, του τρόπου ζωής, καθώς και της καθημερινότητας – έστω και αν αυτή απεικονίζονται με το σχήμα της υπερβολής. Όλα αυτά έχουν όντως σχέση με την Ελλάδα και «τους Έλληνες» και σε καμία περίπτωση δεν σχετίζονται με το καθημερινό τύπο της Γερμανίας.

Αναφέρεστε στις ανθελληνικές καμπάνιες του γερμανικού τύπου;

Εδώ και πέντε χρόνια τα ΜΜΕ προβάλλουν μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα της Ελλάδας. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα μέσα μοιάζουν με φακό φωτογραφικής μηχανής, που προβάλλει μόνο ένα μέρος της συνολικής εικόνας. Έχουμε μείνει στα αρνητικά στοιχεία και έχουμε κολλήσει εκεί. Το HELLAS FILMBOX BERLIN διευρύνει και διαμορφώνει το πλαίσιο και την εικόνα της πραγματικότητας. Η εφημερίδα „Bild“, για παράδειγμα, λέει: «Διαμόρφωσε την άποψή σου» (Bild dir deine Meinung). Είναι ενδιαφέρον το σλόγκαν, διότι πραγματικά μιλάμε για διαμόρφωση άποψης: Τι συνειρμό κάνουμε μέσα μας; Τι περνάει από το μυαλό μας, όταν σκεφτόμαστε την Ελλάδα; Η εικόνα που έχουμε για ένα θέμα δημιουργείται, αποτελεί δηλαδή, μια ζωντανή διαδικασία. Βλέποντας τα γερμανικά ΜΜΕ να προβάλλουν μόνο τη μία όψη του νομίσματος, το HELLAS FILMBOX BERLIN οφείλει να αποδώσει την άλλη. Αυτή η «διαφορετική Ελλάδα» αποτελεί και το κίνητρο της ομάδας να αναδείξει και τις άλλες εικόνες που συνθέτουν αυτή τη χώρα. Αυτό ακριβώς δίνει τόσο μεγάλη χαρά στην ομάδα: αυτός ο πλούτος εικόνων – σε αντίθεση με τα επιλεκτικά δείγματα που χρησιμοποιεί ο γερμανικός τύπος.

Filmstill aus dem Trailer, Fahrrad entlang der Berliner Mauer

Μπορεί να χρηματοδοτηθεί ένα τέτοιο πρότζεκτ από δημόσιους πόρους;

Δεδομένου ότι το πρότζεκτ αποτελεί σημαντικό μέρος της επικαιρότητας, εκφράζει το πνεύμα της εποχής και διοργανώνεται από τους κατάλληλους ανθρώπους, θα μπορέσει αργά ή γρήγορα να εξασφαλίσει μια οικονομική σταθερότητα μέσω της δημόσιας ή ιδιωτικής χρηματοδότησης, καθώς και μέσω της πώλησης εισιτηρίων ή της αυτοεκμετάλλευσης.

Eίναι αξιοσημείωτο ότι με αυτό το πρότζεκτ κινούμαστε σε ένα αρκετά καλλιτεχνικό και ταυτόχρονα αισθητά ακτιβιστικό πλαίσιο, πράγμα το οποίο καθιστά αρκετά δύσκολη τη βιωσιμότητα του HELLAS FILMBOX BERLIN. Δεν διαθέτουμε χρήματα, ούτε εκπέμπουμε τη γοητεία μιας καθιερωμένης κινηματογραφικής εκδήλωσης. Το HELLAS FILMBOX BERLIN στην ουσία δεν αποτελεί εκδήλωση με «κόκκινο», αλλά «μαύρο χαλί».

Koffer auf Plakat

Ποιά προσόντα πρέπει να έχει ένας «συντονιστής πολιτιστικών δρώμενων» που θέλει να στήσει ένα τέτοιο πρότζεκτ;

Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ένα φεστιβάλ κινηματογράφου. Ή ίσως οι λιγότεροι από μας τελικά… όπως το πάρει κανείς. Είναι απλό: Χρειάζεσαι «απλώς» κάποια χρήματα, διαλέγεις τη θεματολογία σου κι ένα μότο, λες σε μερικούς ανθρώπους να σου στείλουν τις ταινίες τους, τις βλέπεις, διαλέγεις μερικές απ’ αυτές, νοικιάζεις για ένα Σαββατοκύριακο μια αίθουσα κινηματογράφου, στέλνεις ένα δελτίο τύπου και περιμένεις να δεις τι θα γίνει. Υπερβάλλω τώρα λίγο, αλλά στην ουσία έτσι «στήνονται» τα περισσότερα φεστιβάλ. Δεν το λέω επικριτικά αυτό, απλά θέλω να πω ότι κάθε χόμπι πηγάζει από κάποιο πάθος και η όλη δυσκολία βρίσκεται στο να γίνει η απλή ιδέα πράξη. Και για να πραγματοποιηθεί ένα τέτοιο φεστιβάλ χρειάζεται πολλή δουλειά και ενέργεια. Σε κάθε περίπτωση πάντως, τρέφω μεγάλο σεβασμό για το στήσιμο αυτό.

Πέρα από τα πρότζεκτ, που πηγάζουν περισσότερο από το προσωπικό ενδιαφέρον των συντελεστών, υπάρχουν τα μεγάλα, εμπορικά φεστιβάλ, που αποτελούν στην ουσία διαφημιστικό μέσο της (κυρίως αμερικανικής) βιομηχανίας του κινηματογράφου: το Sundance, η Μπερλινάλε, τα φεστιβάλ των Καννών, της Βενετίας κοκ. Εκεί μιλάμε πλέον για προϋπολογισμό εκατομμυρίων, για συμμετοχή μεγάλων ονομάτων και άφθονο γκλάμουρ. Εκτός από τα δύο εκ διαμέτρου αντίθετα παραδείγματα υπάρχουν και πολλά άλλα είδη φεστιβάλ που κινούνται κάπου στη μέση…

Θεωρώ ότι η πιο σημαντική δουλειά ενός «συντονιστή πολιτιστικών δρώμενων» είναι κατ’ αρχάς να δώσει ζωή, ψυχή και ρυθμό στο πρότζεκτ του. Πρέπει να υπάρχει ένα ουσιώδες μήνυμα και όχι γενικολογίες, και πρέπει να μπορείς να «πουλήσεις» το μήνυμα αυτό. Κατά δεύτερον, ο συντονιστής πολιτιστικών δρώμενων θα πρέπει να αναπτύξει μια ολοκληρωμένη στρατηγική σε οικονομικό και διοργανωτικό επίπεδο και κατά τρίτον πρέπει να οργανώσει μια εξαιρετική ομάδα. Τέλος, πρέπει να έχει την «τύχη» με το μέρος του, πράγμα που έως κάποιο σημείο μπορεί να επιτευχθεί με σκληρή δουλειά.

Die Griechen kommen, Hellas Filmbox Berlin 2016

Τι είναι αυτό το κατιτίς που ξεχωρίζει το HELLAS FILMBOX BERLIN από τα άλλα φεστιβάλ; Και κλείνοντας, ποιές είναι, κατά τη γνώμη σας, οι προϋποθέσεις για ένα διαφορετικό φεστιβάλ;

Η ιδέα δεν ξεκίνησε με τη σκέψη να στήσουμε ένα φεστιβάλ με καλλιτεχνικό ή εμπορικό χαρακτήρα, αλλά δημιουργήθηκε μέσα από την ανάγκη μας να αντιδράσουμε σε μια πολύ προβληματική κατάσταση που επικρατούσε στη (γερμανική) κοινωνία, δηλαδή στο να αντιδράσουμε στον φανατισμό και στον στιγματισμό ενός ολόκληρου λαού.

Υπήρχαν δηλαδή λόγοι ακτιβιστικού χαρακτήρα: Η Ελλάδα και οι άνθρωποί της προβλήθηκαν με τον αρνητικότερο δυνατό τρόπο μέχρι στιγμής. Όλο αυτό δεν έχει πια να κάνει με διάλογο και ανταλλαγή απόψεων. Αυτά, όμως, είναι ακριβώς αυτά που έχουν σημασία στον τομέα της τέχνης.

Τη στιγμή που όλοι στην ουσία γύρισαν τη πλάτη τους, η πρόθεση των δημιουργών του φεστιβάλ ήταν άλλη: να προτρέψουν τον κόσμο να ανοίξει τα μάτια και να αναδείξει σημεία που είχαν υποτιμηθεί τελείως. Επικρατούσε μια ιδανική κατάσταση επί της ουσίας, διότι είχε δημιουργηθεί ένα ταμπού. Οι νέοι άνθρωποι είναι ήδη συνηθισμένοι στο να προβάλλεται και να συζητιέται ένα τέτοιο θέμα στα ΜΜΕ. Πρέπει να υπάρξει έντονη συζήτηση ακριβώς για τα θέματα για τα οποία δεν θέλει να μιλήσει κανείς. Και η δημιουργικότητα που υπάρχει στην καθημερινότητα των ανθρώπων στην Ελλάδα είναι ένα από αυτά τα θέματα.

Εδώ στη Γερμανία έχει συμβεί κάτι πολύ περίεργο με την Ελλάδα: έχει μετατραπεί ξαφνικά σε μια σχεδόν ανύπαρκτη και άγνωστη χώρα, μια πολιτιστικά νεκρή ζώνη, που θυμίζει τοπίο μετά από ηφαιστειακή έκρηξη που έχει καλυφθεί εξ ολοκλήρου από ένα παχύ στρώμα στάχτης. Και τώρα λοιπόν ξεκινάει μια εξερευνητική ομάδα να ξεθάψει ό,τι έχει μείνει από κάτω. Σκεφτείτε το, είναι σαν να ανακαλύπτονται εκ νέου οι τοιχογραφίες της Πομπηίας. Και όχι μόνο αυτό. Φαίνεται ότι κάτι γίνεται σ’ αυτόν τον τόπο. Η στάχτη είναι γόνιμη. Μερικά σημεία έχουν εξαφανιστεί εξ ολοκλήρου, όπως εξάλλου και στη Σαντορίνη, η οποία παραδόξως σου δίνει την αίσθηση της μυθικής Ατλαντίδας, ενός χαμένου τόπου πανανθρώπινης νοσταλγίας. Και είναι ενδιαφέρον, διότι μπορείς να ξαναχτίσεις αυτούς τους τόπους νοσταλγίας με τη δύναμη της φαντασίας σου.

Hellas Filmbox Berlin
21/1-24/1/2016, κινηματογράφος Babylon
71 ταινίες
10 παράλληλες εκδηλώσεις

Ιστοσελίδα: www.hellasfilmbox.de
Facebook: www.facebook.com/hellasfilmbox
Twitter: @HellasFilmbox

Μετάφραση: Μαρία Μπραντ/Ελευθερία Θεολόγου.

Schreibe einen Kommentar