Matala Beach Festival

Interview mit Elmar Winters-Ohle

17.-19. Juni 2016: Matala Beach Festival. Bereits zum 6. Mal findet das Hippie-Revival im legendären kretischen Ort Matala statt. diablog.eu sprach mit Elmar Winters-Ohle, einem Hippie der ersten Stunde, über die damaligen Erfahrungen, die Dreharbeiten zur ersten griechischen Doku zum Thema “Hippies in Matala” und die Entstehungsgeschichte des Festivals. Illustriert wird unser Beitrag durch Bilder aus dem Privatarchiv von Elmar Winters-Ohle, Neogräzist und Dozent an der TU Dortmund im Bereich Deutsch als Fremdsprache sowie Verfasser des Lehrwerks “Sprachkurs Griechisch” im Hueber Verlag.

Matala Beach Festival, 2016, Poster

Elmar, du hast bei einem Dokumentarfilm der ERT mitgewirkt, der kurz vor der Schließung des griechischen staatlichen Rundfunks fertiggestellt wurde. Der Film handelt von der Hippie-Bewegung in Matala während der 1960er Jahre. Wie kam es zu diesem Film und zu deiner Mitwirkung?

Nach der Veröffentlichung von Arn Strohmeyers Buch „Mythos Matala“, in welchem ich ebenfalls einen kleinen Beitrag geleistet hatte, schrieb die Zeitung „Ta Nea“ einen Artikel darüber. In diesem Beitrag hatte ich nicht nur davon berichtet, wie wir morgens im Meer schwammen und abends Retsina tranken, sondern auch, wie wir gemeinsam mit den Bewohnern philosophierten. Sowohl dieser Beitrag als auch ein weiteres Interview, das ich mit der Zeitung „Ta Nea“ geführt hatte, gefielen einer ERT-Redakteurin so sehr, dass sie Kontakt mit mir aufnahm und mich in Matala traf.

YouTube

Mit dem Laden des Videos akzeptieren Sie die Datenschutzerklärung von YouTube.
Mehr erfahren

Video laden

Der Film ist einer der Hauptfiguren gewidmet, einem inzwischen verstorbenem Fischer, der griechischer Hippie und anschließend auch Althippie war.

Ja, Giorgos starb im Dezember letzten Jahres. Damals hatte ich Mitleid mit dem armen Kerl. Während er noch im Kinderwagen lag, veranstalteten wir nächtelang Musiklärm und ließen ihn nicht schlafen. Sein Vater Frangiskos besaß ein kleines Kafenion, das zugleich auch eine Art Ouzeri darstellte. Dort verbrachten wir viele Abende, hörten nächtelang Musik. Giorgos ist Fischer geworden, aber auch zeitlebens Hippie geblieben, nicht nur was seinen Kleidungsstil anbelangt, sondern sein gesamtes Auftreten.

Arn Strohmeyer hat mit deiner Unterstützung ein Buchprojekt durchgeführt. Er hat Material aus der damaligen Zeit gesammelt und es als Buch herausgebracht. Inzwischen ist es in Touristenbuchhandlungen in Matala und ganz Kreta erhältlich.

Ja, das Buch ist auch in Deutschland bestellbar. Es erschien mit dem Titel „Mythos Matala“ beim Balistier-Verlag, mit umfangreichem Fotomaterial aus der damaligen Zeit und zweisprachig angelegten Texten, auf Englisch und Deutsch.

Felsenküste, bewohnte Höhlen im Felsen
Matala 1966-70, ©Archiv Elmar Winters-Ohle

Das erste von euch organisierte Hippie-Revival-Festival fand im Jahr 2011 statt und stellte einen Besucherrekord auf.

Ja, das war erstaunlich und übertraf alle Erwartungen. Ich hielt die Besucherzahl zunächst für übertrieben, doch dann berichteten auch seriöse Zeitungen von vierzigtausend Teilnehmern. Das Festival fand wie geplant zu Pfingsten statt. Die damalige Bürgermeisterin war von dem Projekt sofort begeistert gewesen und hatte alle Hebel in Bewegung gesetzt, damit es realisiert werden konnte. Schließlich wurde die Gelegenheit erkannt, Kreta auf diese Weise ins Gespräch zu bringen und den Tourismus zu fördern. Selbstverständlich lag das auch in unserem Interesse, denn auch wir sahen darin eine gute Möglichkeit für Kreta zu werben, vor allem jetzt, in dieser Zeit.

Deko in einer Höhle
Höhleninnendeko, Matala 1966-70, ©Archiv Elmar Winters-Ohle

Der hohe Anteil an Jugendlichen auf dem Festival -80 bis 90%- war besonders bemerkenswert. Wie kam es, dass Jugendliche, die mit Matala und der damaligen Hippie-Bewegung nichts zu tun hatten, auf diesem Festival so zahlreich erschienen? Eine interessante Frage, die wir uns stellen. Scheinbar gab es wohl doch eine Art Revival in der Denkweise der Leute.

Wie ist deine persönliche Geschichte mit Matala? Wann warst du dort?

Zum ersten Mal war ich im Jahr 1963 in Griechenland. Ich gehe nun auf die 73 zu und habe somit eine fünfzigjährige Erfahrung mit diesem Land. Schon früh fing ich an zu reisen: Ich war als Schüler noch mit dem Fahrrad unterwegs, fuhr später mit dem Auto durch ganz Europa und landete schließlich erstmals in Griechenland – in einem Land, das mich auf Anhieb völlig begeisterte. Ich war froh, die anderen Länder bereits gesehen zu haben, weil ich von da an jedes Jahr nur noch nach Griechenland wollte.

In Griechenland lernte ich die wunderbare Herzlichkeit, die großartige Gastfreundschaft und die Aufgeschlossenheit der Menschen kennen, auch die der einfachen Leute, welche ich auf meinen Reisen traf. Ich durchlief ganz Kreta zwei Mal zu Fuß, war auf dem Pilion und drei Mal auf dem Berg Athos. Ich habe Griechenland gewissermaßen vom Scheitel bis zur Sohle erfahren, erlaufen und erkundet.

Es war mir ein inneres Bedürfnis, mit Griechenland mehr zu tun zu haben als nur an der Oberfläche. Die Geschichte und das Interkulturelle – das habe ich gelebt, ohne zu wissen, dass dieses Wort überhaupt existiert. Diese enge Verbindung zu Griechenland habe ich bis heute bewahrt.

Hirte mit Schafherde auf Feldweg
Matala 1966, ©Archiv Elmar Winters-Ohle

Warum gerade Matala?

Ich hatte Kreta zwei Mal durchquert und bereits beim ersten Mal von Reisenden gehört, Matala sei ein toller Ort. Daher wollte ich schon aus Prinzip auf keinen Fall dorthin. Nachdem mir der Ort aber immer wieder empfohlen wurde, entschied ich mich schließlich doch noch, nach Matala zu gehen. Es herrschte eine Atmosphäre dort, die einen willkommen hieß. Ich bezog eine noch freie Höhle. Spithomanolis, der ein Kafenion besaß, war unsere Vaterfigur, die für uns sorgte. Dort haben wir dann gelebt, Gedichte verfasst, Steine bemalt, wir hatten sogar ein kleines Orchester, das aus einer Klarinette, einer Gitarre und einer Geige bestand.

Meine persönliche große „Weltuniversität“ war die kleine Welt auf Kreta, in Matala.

Matala Elmar Winters-Ohle, 1966
Matala Elmar Winters-Ohle, 1966

Eure Beweggründe, nach Matala zu gehen, waren teils auch politisch geprägt, worüber ihr ja ebenfalls diskutiert habt.

Ja, es war eine gemischte internationale Truppe, die bei einigen Themen, wie dem Vietnamkrieg, natürlich auch heftig diskutierte. Wir trafen dort viele Amerikaner, die ihr Land verlassen hatten, um nicht als Rekruten für den Vietnamkrieg eingezogen zu werden. In dieser Hinsicht war die Stimmung durchaus politisch geprägt.

Bist du mit der Entwicklung nach dem Revival und mit der jährlichen Etablierung zufrieden?

Ja, ich finde ich es großartig, dass das Festivalprojekt umgesetzt wurde, denn es brachte die dortige Entwicklung wirklich gut voran. Selbstverständlich gibt es kritische Stimmen, die sich beschweren, es sei touristisch und ziehe Massen an. Aber dass es den dort lebenden Menschen hilft und ihnen ermöglicht, an ihrem Ort zu bleiben, ist meiner Ansicht nach viel wichtiger. Durch die Hotelenwicklung und den Tourismus im Allgemeinen finden sie eine ökonomische Basis.

Fot sw: Portrait eines äleren Mannes
Matala 1966, ©Archiv Elmar Winters-Ohle

Meinst du, dass ihr diese Entwicklung durch die damalige Hippie-Bewegung in Matala eingeleitet habt?

Ja, weil sich schon damals alle fragten, was die Menschen dorthin treibt, und sich dachten, da müsse doch schließlich etwas dran sein. Ebenfalls hochinteressant war die damalige Reaktion der älteren griechischen Damen auf uns. Das wird im Film gut dargestellt und rührt mich noch heute, wenn ich davon erzähle. Diese Greisinnen mit ihren vom Leben wunderbar geprägten Gesichtern, an denen man Biografien geradezu ablesen kann – sie waren von Anfang an von uns begeistert und standen für uns ein, versuchten diejenigen, die unser Hippie-Dasein wegen sexueller Freizügigkeit und Ähnlichem verurteilten, von uns zu überzeugen.

Elmar Winters-Ohle
Elmar Winters-Ohle, ©diablog.eu

Was sollen die Besucher und vor allem die jungen Leute, die das Festival zum ersten Mal besuchen, aus Matala mitnehmen?

Wenn man dort ist, denkt man wieder darüber nach, was früher am Leben anders war und was heute – oder auch in Zukunft – wieder anders sein könnte oder vielleicht sogar anders sein sollte. Sie sollten die Erkenntnis mitnehmen, dass man sich wieder auf seine eigene Kraft bezieht, auf seine eigene Persönlichkeitsbildung. Dass man sich wieder den wesentlichen Dingen zuwendet, sich nicht in der ganzen Hektik verliert oder der oberflächlichen Sensationslust hingibt und ständig etwas „Aufregendes“ erleben will, sondern zur Stille zurückkehrt. Und ich merke, dass genau das bei den Jugendlichen gut ankommt.

Interview: Michaela Prinzinger/Elmar Winters-Ohle. Lektorat: Nina Bungarten. Fotos: Archiv Elmar Winters-Ohle.
Arn Strohmeyers Buch “Mythos Matala. Ein Fotoband aus den 60ern und 70ern” (englisch und deutsch) finden Sie im Dr. Thomas Balistier Verlag, www.kreta-buch.de.

2 Gedanken zu „Matala Beach Festival“

  1. Lieber Elmar,
    danke für den sehr lesenswerten Artikel, auf den ich zufällig gestoßen bin.
    Wie geht es dir in diesen Zeiten??
    Wollte mich nach langer Zeit mal melden! Würde mich über eine Antwort deinerseits sehr freuen!!
    Deine ehemalige Studentin

    Bettina

    Antworten

Schreibe einen Kommentar

Matala Beach Festival

Συνέντευξη με τον Έλμαρ Βίντερς-Όλε

17-19 Ιουνίου 2016: Matala Beach Festival. Αναβίωση –για 6η φορά– της χίπικης κίνησης στα θρυλικά Μάταλα της Κρήτης. Το diablog.eu μίλησε με τον Έλμαρ Βίντερς-Όλε, έναν χίπη της πρώτης ώρας, για τις τότε εμπειρίες του, τα γυρίσματα του πρώτου ελληνικού ντοκιμαντέρ με θέμα «Οι χίπις στα Μάταλα» και την ιστορία του φεστιβάλ.

Το κείμενο εικονογραφείται με φωτογραφίες από το ιδιωτικό αρχείο του Έλμαρ Βίντερς-Όλε/ Elmar Winters-Ohle, φιλολόγου νεοελληνικών και συγγραφέα του βιβλίου «Sprachkurs Griechisch» (Μαθήματα Ελληνικών) του εκδοτικού οίκου Hueber Verlag που ήταν, πριν συνταξιοδοτηθεί, συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Ντόρτμουντ για τα γερμανικά ως ξένη γλώσσα.

Matala Beach Festival, 2016, Poster

Αγαπητέ Έλμαρ, συμμετείχες κι εσύ στο ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ που ολοκληρώθηκε λίγο πριν κλείσει ο κρατικός ραδιοτηλεοπτικός σταθμός το 2013. Η ταινία πραγματεύεται το κίνημα των χίπηδων στα Μάταλα κατά τη δεκαετία του 1960. Πώς προέκυψε η ταινία και η συμμετοχή σου σε αυτήν;

Μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του Arn Strohmeyer Mythos Matala (Αρν Στρόμαϊερ, «Ο μύθος των Ματάλων»), στο οποίο είχα επίσης μια μικρή συμμετοχή, η εφημερίδα «Τα Νέα» δημοσίευσε ένα σχετικό άρθρο. Στο κείμενο με το οποίο είχα συμμετάσχει τότε στο βιβλίο αυτό δεν μιλούσα μονάχα για τα πρωινά μας μπάνια στη θάλασσα ή τις ρετσίνες που πίναμε κάθε βράδυ, αλλά και για τις φιλοσοφικές μας συζητήσεις με τους ντόπιους. Τόσο εκείνο το κείμενο όσο και μια ακόμη συνέντευξη που είχα δώσει στα «Νέα», άρεσαν τόσο πολύ σε μια συντάκτρια της ΕΡΤ, που ήρθε σε επαφή μαζί μου και με συνάντησε στα Μάταλα.

YouTube

Mit dem Laden des Videos akzeptieren Sie die Datenschutzerklärung von YouTube.
Mehr erfahren

Video laden

Το ντοκιμαντέρ είναι αφιερωμένο σε έναν από τους πρωταγωνιστές του, έναν Έλληνα ψαρά, ο οποίος υπήρξε χίπης μέχρι το τέλος της ζωής του.

Ναι, ο Γιώργος πέθανε πέρυσι τον Δεκέμβριο. Τότε τον λυπόμουν τον καημένο. Ήταν ακόμη μικρό παιδί στο καροτσάκι, όταν εμείς κάναμε φασαρία με τις μουσικές μας και δεν τον αφήναμε να κοιμηθεί. Ο πατέρας του ο Φραγκίσκος είχε ένα μικρό καφενείο, το οποίο ήταν ταυτόχρονα κι ένα είδος ουζερί. Εκεί περνούσαμε πολλά βράδια, ακούγαμε νύχτες ολόκληρες μουσική. Ο Γιώργος έγινε ψαράς αλλά έμεινε σε όλη του τη ζωή χίπης, κι όχι μόνο ως προς τον τρόπο με τον οποίο ντυνόταν αλλά και ως προς τη συνολική του παρουσία.

Ο Αρν Στρόμαϊερ σχεδίασε με τη δική σου υποστήριξη την έκδοση ενός βιβλίου. Συνέλεξε υλικό από εκείνη την περίοδο και το εξέδωσε. Κι εντωμεταξύ είναι διαθέσιμο σε τουριστικά βιβλιοπωλεία στα Μάταλα αλλά και σε όλη την υπόλοιπη Κρήτη.

Πράγματι. Και στη Γερμανία μπορεί κανείς να παραγγείλει το βιβλίο αυτό. Κυκλοφόρησε με τον τίτλο Mythos Matala («Ο μύθος των Ματάλων») από τον εκδοτικό οίκο Balistier και περιλαμβάνει πλούσιο φωτογραφικό υλικό από εκείνη την εποχή, καθώς και δίγλωσσα συνοδευτικά κείμενα, στα αγγλικά και στα γερμανικά.

Felsenküste, bewohnte Höhlen im Felsen
Μάταλα 1966-70, ©Αρχείο Elmar Winters-Ohle

Το πρώτο φεστιβάλ αναβίωσης της χίπικης κουλτούρας, που διοργανώσατε το 2011, σημείωσε ρεκόρ επισκεπτών.

Ναι, ήταν κάτι το εκπληκτικό και ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Αρχικά θεώρησα τον αριθμό των επισκεπτών υπερβολικό αλλά έπειτα διάβασα ακόμη και σε σοβαρές εφημερίδες αναφορές για σαράντα χιλιάδες συμμετέχοντες. Το φεστιβάλ έγινε στο τριήμερο του Αγ. Πνεύματος, όπως ακριβώς το είχαμε σχεδιάσει. Η τότε δήμαρχος είχε ενθουσιαστεί με το εγχείρημά μας και είχε κινήσει γη και ουρανό προκειμένου να πραγματοποιηθεί το φεστιβάλ. Τελικά έγινε αντιληπτό ότι έτσι δόθηκε μια ευκαιρία να γίνει η Κρήτη και πάλι θέμα συζήτησης και να τονωθεί ο τουρισμός της. Φυσικά αυτό ενδιέφερε και εμάς, καθώς είδαμε πως μπορούμε με τον τρόπο αυτό να διαφημίσουμε την Κρήτη, και ειδικά τώρα, σε αυτή την δύσκολη περίοδο.

Deko in einer Höhle
Διακόσμηση σπηλιάς, Μάταλα 1966-70, ©Αρχείο Elmar Winters-Ohle

Η υψηλή συμμετοχή νέων στο φεστιβάλ (80-90%) ήταν ιδιαίτερα αξιοσημείωτη. Πώς και ήρθαν όμως στο φεστιβάλ τόσοι πολλοί νέοι που δεν είχαν καμία σχέση με τα Μάταλα και το τότε κίνημα των χίπηδων; Να μια ενδιαφέρουσα ερώτηση που κάνουμε στον εαυτό μας. Απ’ ό,τι φαίνεται λοιπόν υπήρξε ένα είδος αναβίωσης στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άνθρωποι.

Και η δική σου προσωπική ιστορία σχετικά με τα Μάταλα; Πότε ήσουν εκεί;

Πρώτη φορά στην Ελλάδα βρέθηκα το 1963. Κοντεύω τώρα τα 73, έχοντας έτσι εμπειρία πενήντα χρόνων με τη χώρα αυτή. Από νωρίς κιόλας άρχισα να ταξιδεύω: ήμουν μαθητής ακόμη, όταν έπαιρνα τους δρόμους με το ποδήλατο, ενώ αργότερα γύρισα όλη την Ευρώπη με αυτοκίνητο, καταλήγοντας έτσι για πρώτη φορά στην Ελλάδα – σε μια χώρα που με ενθουσίασε από την πρώτη στιγμή. Χάρηκα που πρόλαβα και είδα προηγουμένως και άλλες χώρες, μια και από τότε ήθελα κάθε χρόνο να πηγαίνω μόνο στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα γνώρισα την υπέροχη εγκαρδιότητα, την εξαιρετική φιλοξενία και το ανοιχτό πνεύμα των ανθρώπων, ακόμη και των πολύ απλών που συναντούσα στα ταξίδια μου. Έκανα δύο φορές τον γύρο της Κρήτης με τα πόδια, πήγα στο Πήλιο αλλά και στον Άθω, τρεις φορές μάλιστα. Κατά κάποιον τρόπο γνώρισα, γύρισα κι εξερεύνησα την Ελλάδα από άκρη σε άκρη.

Ήταν εσωτερική μου ανάγκη να αποκτήσω μεγαλύτερη επαφή με την Ελλάδα και να μη μείνω μονάχα σε μια επιφανειακή γνωριμία. Έζησα από πρώτο χέρι την ιστορία και τη διαπολιτισμικότητα – χωρίς να γνωρίζω ούτε καν την ύπαρξη αυτής της λέξης. Αυτή τη στενή σχέση με την Ελλάδα την έχω διατηρήσει μέχρι και σήμερα.

Hirte mit Schafherde auf Feldweg
Μάταλα 1966, ©Αρχείο Elmar Winters-Ohle

Ποιοί λόγοι σε οδήγησαν στα Μάταλα;

Είχα διασχίσει την Κρήτη δύο φορές και, ήδη την πρώτη φορά, είχα ακούσει διάφορους ταξιδιώτες να λένε πόσο ωραίο μέρος είναι τα Μάταλα. Για λόγους αρχής δεν ήθελα λοιπόν σε καμία περίπτωση να πάω εκεί. Ακούγοντας όμως ξανά και ξανά να μου συστήνουν το μέρος αυτό, άλλαξα γνώμη και αποφάσισα τελικά να πάω στα Μάταλα. Η ατμόσφαιρα που κυριαρχούσε εκεί σ’ έκανε να νιώθεις ευπρόσδεκτος. Έπιασα λοιπόν κι εγώ μια σπηλιά που ήταν ακόμη ελεύθερη. Ο Σπιθομανώλης, που είχε ένα καφενείο, ήταν η πατρική μας φιγούρα, μας νοιαζόταν. Εκεί ζούσαμε πλέον, γράφαμε ποιήματα, ζωγραφίζαμε βότσαλα, μέχρι και μια μικρή ορχήστρα είχαμε φτιάξει, που την αποτελούσαν ένα κλαρίνο, μια κιθάρα κι ένα βιολί.

Το προσωπικό μου μεγάλο «πανεπιστήμιο της ζωής» ήταν η ζωή σ’ έναν μικρόκοσμο στην Κρήτη, στα Μάταλα.

Matala Elmar Winters-Ohle, 1966
Μάταλα 1966, ©Αρχείο Elmar Winters-Ohle

Οι λόγοι που σας ώθησαν να πάτε στα Μάταλα είχαν εν μέρει και πολιτικό χαρακτήρα, όπως φαίνεται εξάλλου και από τις συζητήσεις που κάνατε όσοι ζούσατε τότε εκεί.

Ναι, ήμαστε τότε ένα διεθνές συνονθύλευμα ανθρώπων που ορισμένα θέματα, όπως τον πόλεμο στο Βιετνάμ, τα συζητούσαμε και μάλιστα πολύ έντονα. Γνωρίσαμε πολλούς Αμερικανούς που είχαν εγκαταλείψει τη χώρα τους προκειμένου να αποφύγουν τη στράτευση για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Από αυτή την άποψη, το κλίμα που επικρατούσε είχε οπωσδήποτε και πολιτική χροιά.

Μετά την επιτυχημένη αναβίωση το 2011 ακολούθησαν και άλλα φεστιβάλ. Έμαθα μάλιστα ότι το φεστιβάλ πρόκειται να διοργανώνεται κάθε χρόνο πλέον, και συγκεκριμένα στο τριήμερο του Αγ. Πνεύματος.

Ναι, βρίσκω εξαιρετικό το ότι έγινε πραγματικότητα το φεστιβάλ, καθώς προώθησε πραγματικά κατά πολύ την τοπική ανάπτυξη. Φυσικά υπάρχουν και κριτικές φωνές που διαμαρτύρονται λέγοντας ότι είναι πολύ τουριστικό και ότι προσελκύει τις μάζες. Το γεγονός όμως ότι βοηθά τους ανθρώπους που ζουν εκεί και τους δίνει τη δυνατότητα να παραμείνουν στον τόπο τους, είναι κατά τη γνώμη μου πολύ πιο σημαντικό. Μέσω της ξενοδοχειακής ανάπτυξης, και του τουρισμού γενικότερα, βρίσκουν μια στέρεη οικονομική βάση.

Fot sw: Portrait eines äleren Mannes
Μάταλα 1966, ©Αρχείο Elmar Winters-Ohle

Πιστεύεις ότι τα θεμέλια για την εξέλιξη αυτή τα θέσατε τότε εσείς που συμμετείχατε στο κίνημα των χίπηδων στα Μάταλα;

Ναι, γιατί ήδη από τότε αναρωτιόντουσαν όλοι τι είναι αυτό τέλος πάντων που ωθεί τους ανθρώπους να πάνε εκεί, κι έτσι άρχισαν να σκέφτονται ότι τελικά πρέπει να αξίζει. Εξίσου ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν και η τότε αντίδραση των πιο ηλικιωμένων γυναικών απέναντί μας, κάτι που παρουσιάζεται και στην ταινία με πολύ ωραίο τρόπο και με συγκινεί ακόμη και σήμερα όταν μιλώ γι’ αυτό. Οι γιαγιάδες αυτές, με τα υπέροχα σμιλευμένα από τη ζωή πρόσωπά τους, στα οποία αμέσως διαβάζεις τη βιογραφία τους, ήταν εξαρχής ενθουσιασμένες μαζί μας και μας υποστήριζαν· προσπαθούσαν δηλαδή να μεταπείσουν όλους εκείνους που κατηγορούσαν εμάς τους χίπηδες για τη σεξουαλική μας ελευθεριότητα και άλλα παρόμοια.

Elmar Winters-Ohle
Elmar Winters-Ohle, ©diablog.eu

Τι πρέπει να αποκομίσουν φεύγοντας από τα Μάταλα οι επισκέπτες του φεστιβάλ, και κυρίως οι νέοι άνθρωποι που το επισκέπτονται για πρώτη φορά;

Όταν βρίσκεσαι εκεί αναρωτιέσαι τι ήταν κάποτε διαφορετικό στη ζωή και τι θα μπορούσε ή και τι μάλιστα θα έπρεπε να αλλάξει και πάλι σήμερα. Αυτό λοιπόν που θα έπρεπε να αποκομίσουν οι επισκέπτες είναι η διαπίστωση ότι πρέπει να αποκτήσουν και πάλι επαφή με τις δικές τους τις δυνάμεις, να ασχοληθούν με τη διαμόρφωση της δικής τους προσωπικότητας. Να στραφούν και πάλι στα ουσιώδη, να μην πελαγώνουν μες στη γενικότερη σύγχυση που επικρατεί και να μην αναλώνονται στην επιφανειακή μανία εντυπωσιασμού θέλοντας διαρκώς να ζουν κάτι «συναρπαστικό», αλλά να επιστρέψουν στην ηρεμία. Και νιώθω ότι ακριβώς αυτό βρίσκει απήχηση στους νέους ανθρώπους.

Συνέντευξη: Michaela Prinzinger. Μετάφραση: Μαριάννα Χάλαρη. Φωτό: Αρχείο Elmar Winters-Ohle.
Το βιβλίο του Arn Strohmeyer “The Myth of Matala. Photographs from the Sixties and Seventies” (αγγλικά και γερμανικά) θα βρείτε στον εκδ. οίκο Dr. Thomas Balistier, www.kreta-buch.de.

Schreibe einen Kommentar