Χαΐνηδες – κρητική μουσική στα χνάρια ανταρτών και ληστών

Απόσπασμα από διήγημα του Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη

Αυτή η καταχώρηση είναι διαθέσιμη και στα: Deutsch (Γερμανικά)

12/2 Συναυλία του μουσικού σχήματος «Χαΐνηδες» στο SO 36 του Βερολίνου. Διαβάστε στο diablog.eu το τι ακριβώς σημαίνει «Χαΐνης». Πρόσφατα δημοσιεύτηκε μια συλλογή διηγημάτων του «εγκέφαλου» του συγκροτήματος, του Χαΐνη Δημήτρη Αποστολάκη, όπου παίρνει αιχμηρά θέση στα φλέγοντα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας και επικαιρότητας. Εισιτήρια για τη συναυλία θα βρείτε εδώ. Ο Αποστολάκης είναι οπαδός του διαλόγου με τη γερμανόφωνη κουλτούρα, εδώ ένα δείγμα της διαµεσολάβησής του: το ποίημα του Ράινερ Μαρία Ρίλκε «Ο Πάνθηρας» σε μουσική ερμηνεία του Ψαραντώνη.

Hainides, Plakat

Οι Χαΐνηδες είναι μια μουσική κολεκτίβα που ιδρύθηκε το 1990 στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Από την Κρήτη έως τη Μικρά Ασία, από εκεί στην Ανατολή και πάλι πίσω στα Βαλκάνια: έτσι παρουσιάζουν οι Χαΐνηδες το μουσικό τους ταξίδι. Η έντονα ενορχηστρωμένη μουσική τους συνοδεύει εκρηκτικά ηχοχρώματα, πάθος και μεράκι. Στο νήμα της ζωής που κλώθουν στους στίχους τους, βρίσκεται το νόημα της ζωής, τα ανθρώπινα συναισθήματα και η κρυμμένη στα πράγματα της ζωής αλήθεια. Έτσι οι μουσικοί ενώνουν στις εμφανίσεις τους Ανατολή και Δύση τραγουδώντας σιγανά την παράδοση, χρησιμοποιώντας την ως γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος, ενώ ταυτόχρονα βροντοφωνάζουν τον ύμνο της ατομικής και συλλογικής ελευθερίας. Μουσική και στίχοι καλούνται να αποτελέσουν μια σπιθαμή φωτός στο σκοτάδι.

Chainides, Alexis Nonis, Foto Despina Spyrou, Margarita Nikitaki
Χαΐνηδες, ©Δέσποινα Σπύρου, Μαργαρίτα Νικητάκη

Η οκταμελής μπάντα των Χαΐνηδων δεν έχει την απαίτηση να δώσει απαντήσεις σε προαιώνια ερωτήματα, αλλά να φέρει σε επαφή τόπους και χρόνους και να ενώσει ρυθμούς και ηχοχρώματα, έτσι ώστε να συνεισφέρει στο ιερό χάος, τη μοναδική πηγή της δημιουργικότητας και της αυτο-οργάνωσης.

Δημήτρης Αποστολάκης: κρητική λύρα, τραγούδι
Δημήτρης Ζαχαριουδάκης: κιθάρα, φωνητικά
Σπυριδούλα Μπάκα: φωνητικά
Κωνσταντής Πιστιόλης: κλαρίνο, γκάιντα, καβάλ, νέυ
Γιάννης Νόνης: κρουστά, μπάσο
Μιχάλης Νικόπουλος: λαούτο, μαντολίνο, μπουζούκι
Τάκης Κανέλλος: τύμπανα

Σύντομο απόσπασμα από το διήγημα Βοήθεια από συναδέλφους

Είμαι στο δωμάτιό μου μέρες. Η ψυχολογία μου κάνει bungee jumping. Πότε είμαι πασίχαρος, πότε κα­ταθλιμμένος για τον ίδιο λόγο: Είμαι άφραγκος και ά­νεργος (ηθελημένα και εξ ανάγκης). Αυτή τη στιγμή, νιώθω φτωχός, αδύναμος, άχρηστος.

photo apostolakis

Ένα από τα ονόματα που με διάλεξαν είναι κι ο «Χαΐνης». Αρχαία σημιτική λέξη, που σχετίζεται με τον μεγαλύτερο δολοφόνο όλων των εποχών, τον Κάιν (σκότωσε το είκοσι πέντε τοις εκατό του πληθυσμού του πλανήτη). Το 2ο αιώ­να εμφανίστηκε η γνωστική αίρεση των Καϊνιτών, που υ­περασπίζει το μεγαλείο του Ιούδα και του Κάιν, διακηρύσ­σοντας πως ο Θεός της Παλαιάς Διαθήκης ήταν ένα κατώ­τερο τυραννικό όν. Η λέξη χρησιμοποιείται με διάφορες ση­μασίες, από τα Βαλκάνια έως τον αραβικό κόσμο. Στη βό­ρεια Αλβανία, «χαΐνης» είναι ο ληστής καραβανιών, ενώ στην Κρήτη παλιότερα ήταν ο παράνομος, ο επικηρυγμέ­νος, ο επαναστάτης, που έχει καταφύγει στα βουνά.

«Χαΐνη» λένε σήμερα στην Κρήτη τον ρέμπελο, αυτόν που αυτονομείται και κάνει του κεφαλιού του.

apostolakis, Buchcover

Σκέφτομαι ν’ αλλάξω επάγγελμα. Καλό είναι να βρω κάτι κοντινό σ’ αυτό που κάνω τώρα, του «καλλιτέχνη», ας πούμε. Άρα, θέλω η εργασία μου να έχει έρευνα, επινόηση, σχεδιασμό, έμπνευση, αυτοσχεδιασμό, ρίσκο, αντισυμβατικότητα, δημοφιλία. Όχι αφεντικό, όχι ρουτίνα, όχι ωράριο. Το μόνο κοντινό επάγγελμα είναι αυτό του «ληστή». Πληροί όλες τις προϋποθέσεις. Πραγματικά, είχα πάντα μια ενστικτώδικη συμπάθεια για τους ληστές (όχι βέβαια αυτούς που ρημάζουν τους φτωχούς, τους οποίους θεωρώ ταξικούς προδότες). Τώρα καταλαβαίνω το γιατί: Είμαστε συνάδελφοι!

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαΐνη Δ. Αποστολάκη: Φτου ξελευτεριά για όλους! Εδκ. Καστανιώτης 2015. Φωτό: Δέσποινα Σπύρου, Μαργαρίτα Νικητάκη

Αυτή η καταχώρηση είναι διαθέσιμη και στα: Deutsch (Γερμανικά)

Σχολιάστε