Poems and Crimes

Aus dem neuen Erzählband von Petros Markaris

Am 26. Oktober 2016 erscheint der Erzählband „Tod des Odysseus“ von Petros Markaris. diablog.eu bringt als Vorabdruck ein Appetithäppchen aus der Erzählung „Poems and Crimes“, die sich auf das gleichnamige Athener Lokal bezieht, das gleichzeitig Café, Sitz des Gavrielides-Verlags, Druckerei und Veranstaltungsort für Lesungen und Konzerte ist.

Aufmerksamen Lesern wird nicht entgehen, dass sich auch Markaris langjähriger Freund und Verleger Samis Gavrielides als Figur darin wiederfindet. diablog.eu zeigt ein paar Aufnahmen vom real existierenden „Poems and Crimes“, Petros Markaris’ Stammlokal, das sich in Plaka- und Monastiraki-Nähe, Agias Eirinis 17, immer für einen Besuch anbietet. Ab Herbst gibt es auch wieder jeden Freitag und Samstag die beliebten Musik-Abende mit Rebetiko und anderen Stilrichtungen.

Buch-CoverDer Tod des Odysseus, Petros Markaris

Sieben Geschichten über Irrfahrer und Glückssucher in Griechenland, Deutschland und in der Türkei. Über Verbrechen aus Hass, Neid und Angst gegenüber Rivalen und Fremden. Auch Kommissar Charitos tritt auf und beweist einmal mehr, dass finstere Zeiten nur mit Humor und Zusammenhalt zu überstehen sind. Der große griechische Krimiautor Petros Markaris – selbst ein Grenzgänger zwischen den Kulturen – gibt sich hier sehr persönlich.

Der alte Bettwarenhändler Odysseus hat niemanden mehr außer seinen Katzen. Als eine von ihnen stirbt, beschließt er, die übrigen ins Tierheim zu geben, Athen den Rücken zu kehren und seine letzten Lebensjahre in seiner geliebten Heimatstadt Istanbul zu verbringen. Doch als er dort ankommt, ist er nicht erwünscht. Petros Markaris versetzt den Mythos von der Irrfahrt des Odysseus in unsere Zeit. Die vorliegenden Geschichten handeln von Menschen, die wie der antike Held in der Fremde unterwegs sind, viele Prüfungen zu bestehen haben, dem Sirenengesang der Hoffnung lauschen und brutalen Widersachern ausgesetzt sind. Doch nicht nur unterwegs, sondern auch in der Heimat lauert Gefahr. In zwei Fällen ermittelt Kostas Charitos in Athen und stellt erstaunt fest, dass die griechische Kulturszene von Neidern und Verbrechern durchdrungen ist.

Markaris und Gavrielidis
Petros Markaris und sein Verleger Samis Gavrielides, ©diablog.eu

Poems and Crimes (Ausschnitt)

Kaum habe ich den ersten Schluck von meinem Kaffee getrunken, stürmt mein Assistent Papadakis ins Büro.

»Ein neuer Fall! Es sieht ganz nach Mord aus, Herr Kommissar.«
»Müssen Sie mir so etwas gleich zum Kaffee servieren, Papadakis?«

Er verdirbt mir die gute Laune, die ich mir vom Vorabend herübergerettet habe. Aber das behalte ich für mich.

»Sie brauchen mich nicht zurechtzuweisen. Hab ich etwa den Mord begangen?«, protestiert er.
»Wo hat sich das Ganze zugetragen?«
»In einem Café in der Ajias-Irinis-Straße.«

Als wir am Tatort eintreffen, stellt sich heraus, dass es sich um dasselbe Lokal handelt, in dem wir tags zuvor einen so unterhaltsamen Abend verbracht haben: das Poems and Crimes.

Ein Streifenwagen blockiert den Durchgangsverkehr in der Ajias-Irinis-Straße, während der Verkehrspolizist die Wagen, die von der Karajorgis-Servias-Straße kommen, nach links über die Aiolou-Straße in die Ermou dirigiert.

»Der Tote liegt im Hinterhof, Herr Kommissar«, informiert mich der Fahrer des Streifenwagens.

Im Rembetiko-Schuppen, der sich jetzt in eine Buchhandlung mit Café verwandelt hat, herrscht tiefe Stille. Der Besitzer lehnt am Bartresen. Während er seinen Kaffee mit langsamen Schlucken aus einem Weinglas trinkt, nestelt er an seinen Hosenträgern herum. Das übrige Personal hat sich schweigend um die Bar versammelt.

Der Besitzer hebt den Blick und schaut uns an. Anscheinend hat er mich vom gestrigen Abend wiedererkannt, denn er macht einen Schritt auf mich zu und holt Luft, um mich anzusprechen, doch ich unterbreche ihn.

»Später, ich bin gleich bei Ihnen«, sage ich und trete zusammen mit Papadakis in den Hof.

Wir stehen in einem für diese Wohngegend typischen Innenhof. Im Sommer, wenn das Athener Zentrum rings um das Monastiraki-Viertel vor Hitze glüht, muss das hier eine kleine Oase sein.

Ein Holzzaun trennt den Hof von einem Sträßchen. Neben einer kleinen Treppe, die zu der schmalen Gasse führt, liegt vor einem Toyota Yaris ein Typ auf dem Boden. Sein Schädel ist zertrümmert, Gesicht und Rücken sind blutüberströmt.

Auf den ersten Blick erkenne ich den Regisseur wieder, der gestern Abend getanzt hat. Ich blicke mich um. Gegenüber liegt, ein Stückchen entfernt, ein altes baufälliges Haus mit drei Stockwerken. Jemand muss ihm von hinten mit einem von der Baustelle stammenden Gegenstand – einem Ziegelstein oder einem Stück Marmor – auf den Kopf geschlagen haben.

»Muss ich Ihnen erklären, wie er ermordet wurde?«, höre ich eine Stimme hinter mir.

Als ich mich umwende, erkenne ich Gerichtsmediziner Stavropoulos.

»Nein, das springt ins Auge. Das Einzige, was mich interessiert, ist die Tatzeit.«

Obwohl, auch das kann ich schon fast sagen. Er muss gleich nach dem Verlassen des Lokals erschlagen worden sein. Irgendwann nach ein Uhr nachts, denn er trägt dieselbe Kleidung wie gestern Abend.

Ich lasse Stavropoulos und Dimitriou von der Spurensicherung ihre Arbeit tun und kehre ins Lokal zurück. Der Besitzer und das Personal stehen noch genauso da wie zuvor. Der einzige Neuzugang ist eine mir unbekannte Blondine, die ununterbrochen Fragen stellt, um herauszukriegen, was passiert ist. Doch die anderen haben keine Lust, ihr zu antworten.

»Wer hat ihn gefunden?«, frage ich in die Runde.

»Ich«, antwortet der junge Mann an der Bar. »Ich bin heute Morgen rausgegangen, um die Tische und Stühle für die Gäste herzurichten. Das Auto steht schon seit gestern Abend da, das fand ich seltsam. Als ich näher ranging, hab ich ihn gesehen.«

»Haben Sie etwas angefasst?«, fragt Papadakis.
»Nein, nichts. Ich habe gleich den Chef angerufen, und er hat mir gesagt, ich soll die Polizei holen.«
»Kennt vielleicht jemand seinen Namen?«, frage ich erneut in die Runde.
»Er hieß Miltos Kelessidis«, entgegnet der Besitzer. »Er war ein sehr bekannter Filmregisseur.«
»Kann jemand sagen, wann er gestern Abend gegangen ist?«

»Das muss gegen drei Uhr morgens gewesen sein. Er hat sich noch von mir verabschiedet. Seine Freunde waren schon früher gegangen, er aber blieb bis zum Schluss. Er liebte Rembetiko-Lieder.« Nach einer kurzen Pause fügt er hinzu: »Höchstwahrscheinlich wollte man ihn ausrauben.«

»Ausgeschlossen«, hält ihm Dimitriou entgegen, der soeben durch die Hoftür in das Café getreten ist. »Seine Brieftasche und sein Handy sind unberührt, und auch der Wagen wurde nicht angefasst.« Die Tür des Cafés geht mit Schwung auf, und der Freund des Regisseurs stürmt herein – der mit dem Bart, der ihm gestern zugerufen hatte, der Rosenverkäufer würde ihn beim Tanzen in die Tasche stecken.

»Ich habe es gerade im Netz gelesen!« Sein Ausruf richtet sich an alle und keinen. »Ich habe seine Produzentin angerufen und ihr Bescheid gesagt. Sie ist schon auf dem Weg hierher.«

»Dann rufen Sie sie gleich noch mal an und sagen ihr, sie soll bleiben, wo sie ist«, sage ich. »Ich möchte sie später in ihrem Büro sprechen.«

Er blickt mich aufmerksam an und stellt verwundert fest: »Sie waren gestern Abend ja auch da.«

»Ja, Kommissar Charitos. Ich war da, aber leider bin ich früher gegangen und konnte den Mord nicht verhindern.«

»Ich ja auch nicht. Die ganze Clique ist gegangen, aber Miltos wollte noch länger bleiben. Das war ja nicht das erste Mal, deshalb habe ich mir nichts dabei gedacht. Er hatte die Angewohnheit, ein letztes Glas zu trinken und dann erst aufzubrechen.« Er holt sein Handy heraus und wählt eine Nummer. »Amalia, komm nicht her. Der Kommissar will dich später in deinem Büro sprechen.«

»Und wer sind Sie?«, frage ich.
»Makis Ressopoulos. Ich bin Drehbuchautor, und Miltos ist mein Freund.«

Er hat noch nicht wirklich realisiert, dass Kelessidis gestorben ist, und spricht immer noch im Präsens von ihm.

»Wie gut kannten Sie ihn?«
»Wir arbeiten seit seinem ersten Film zusammen. Jetzt drehte er gerade seinen vierten Streifen.« »Wissen Sie, ob er mit irgendjemandem Streit hatte oder irgendwelche Geschäfte am Laufen hatte?«

Ressopoulos schüttelt den Kopf und hebt die Hände. »Was für Geschäfte denn, Herr Kommissar? Er war weder Unternehmer noch Nachtlokalbesitzer, so dass er hätte Schutzgeld bezahlen müssen. Regisseure machen nur mit dem Griechischen Filmzentrum Geschäfte. Das ist die einzige Einnahmequelle, die ihnen zur Verfügung steht. Die Europäische Union ist die einzige Einnahmequelle für Griechenland, und das Filmzentrum ist die einzige Einnahmequelle für Regisseure. Wenn man Glück hat, schießt auch noch Euroimages etwas zu.«

»Was ist dieses Eurodingsbums?«, frage ich.

»So etwas wie die Europäische Zentralbank fürs Kino«, erwidert er. »Die EZB finanziert die Banken,und Eurodingsbums, wie Sie es nennen, finanziert den Film.« Nach einer kurzen Atempause fährt er fort: »Die Gelder fürs Kino kommen vom Staat und aus Europa, Herr Kommissar. Der Staat und Europa können dir den Geldhahn zudrehen, aber sie ermorden dich nicht. Wenn Sie meine Meinung hören wollen: Wenn ich das Drehbuch geschrieben hätte, dann wäre es Raubmord.«

»Er hatte seine Brieftasche noch bei sich, und der Wagen wurde nicht aufgebrochen«, erläutere ich ihm.

»In meinem Drehbuch hätte der Räuber, aufgeschreckt durch irgendein aus dem Lokal dringendes Geräusch, die Flucht ergriffen. Okay, ich behaupte nicht, dass das eine überragende Idee ist, aber sie ist überzeugend.«

Mag sein, dass sie Ressopoulos überzeugt, ich aber habe nach wie vor meine Zweifel.

»Geben Sie mir Adresse und Telefonnummer der Produzentin.«

Er überreicht mir die Angaben, und seine noch dazu.

»Wir melden uns bei Ihnen, wenn wir Sie noch brauchen«, gibt ihm Papadakis Bescheid.

Text: Petros Markaris. Übersetzung: Michaela Prinzinger. Auszug mit freundlicher Genehmigung des Verlags aus: Petros Markaris, Der Tod des Odysseus, Diogenes 2016.

1 Gedanke zu „Poems and Crimes“

Schreibe einen Kommentar zu Rainer Schnautz Antworten abbrechen

Poems and Crimes

Από τη συλλογή διηγημάτων του Πέτρου Μάρκαρη »Τριημερία«

Στις 26 Οκτωβρίου 2016 εκδίδεται στα γερμανικά η συλλογή διηγημάτων «Tod des Odysseus» (Τριημερία) του Πέτρου Μάρκαρη. Το diablog.eu παρουσιάζει ως πρώτη γεύση ένα απόσπασμα από το διήγημα «Poems and Crimes» που αναφέρεται στο ομώνυμο art bar της Αθήνας, που ταυτόχρονα είναι και έδρα των εκδόσεων Γαβριηλίδη, χώρος διαλέξεων, φιλολογικών αναγνώσεων και συναυλιών.

Ο παρατηρητικός αναγνώστες θα αναγνωρίσει στο κείμενο αυτό την παρουσία του εκδότη Σάμη Γαβριηλίδη, παλιού φίλου του Μάρκαρη. Το diablog.eu δείχει μερικά πλάνα του υπαρκτού «Poems and Crimes», το στέκι του Πέτρου Μάρκαρη που πάντα αξίζει να το επισκεφθείτε. Βρίσκεται στην οδό Αγίας Ειρήνης 17, ανάμεσα στην Πλάκα και στο Μοναστηράκι. Με το φθινόπωρο αρχίζουν εκεί και πάλι οι δημοφιλείς μουσικές βραδιές Παρασκευής και Σαββάτου με ρεμπέτικο και άλλες μουσικές κατευθύνσεις.

Cover: Trimeria

Επτά ιστορίες τυχοδιωκτών και αποπροσανατολισμένων στην Ελλάδα, τη Γερμανία και την Τουρκία. Ο Μάρκαρης μιλά για εγκλήματα μίσους, φθόνου και φόβου απέναντι σε αντιπάλους και αγνώστους. Εμφανίζεται και ο αστυνόμος Κώστας Χαρίτος που αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι οι σκοτεινοί καιροί αντιμετωπίζονται μόνο με χιούμορ και συνεκτικότητα. Ο μεγάλος συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων Πέτρος Μάρκαρης –και ο ίδιος ακροβάτης μεταξύ των πολιτισμών– μας γίνεται εδώ πολύ οικείος.

Το γηραιός έμπορος λευκών ειδών Οδυσσέας δεν έχει άλλον από τις γάτες του. Όταν μια από αυτές τελεύει, αποφασίζει να δώσει τις υπόλοιπες σε άσυλο ζώων, να φύγει από την Αθήνα και να περάσει τα τελευταία του χρόνια στην αγαπημένη του γενέτειρα, την Κωνσταντινούπολη. Αλλά φτάνοντας εκεί δεν είναι ευπρόσδεκτος. Ο Πέτρος Μάρκαρης μεταφέρει τον μύθο των περιπλανήσεων του Οδυσσέα στην εποχή μας.

Τα διηγήματα της συλλογής μιλούν για ανθρώπους που σαν τον αρχαίο ήρωα ταξιδεύουν στα ξένα, περνούν πάμπολλες δοκιμασίες, αφουγκράζονται το γοητευτικό τραγούδι ελπίδας των σειρήνων και βρίσκονται αντιμέτωποι βάναυσων αντιπάλων. Αλλά ο κίνδυνος δεν παραμονεύει μόνο καθ΄ οδόν, αλλά και στην πατρίδα. Σε δύο περιπτώσεις ο Κώστας Χαρίτος διαπιστώνει έκπληκτος κάνοντας έρευνες στην Αθήνα, ότι η πολιτιστική σκηνή κυριαρχείται από ανθρώπους φθονερούς κι εγκληματίες.

Markaris und Gavrielidis
Ο Πέτρος Μάρκαρης μαζί με τον εκδότη του Σάμη Γαβριηλίδη, ©diablog.eu

Poems and Crimes (απόσμασμα)

Μόλις καταπίνω την πρώτη γουλιά από τον καφέ μου, εισβάλλει στο γραφείο μου ο Παπαδάκης.

«Έχουμε μια περίπτωση που από την περιγραφή μοιάζει να είναι φόνος, κύριε αστυνόμε».
«Και βρήκες να μου το ανακοινώσεις πάνω στον καφέ, ρε Παπαδάκη;»

Δεν του λέω ότι χαλάει ταυτόχρονα και την καλή διάθεσή μου, που διασώθηκε από χτες το βράδυ.

«Γιατί τα βάζετε μαζί μου; Εγώ τον σκότωσα;» διαμαρτύρεται δικαιολογημένα.
«Πού έγινε το περιστατικό;»
«Στην Αγίας Ειρήνης, σε μια καφετέρια».

Όταν φτάνουμε στον τόπο του εγκλήματος, συνειδητοποιώ ότι η καφετέρια είναι το μαγαζί όπου γλεντούσαμε χτες το βράδυ.

Ένα περιπολικό έχει διακόψει την κυκλοφορία στην Αγίας Ειρήνης, ενώ ο τροχονόμος κατευθύνει τα αυτοκίνητα, που κατεβαίνουν την Καραγιώργη Σερβίας, αριστερά στην Αιόλου, για να βγουν στην Ερμού.

«Το πτώμα είναι στο δρομάκι, δίπλα στην πίσω αυλή, κύριε αστυνόμε», με ενημερώνει ο οδηγός του περιπολικού.

Στο ρεμπετάδικο, που έχει μετατραπεί τώρα σε βιβλιοπωλείο με καφετέρια, επικρατεί απόλυτη σιωπή. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού ακουμπάει στον πάγκο, απέναντι από το μπαρ. Πίνει με αργές γουλιές καφέ από ένα κρασοπότηρο και στο ενδιάμεσο τεντώνει και αφήνει τις τιράντες του. Το υπόλοιπο προσωπικό είναι συγκεντρωμένο σιωπηλό γύρω από το μπαρ.

Ο ιδιοκτήτης σηκώνει το βλέμμα και μας κοιτάει. Φαίνεται πως με αναγνώρισε από χτες το βράδυ, γιατί κάνει ένα βήμα για να μου μιλήσει, αλλά τον σταματάω.

«Αργότερα. Θα έρθω εγώ σ’ εσάς», του λέω και βγαίνω στην αυλή, μαζί με τον Παπαδάκη.

Βρισκόμαστε στην κλασική αυλή των παλιών σπιτιών αυτής της περιοχής. Το καλοκαίρι θα πρέπει να είναι μια μικρή όαση, όταν το κέντρο της Αθήνας γύρω από το Μοναστηράκι θα σιγοβράζει από τη ζέστη.

Η αυλή χωρίζεται από το δρομάκι με κάγκελα. Δίπλα στα σκαλάκια που βγάζουν στο δρομάκι, μπροστά σε ένα Τογιότα Γιάρις, είναι πεσμένος μπρούμυτα ένας τύπος. Το κρανίο του είναι σπασμένο, το πρόσωπο και η πλάτη του είναι σκεπα- σμένα με αίματα.

Με την πρώτη ματιά, αναγνωρίζω τον σκηνοθέτη που χόρευε χτες το βράδυ. Κοιτάζω γύρω μου. Λίγο πιο πέρα, στην απέναντι πλευρά, βλέπω ένα παλιό τριώροφο, έτοιμο προς κατεδάφιση. Κάποιος πρέπει να τον χτύπησε από πίσω με κάποιο υλικό της οικοδομής, κανένα τούβλο ή κάποιο κομμάτι μάρμαρο.

«Χρειάζεται να σου πω πώς δολοφονήθηκε;» ακούω μια φωνή πίσω μου.

Γυρίζω και βλέπω τον ιατροδικαστή Σταυρόπουλο.

«Όχι, είναι ολοφάνερο. Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι η ώρα του φόνου».

Αν και αυτήν την ξέρω στο περίπου. Θα πρέπει να τον σκότωσαν την ώρα που έφευγε από το μαγαζί, κάποια στιγμή μετά τη μία, γιατί φοράει τα ίδια ρούχα, όπως και χτες το βράδυ.

Αφήνω τον Σταυρόπουλο και τον Δημητρίου της Σήμανσης να κάνουν τη δουλειά τους και επιστρέφω στο μαγαζί. Ο ιδιοκτήτης και το προσωπικό είναι στην ίδια θέση και στάση, όπως τους είχα αφήσει. Η μόνη προσθήκη είναι μια ξανθιά αγνώστων λοιπών στοιχείων, που κάνει ακατάπαυστα ερωτήσεις, για να μάθει τι έγινε, ενώ οι άλλοι δεν λεχουν καμία διάθεση να της απαντήσουν.

«Ποιος τον βρήκε;» ρωτάω την ομήγυρη.

«Εγώ», απαντάει το παλληκάρι που είναι στο μπαρ. «Βγήκα το πρωί να στρώσω τις καρέκλες και τα τραπέζια. Είδα το αυτοκίνητο και έφαγα φλασιά ότι ήταν παρκαρισμένο εκεί από χτες το βράδυ. Πλησίασα και τον είδα».

«Πείραξες τίποτα;» τον ρωτάει ο Παπαδάκης.
«Απολύτως τίποτα. Πήρα αμέσως τηλέφωνο το αφεντικό και μου είπε να καλέσω την αστυνομία».
«Μήπως ξέρει κανείς το όνομά του;» ρωτάω γενικά.
«Τον έλεγαν Μίλτο Κελεσίδη», μου απαντάει ο ιδιοκτήτης. «Ήταν ένας πολύ γνωστός σκηνοθέτης κινηματογράφου».
«Μπορεί να μας πει κανείς τι ώρα έφυγε χτες το βράδυ;»

«Θα πρέπει να ήταν γύρω στις τρεις το πρωί. Ήρθε και με χαιρέτησε πριν φύγει. Η παρέα του είχε φύγει νωρίτερα, αλλά αυτός ξέμεινε. Του άρεσαν πολύ τα ρεμπέτικα και έμενε πάντα ώς το τέλος». Κάνει μια παύση και συμπληρώνει: «Το πιο πιθανό είναι να θέλησαν να τον ληστέψουν».

«Αποκλείεται», του απαντάει ο Δημητρίου, που μόλις μπήκε στο μαγαζί από την πόρτα της αυλής. «Το πορτοφόλι και το κινητό του ήταν πάνω του και δεν έχει παραβιαστεί το αυτοκίνητο». Η πόρτα του μαγαζιού ανοίγει και μπουκάρει μέσα ο μουσάτος από την παρέα του σκηνοθέτη, που του φώναζε ότι ο λουλουδάς τού είχε βάλει τα γυαλιά στον χορό.

«Μόλις το διάβασα στο Διαδίκτυο», φωνάζει αναστατωμένος σε όλους και σε κανέναν. «Πήρα τηλέφωνο την παραγωγό του και την ενημέρωσα. Έρχεται, είναι στον δρόμο».

«Να την πάρετε πάλι και να της πείτε να μην έρθει», του λέω. «Θέλω να της μιλήσω στο γραφείο της».

Με κοιτάει πιο προσεκτικά και διαπιστώνει με απορία: «Ήσασταν κι εσείς εδώ χτες το βράδυ».

«Ναι, αστυνόμος Χαρίτος. Ήμουν εδώ, αλλά δυστυχώς έφυγα νωρίτερα και δεν πρόλαβα τον φόνο».

«Ούτε κι εγώ. Φύγαμε όλη η παρέα, αλλά ο Μίλτος ήθελε να μείνει κι άλλο. Δεν ήταν η πρώτη φορά, γι’ αυτό δεν μου έκανε εντύπωση. Είχε τη συνήθεια, όταν έφευγε η παρέα του, να μένει μόνος, για να πιει ένα τελευταίο ποτήρι». Βγάζει το κινητό του και σχηματίζει έναν αριθμό. «Αμαλία, μην έρθεις. Είναι εδώ ένας αστυνόμος που θέλει να σου μιλήσει στο γραφείο σου».

«Εσείς ποιος είστε;» τον ρωτάω.
«Μάκης Σωτηρόπουλος. Είμαι σεναριογράφος και φίλος του Μίλτου».

Ακόμα δεν συνειδητοποίησε τον θάνατο του Κελεσίδη και χρησιμοποιεί τον ενεστώτα χρόνο.

«Πόσο καλά τον γνωρίζατε;»
«Συνεργαζόμαστε από την πρώτη του ταινία. Αυτή που ετοίμαζε τώρα ήταν η τέταρτη».
«Ξέρετε αν είχε διαφορές ή δοσοληψίες, που θα μπορούσαν να κοστίσουν τη ζωή του;»

«Τι δοσοληψίες να είχε, κύριε αστυνόμε; Δεν ήταν επιχειρηματίας, ούτε είχε νυχτερινά κέντρα, για να πληρώνει προστασία. Οι σκηνοθέτες έχουν δοσοληψίες μόνο με το Κέντρο Κινηματογράφου. Αυτή είναι η μόνη πηγή χρημάτων που διαθέτουν. Όπως η μοναδική πηγή χρημάτων της Ελλάδας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι και η μοναδική πηγή χρημάτων των σκηνοθετών είναι το Κέντρο Κινηματογράφου. Άντε να δώσει κάποια λεφτά και το Eurimages».

«Τι είναι αυτό, το Γιουροκάπως;» τον ρωτάω.

«Κάτι σαν την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα του σινεμά», μου απαντάει. «Όπως η Ε-Κου-Του στηρίζει τις τράπεζες, έτσι και το Γιουροκάπως, όπως το λέτε, στηρίζει τις ταινίες». Κάνει μια παύση και συμπληρώνει: «Τα λεφτά στο σινεμά έρχονται από το κράτος και από την Ευρώπη, κύριε αστυνόμε. Το κράτος και η Ευρώπη μπορεί να σου κόψουν τα χρήματα, αλλά δεν σε σκοτώνουν. Αν θέλετε τη γνώμη μου, το δικό μου σενάριο είναι ότι κάποιος τον σκότωσε για να τον ληστέψει».

«Το πορτοφόλι του βρέθηκε πάνω του και το αυτοκίνητο δεν είχε παραβιαστεί», του εξηγώ.

«Αν είχα γράψει εγώ το σενάριο, θα είχα βάλει να ακουστεί κάποιος θόρυβος από το μαγαζί, να τρομάξει ο ληστής και να το βάλει στα πόδια. Εντάξει, δεν λέω ότι είναι σπουδαία ιδέα, αλλά είναι πειστική».

Μπορεί να φαίνεται πειστική στον Σωτηρόπουλο, αλλά εγώ διατηρώ τις αμφιβολίες μου.

«Δώστε μου το τηλέφωνο και τη διεύθυνση της παραγωγού».

Μου τα δίνει, μαζί και τα δικά του.

«Αν σας χρειαστούμε ξανά, θα σας ειδοποιήσουμε», του λέει ο Παπαδάκης.

Κείμενο: Πέτρος Μάρκαρης. Απόσπασμα με την ευγενική παραχώρηση του εκδότη από τη συλλογή διηγημάτων του Πέτρου Μάρκαρη Τριημερία, Εκδ. Γαβριηλίδη 2016.

Schreibe einen Kommentar zu Rainer Schnautz Antworten abbrechen