Neverland

Ποιήματα του Πάμπου Κουζάλη

26.2. «Neverland» – Καλλιτέχνες από την Κύπρο στο θέατρο Volksbühne του Βερολίνου: Στο «Neverland» βρίσκονται μουσική, τραγούδια και ποίηση σε μια δημιουργική σχέση. Το diablog.eu δίνει μια πρώτη γεύση με ποιήματα και ένα μικρό ποιητικό μανιφέστο του Πάμπου Κουζάλη. Πρόκειται για την πρώτη από τέσσερις εκδηλώσεις που αποτελούν τη σειρά «Κυπριακές Μινιατούρες», η οποία οργανώνεται επιτυχώς εδώ και τέσσερα χρόνια από το Πολιτιστικό Τμήμα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Υπάρχει η Neverland ή πρόκειται για μια ουτοπία; Κι αν υπάρχει, πού βρίσκεται; Κάπου μακριά ή μήπως ζούμε ήδη σ’ αυτήν; Σίγουρα υπάρχει στη φαντασία μας, αλλά είμαστε βέβαιοι ότι με τα μάτια της ψυχής μας αντικρίζουμε όλοι τον ίδιο ονειρεμένο τόπο;

Ας προσπαθήσουμε να την πλησιάσουμε μέσα από τους μεσαιωνικούς ήχους της Κύπρου, την παραδοσιακή μουσική, εκείνη που γράφεται για να ντύσει τις σύγχρονες κινηματογραφικές ή τηλεοπτικές εικόνες, για να φωτίσει την ποίηση του χτες και του σήμερα, για να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά.

NEVERLAND 22

Ελεονώρα Ρούσσου, ©Άννη Μιχαηλίδη

Κώστας Κακογιάννης, συνθέτης: πιάνο, βιολί, φλάουτο, κλαρίνο, τραγούδι
Πάμπος Κουζάλης, ποιητής: Αφήγηση, κρουστά
Ελένη Ηρακλέους: σύνθεση, πιάνο, τραγούδι
Ελεονώρα Ρούσου: φλάουτο, αυλός, πιάνο
Στέλιος Χατζηκτωρής: τενόρος

26 Φεβρουαρίου 2016, Grüner Salon στο θέατρο Volksbühne, Rosa-Luxemburg-Platz, 8:00 μ.μ.
Φιλανθρωπική εκδήλωση για το ίδρυμα παίδων McDonald’s Kinderhilfe Stiftung Berlin
Είσοδος: 10 €, μειωμένη 7 €
https://gruener-salon.tickets.de/de/events/7158-_NEVERLAND_-⁠1-⁠_ZYPRISCHE_MINIATUREN_2016
Διοργανωτής: Πολιτιστικό Τμήμα της Πρεσβείας της Κυπριακής Δημοκρατίας

NEVERLAND 10

Ελένη Ηρακλέους, ©Άννη Μιχαηλίδη

Η Ποίηση σε δύσκολους καιρούς (Κείμενο και ποιήματα του Πάμπου Κουζάλη)

Αν αναρωτιέσαι τι ωφελεί, στους δύσκολους καιρούς μας, κάποιοι να γράφουν και να εκδίδουν τα ποιήματά τους, μην πεις:
Τι σπατάλη. Εν μέσω τόσων κρίσεων ξοδεύεται τόσο χαρτί, μελάνι, τόση σκέψη. Γιατί δεν βγαίνουν οι ποιητές έξω απ’ το κέλυφός τους να μετρηθούν με τη ζωή και τις σημερινές ανάγκες της; Θαρρείτε πως χορταίνουνε με στίχους τα άδεια στομάχια;

Μην το πεις λοιπόν, γιατί θα σου αντιτάξουν: Από τους πέντε ποταμούς με λόγια που βρέχουν τις μέρες σου, άμα τα περάσεις από κόσκινο, θα σου μείνουν πέντε κουβέντες μόνο, κι αυτές θα ’ναι των ποιητών που πύκνωσαν τον πόνο σου και σου τον επιστρέφουν, για να θυμάσαι κι αύριο πως σήμερα πονάς. Γιατί άμα το ξεχάσεις, θα σε ξεχάσει η αλήθεια.

Γράφουμε για να μας διαβάσουν. Όποτε έρθει εκείνη η στιγμή που θα μας αναζητήσουν. Όποτε μας ανακαλύψουν. Κι ας τα ’χουν όλα ξαναπεί άλλοι πολλοί πριν από μας, κι ας μας προηγήθηκαν.

Σαν όνομα γλυκό κι αγαπημένο ας το επαναλάβουμε με μια φωνή δική μας, με το επώνυμό του για να φτάνουμε πάντα στη ρίζα και να καμαρώνουμε πλούσιοι κληρονόμοι, κι όχι επαίτες πρόσκαιρων ξενόφερτων παράδων.

NEVERLAND 20

Κώστας Κακογιάννης, ©Άννη Μιχαηλίδη

Λαμπεντούζα

Σταθμός πρώτης υποδοχής αποδημητικών ψυχών
Η Αμίρα απ’ το Χαλέπι
περνάει από κόσκινο τ’ αφιονισμένα κύματα
ψιθυρισμούς να βρει ακοίμητες κραυγές
Μα οι θωριές ασώματες μακραίνουν ολοένα
Κι έρχεται του λυκόφωτος το αβέβαιο
ανάμεσα λήθη και πεθυμιά
Όσα της περισσέψαν δάκρυα αδρανή
τα κλείνει σε μυροδοχείο επάργυρο
Κι αύριο μέρα είναι δίχως φως
Άνακτα ύπνε, μίλα μας όλη νύχτα
μην αποκοιμηθεί κανείς και χάσουμε τον δρόμο
Φτάνουμε σχεδόν

Λύκος

Μετά τη δύση του ήλιου
αγριεύομαι
Λύκος γυρνώ μέσα στο σπίτι
έγκλειστος
Έξω στην αυλή τσακάλια
καλούν με να συμπορευτώ
Ουρλιάζω ουρλιαχτά μεγάλα
μέχρι κοπώσεως
Ψιθυριστή μια καληνύχτα
μη μ’ ακούσουν
Κι αποκοιμιέμαι

NEVERLAND 21

Πάμπος Κουζάλης, ©Άννη Μιχαηλίδη

Λάσπη

Σπίτι από λάσπη
Ναι
Να το λειώνει η βροχή η καλή μου
Να το πλάθω ξανά
Να ντύνομαι πηλό μέχρι τα μάτια
Να γίνομαι το σπίτι μου
Να με λειώνει η βροχή η καλή μου
Να επιστρέφω στη γη
Να ’ρχονται μυρμήγκια μετανάστες
Μαζί τους σε λαβύρινθους πνιγμένος ναυαγός
Ώσπου να ’ρθει άλλη βροχή
καλή μου
να πνίξει όσα δεν είπαμε
στο φως να βγούνε άγουρες
σταγόνες
να ζυμώσω

Χρέος

Το πατημένο χώμα πάτωμα σαρώνω με φρουκάλι
Θα έρθουνε σε λίγο οι δανειστές να μου πάρουν το σπίτι
Χτυπώ τα πόδια καταγής
να φύγει η σκόνη απ’ τα παπούτσια
Ξυπνάνε κι εξεγείρονται μια δράκα εγγυητές
κεκοιμημένοι από καιρό
άγνωροι πρόγονοι γνώριμοι κληροδότες
Χτυπούν τα χέρια καταγής
κλαίνε κι ανασηκώνονται και χαιρετούν και λένε
Εμείς είναι το πρέπον να πληρώσουμε
Πέρδικες χαμηλοπετούν φωνάζουν τη βροχή
Τα νέφη ανοίγουν την αγκάλη τους
Τρεις αστραπές μαλώνουνε
και κεραυνός περήφανος και πρωτοχορευτής
κόβει στα τέσσερα
δοκάρια και καρφιά
Το πλιθάρι επιστρέφει στην αρχή του
Χώμα μου κι άγιο μου νερό
κι εσύ βελόνι στ’ άχυρα και στάχυ ραγισμένο
Είδα σε που πρασίνισες
κι έριξες άγκυρες καινούργιες να ριζώσεις
Καλή αντάμωση

Κείμενο και ποιήματα: Πάμπος Κουζάλης. Φωτό: Άννη Μιχαηλίδη.

Επόμενες εκδηλώσεις της σειράς Κυπριακές Μινιατούρες:
11.3. b-flat, Acoustic Music + Jazz Club
https://www.facebook.com/events/898794023523590/
15.4. Grüner Salon, Volksbühne
https://www.facebook.com/events/156103341415090/
26.5. Kesselhaus, Kulturbrauerei
https://www.facebook.com/events/1736906046521031/

Print Friendly, PDF & Email

Αυτή η καταχώρηση είναι διαθέσιμη στα: DE

Γράψτε σχόλιο

Η διεύθυνση του ηλεκτρονικού σας ταχυδρομείου δεν θα είναι δημόσια ορατή. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *. Το σχόλιο που μας στέλνετε αποθηκεύεται στη βάση δεδομένων μας. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη » Δήλωση περί Απορρήτου