“Ο μικρός μηχανοκίνητος μύλος, λόγω έλλειψης ακάθαρτου πετρελαίου, είχε από καιρό σταματήσει να δουλεύει. Τους τρεις παλιούς μύλους τους έβαλαν μπρος οι Αναφιώτες και άλεθαν ορισμένη ποσότηητα των κατοίκων, τόση όση είχαν ορίσει οι ιταλικές Αρχές. Στην πλατεία υπήρχε ένας παλιός ανεμόμυλος με κατεστραμμένη τη σκεπή, δίχως πανιά και με άλλες φθορές. Η καθοδήγηση τον νοίκιασε με ελάχιστο ενοίκιο, γιατί χρειαζότανε και αρκετή επισκευή. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες τον βάλαμε σε λειτουργία. Μαζέψαμε ξερό αγριόχορτο και κάναμε τη σκεπή. Όλα τα υφαντά σεντόνια που είχαμε τα παραδώσαμε για να γίνουν τα πανιά του μύλου, που από την πολυχρωμία των πανιών ξεχώριζε από μακριά…” (σελ. 143-144).

Νά που κι εδώ χρησιμοποιήθηκαν ξένα πανιά για τις φτερωτές του μύλου, όχι βέβαια μεταξένια αλεξίπτωτα, αλλά υφαντά σεντόνια!