Γιατί δολοφονήθηκε ο Τέο;

Θεατρικό έργο του Μιλτιάδη Ούλιου

Οι δολοφονίες της οργάνωσης NSU: πώς χειρίζονται οι καλλιτέχνες το θέμα αυτό; Ο Φατίχ Ακίν γύρισε την –σήμερα πολυσυζητημένη– ταινία του «Aus dem Nichts». Ο Μιλτιάδης Ούλιος έγραψε ένα θεατρικό έργο για να προσεγγίσει τον Θόδωρο Βουλγαρίδη, το ελληνικό θύμα της νεοναζιστικής οργάνωσης NSU. Ο Μιλτιάδης Ούλιος μίλησε με τη Νίνα Μπούνγκαρτεν για το diablog.eu. Παραστάσεις θα δοθούν στις 15 και 16 Δεκεμβρίου 2017 στο PATHOS München, καθώς επίσης και στις 11 και 12 Ιανουαρίου 2018 στο FFT Düsseldorf.

Ο Θόδωρος Βουλγαρίδης από το Μόναχο ήταν το έβδομο θύμα δολοφονίας της νεοναζιστικής οργάνωσης NSU. Η οικογένεια του ελληνικής καταγωγής κλειδαρά στιγματίστηκε από τις αστυνομικές έρευνες για χρόνια –όπως ακριβώς και οι οικογένειες όλων υπόλοιπων αλλοδαπών θυμάτων–, μια κατάσταση που έφτασε μέχρι και την απώλεια της κοινωνικής τους υπόστασης. Το θεατρικό «Warum musste Theo sterben?» φέρνει αυτές τις εμπειρίες στη σκηνή και τις τοποθετεί στο επίκεντρο ενός προβληματισμού για τον ρατσισμό στην κοινωνία μας και για τις αντιφάσεις που βιώνει μιας ομάδας μεταναστών που θεωρείται «καλά ενταγμένη». Η συμμετοχική θεατρική παραγωγή προσκαλεί το κοινό σε συζήτηση: ποιά είναι η θέση μας απέναντι στο σκάνδαλο της NSU, ποιά είναι η θέση μας μπροστά στη μετατόπιση προς τα δεξιά στη Γερμανία και στην Ευρώπη γενικά;

Ο Μιλτιάδης Ούλιος, γενν. το 1973, είναι κοινωνικός επιστήμονας, ζει και εργάζεται ως δημοσιογράφος, συγγραφέας, εισηγητής, συντονιστής και δημοσιογράφος στην Κολωνία και στο Ντίσελντορφ και υποστηρίζει μια ανθρώπινη κοσμοπολίτικη στάση απέναντι στα καίρια ζητήματα της εποχής μας. Το 2015 εκδόθηκε το βιβλίο του «Blackbox Abschiebung – Geschichte, Theorie und Praxis der deutschen Migrationspolitik» (Θεώρηση της απέλασης – ιστορία, θεωρία και πράξη της γερμανικής μεταναστευτικής πολιτικής). Τώρα δημιούργησε το παραπάνω θεατρικό έργο σε στενή συνεργασία με τον σκηνοθέτη Αντώνη Χρυσουλάκη και τον Γαβριήλ Βουλγαρίδη, τον αδελφό του δολοφονημένου Θόδωρου.

Oulios Theater Theo NSU

Εργάζεστε ως δημοσιογράφος. Πώς σας ήρθε η ιδέα να γράψετε ένα θεατρικό έργο πάνω σε αυτό το περίπλοκο θέμα;

Η ιδέα μου ήρθε κατά την προετοιμασία του «Tribunal, NSU-Komplex auflösen» (Δικαστήριο, λύση του συμπλέγματος NSU) στην Κολωνία· θέλησα να συνεισφέρω κάτι από ελληνογερμανική σκοπιά. Πρέπει να πω ότι είχα ήδη ασχοληθεί με το σκάνδαλο NSU, είχα αφιερώσει στην εκπομπή μου «Radiopolis» μια ολόκληρη ώρα στο θέμα αυτό. Ταυτόχρονα, ωστόσο, με απασχολούσε το ερώτημα γιατί το αποφεύγουμε τόσο έντονα. Η δολοφονία του Θεόδωρου Βουλγαρίδη δεν ήταν σπουδαίο ζήτημα για τους Έλληνες στη Γερμανία, ούτε καν ο κρατικός ρατσισμός που αποκαλύφθηκε στη διάρκεια των ερευνών. Η δυσφορία μου γι αυτήν την κατάσταση και την τραγωδία της όλης ιστορίας με ώθησε να αναζητήσω μια δραματική μορφή έκφρασης. Είχα την αίσθηση ότι δεν ήταν αρκετό να προετοιμάσω απλώς μια διάλεξη. Έτσι κι αλλιώς ήθελα από καιρό να συνεργαστώ με τον φίλο μου, τον θεατρικό δημιουργό Αντώνη Χρυσουλάκη, και έτσι προέκυψε η ιδέα για αυτό το κομμάτι.

«Σας έτρωγε» δηλαδή το θέμα αυτό;

Φυσικά και με έτρωγε. Ήμουνα και στο παρελθόν δραστηριοποιημένος αντιρατσιστικά αλλά κυρίως με πείραζε αυτή η επίμονη άρνηση των αρχών –είτε αυτές είναι κρατικές υπηρεσίες ή η αστυνομία– να αντιληφθούν και να κατονομάσουν τον δικό τους ρατσισμό.

Θεωρείτε ότι το θέατρο ως τόπος «κάθαρσης» είναι το πλέον κατάλληλο μέρος διαφώτισης;

Το θέατρο είναι πράγματι ο πλέον κατάλληλος τόπος κάθαρσης και διαφωτισμού, γιατί μας υποχρεώνει να αντιμετωπίσουμε άμεσα και να συμμεριστούμε, για παράδειγμα, το τι πέρασαν οι οικογένειες των θυμάτων. Γιατί το θέατρο «μιλάει» συναισθηματικά και συγχρόνως μεταφέρει γνώσεις σε άλλο επίπεδο απ΄ ό,τι ένα πεζό κείμενο.

Πέστε μας δυο λόγια για το «Tribunal NSU-Komplex auflösen». Περί τίνος πρόκειται;

Ήταν ένα τετραήμερο συνέδριο στον θεατρικό χώρο Schauspiel Köln, το οποίο διοργανώθηκε από αριστερές ομάδες, τις παθούσες οικογένειες και τους υποστηρικτές τους με στόχο να εγείρει ως κοινωνία των πολιτών κατηγορία εναντίον των περιστάσεων που επέτρεψαν την τρομοκρατία της οργάνωσης NSU και να γνωστοποιήσει τα όσα δεν αναφέρθηκαν στη δίκη της NSU στο Μόναχο.

Έχετε ποτέ βρεθεί προσωπικά σε τέτοια «κρατικά γρανάζια»;

Όχι, δεν μπορώ να το ισχυριστώ κάτι τέτοιο. Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι δύο συμβάντα, μια φορά ως έφηβος στην υπηρεσία αλλοδαπών και μιαν άλλη κατά την πολιτογράφησή μου – που είχαν να κάνουν με την αίσθηση ότι «σε υποχρεώνουν να γίνεις άλλος». Αλλά σε καμία περίπτωση δεν συγκρίνεται με τον στιγματισμό που υπέστησαν οι οικογένειες των θυμάτων της NSU από την αστυνομία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

Επικοινωνήσατε για τη θεατρική σας σύνθεση με τους συγγενείς των δολοφονημένων;

Ναι, αποταθήκαμε στον Γαβριήλ Βουλγαρίδη, τον αδελφό του δολοφονημένου Θόδωρου, και συνεργαστήκαμε μαζί του πολύ καλά και σε πνεύμα εμπιστοσύνης. Ο Γαβριήλ Βουλγαρίδης ήρθε στο Tribunal της Κολωνίας, είδε εκεί την παράστασή μας και μας ζήτησε να την δείξουμε και στο Μόναχο.

Πόσο συμμετοχικό το έργο σας; Πως πρέπει να το φανταστούμε;

Στη διάρκεια της παράστασης προσφωνούμε το κοινό απευθείας. Αλλά, κυρίως, επιζητούμε τη συζήτηση μαζί του μετά την παράσταση – μέχρι στιγμής ευτυχώς δεν έλειψαν οι συζητήσεις αυτές.

Πώς αντιδρά το κοινό;

Πάντοτε θετικά. Προς μεγάλη μας έκπληξη πολλοί άνθρωποι έρχονται για πρώτη φορά τόσο έντονα αντιμέτωποι με την υπόθεση της οργάνωσης NSU. Συγκλονίζονται και θέλουν μετά να μάθουν περισσότερα για το θέμα αυτό και μάλιστα να μιλήσουν αυτοκριτικά για τον δικό τους, τον προσωπικό ρατσισμό.

Συνέντευξη: Nina Bungarten/Μιλτιάδης Ούλιος. Μετάφραση: Α. Τσίγκας. Φωτογραφίες: Μιλτιάδης Ούλιος. Πληροφορίες για τις παραστάσεις: facebook.com/wmths

Print Friendly, PDF & Email

Αυτή η καταχώρηση είναι διαθέσιμη στα: DE

Γράψτε σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *