Τα δύο κοινά γελούσαν στα ίδια σημεία του έργου!

Συνέντευξη με τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη, συγγραφέα

Στις 26 Μαρτίου, 21 και 24 Απριλίου 2017, πάντα στις 11:00 π.μ., παίζεται το νεανικό θεατρικό έργο του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη «Στην οθόνη φως» στο Schlosspark Theater του Βερολίνου. Η Σοφί Πέρσιγκελ συναντήθηκε με τον συγγραφέα μετά τη γερμανική πρεμιέρα και του έκανε μερικές ερωτήσεις. Η μητέρα της, η Μπέα Πέρσιγκελ, είχε παραστεί στις πρόβες της παραγωγής και είχε περιγράψει στο diablog.eu τη σκηνοθετική εξέλιξη του έργου.

Am_Bildschirm_Licht_Plakat_Werbebild_Maerz+April

Πώς αναπτύχθηκε η ιδέα για το έργο αυτό;

Εκείνο που έβαλα ως στόχο ξεκινώντας να γράψω το «Στην Οθόνη Φως» ήταν να γεννηθεί ένα έργο που θα μιλάει για το καλό χωρίς να ηθικολογεί, που θα περνάει στους (νεαρούς) θεατές ένα μήνυμα δικαιοσύνης χωρίς να γίνεται δασκαλίστικο και κουραστικό. Μια ιστορία που βάζει τους πρωταγωνιστές μπροστα σε ένα ηθικό δίλημμα ήταν, λοιπόν, η αρχική σκέψη. Μια ιστορία σημερινή, καθημερινή, αλλά ωστόσο ακραία, πιστευτή αλλά και μεταφυσική.

Στο πρωτότυπο κείμενο δίνετε φειδωλές σκηνοθετικές οδηγίες. Σας άρεσε η γερμανική μεταφορά;

Πάντοτε στα έργα μου δίνω λιτότατες σκηνοθετικές ιδέες. Χρειάζεται χώρος και για τον άλλο (άλλους) καλλιτέχνη που θα καταπιαστεί με το συγκεκριμένο κείμενο, χώρος για δημιουργική φαντασία. Η ομάδα YAS έσκυψε με αγάπη πάνω στο έργο μου, έψαξε στα «υπόγεια» του κειμένου, και είμαι ευγνώμων για αυτό.

Vangelis_Hatziyannidis+Ensemble_YAS_SchlosparkTheater_FOTO_Hofmann-Paul_18022017

Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης με την ομάδα του YAS, ©Theaterverlag Hofmann-Paul

Η μουσική και τα βίντεο αποτελούν σημαντικό μέρος της παράστασης της θεατρικής ομάδας YAS. Διαφέρει με τα στοιχεία αυτά ριζικά από την παραγωγή στην Αθήνα;

Ναι, μιλάμε για δυο εντελώς διαφορετικές παραστάσεις, όπως θα ήταν ίσως και αναμενόμενο. Στην παράσταση της Αθήνας (Onassis cultural centre) οι βιντεοπροβολές λειτουργούσαν διαφορετικά, επρόκειτο ουσιαστικά για ζωντανή λήψη των ηθοποιών την ώρα που έπαιζαν, στις οθόνες εμφανίζονταν κάθε φορά λεπτομέρειες από τη ζωντανή τους έκφραση. Η χρήση της μουσικής ήταν επίσης αρκετά πιο περιορισμένη σε σχέση με τη γερμανική παράσταση. Εντύπωση μου έκανε πάντως ότι, σε γενικές γραμμές, και τα δύο κοινά γελούσαν στα ίδια σημεία του έργου.

Στο πρωτότυπο κείμενο έχουμε πέντε πρωταγωνιστές. Ο σκηνοθέτης του YAS έπλασε από τα συμφραζόμενα άλλο ένα πρόσωπο και έβαλε μάλιστα στο πλάι του ακόμη ένα. Πρόκειται για τον καίριο ρόλο του «σπασίκλα», που έχει την επιλογή να εκθέσει ή μη τη δασκάλα. Πώς βρήκατε την παρέμβαση αυτή;

Παρότι τα λιγοστά γερμανικά μου δεν μου επέτρεψαν να κατανοήσω πλήρως τα λεγόμενα των δύο εμβόλιμων ρόλων, αισθάνομαι ότι οι σύντομες εμφανίσεις τους ενδιαμέσως των σκηνών πρόσθεσαν μερικές στιγμές ζωντάνιας στην παράσταση – το κοινό, πρόσεξα, γέλασε με ορισμένες ατάκες τους και ίσως έτσι πλούτισε η πινακοθήκη με τα πρόσωπα μαθητών που δίνει το έργο στο πρωτότυπο.

Vangelis_Hatziyannidis+Bea_Persigehl_PremiereAmBildschirmLicht_Foto_Hofmann-Paul_19022017

Ο Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης με την Σοφί Πέρσιγκελ, ©Theaterverlag Hofmann-Paul

Ήσασταν παρών και ζήσατε τις αντιδράσεις του κοινού στη γερμανική πρεμιέρα στο Βερολίνο. Το κοινό αντέδρασε έντονα στη μαθητική αργκό, στην αισχρολογία. Διέφεραν πολύ οι αντιδράσεις αυτές από εκείνες στην Αθήνα;

Αυτό που θυμάμαι από την παράσταση της Αθήνας ήταν ότι το νεανικό/μαθητικό κοινό αντιδρούσε πολύ φυσιολογικά ακούγοντας από τη σκηνή τη γλώσσα που χρησιμοποιεί και στην καθημερινότητά του. Εκείνοι που αισθάνονταν ίσως λίγο αμήχανα ήταν οι καθηγητές που συνόδευαν σε κάποιες παραστάσεις τις τάξεις τους. Παρόλα αυτά η «ελεύθερη» γλώσσα του κειμένου δεν απέτρεψε τους καθηγητές από το να συστήνουν αργότερα την παράσταση σε άλλους συναδέρφους τους. Ίσως γιατί ήταν εμφανές ότι το συνολικό εξαγόμενο, η αίσθηση που αποκομίζουν τελικά οι θεατές μαθητές, είναι απολύτως «κατάλληλη για ανηλίκους».

Κύριο πρόσωπο του έργου είναι ο Χάρης, ένα άτομο ψυχολογικά πολύ ειδικό και ενδιαφέρον. Τον διέπει η τάση εξουσιασμού και χειραγώγησης των άλλων. Πιστεύει ότι είναι ξεχωριστός. Το αίσθημα της ανωτερότητας του βγαίνει ωστόσο αρνητικό, ακριβώς γι αυτό οι άλλοι τον αποκλείουν από την παρέα τους. Κινεί τα νήματα και κάνει τους συμμαθητές του να βάλουν στο στόχαστρο μια συγκεκριμένη δασκάλα. Για να περιγράψετε αυτόν τον χαρακτήρα και τη συμπεριφορά του απαιτείται μια βαθύτερη κατανόηση της ψυχολογίας του. Από πού πηγάζουν οι γνώσεις αυτές;

Συμφωνώ με την περιγραφή που δίνετε στο κεντρικό αυτό πρόσωπο. Θα συμπλήρωνα μονάχα ότι αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του, να είναι σε θέση δηλαδή να μανιπουλάρει αντιδράσεις και συμπεριφορές άλλων ατόμων, βρίσκει στο τέλος του έργου, την πιο ιδανική εφαρμογή. Ο Χάρης αποφασίζει να γίνει σκηνοθέτης! Ίσως και όλη αυτή η ιστορία που παρακολουθήσαμε να ήταν για αυτόν ένα είδος πρόβας, για ένα φιλμ που ενδεχομένως να σκηνοθετήσει στο μέλλον. Έτσι, η ιδιότητα αυτή μπορούμε να πούμε ότι στο τέλος γίνεται «χάρισμα». Και ο Χάρης θα γίνει σίγουρα ένας χαρισματικός σκηνοθέτης. Κρίμα που το έργο τελειώνει προτού το δούμε να συμβαίνει.

Συνέντευξη: Sophie Persigehl/Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης. Φωτό: Theaterverlag Hofmann-Paul, DERDEHMEL/Urbschat (Teaser).

Print Friendly

Αυτή η καταχώρηση είναι διαθέσιμη στα: DE

Γράψτε σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν κοινοποιείται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *