1989

Ένα διήγημα της Νίκης Τρουλλινού

30 χρόνια από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου: Το diablog.eu παρουσιάζει ένα διήγημα της Νίκης Τρουλλινού για το έτος 1989 πριν τη ραγδαία εξέλιξη των γεγονότων, που αντικατοπτρίζει τη ζωή στο Δυτικό Βερολίνο μέσα από την παρατηρητική ματιά μιας ευαίσθητης επισκέπτριας.

Ξεκινούσαν αργά το πρωί από έναν χρωματιστό δρόμο του Κρόιτσμπεργκ, έπαιρναν το U-bahn με κατεύθυνση το κέντρο, στάση στην πλατεία Γουλιέλμου κοντά, εκεί που στέκεται μισογκρεμισμένη η Εκκλησία της Μνήμης, και κατέληγαν στο παγκάκι. Τον πρώτο καιρό της γνωριμίας τους του είχε μιλήσει γι’ αυτή την πλατεία και τον ναό, περιγραφές φλύαρες, όχι τόσο για να ξεπεράσει το εμπόδιο της γλώσσας, όσο γιατί μνήμες δικές της σήκωναν κεφάλι και έτριζαν, άφηναν έναν ήχο στριγκό, επίμονο. Οι φωνές των δικών της ανθρώπων να τραμπαλίζονται ανάμεσα στην ενοχή και τη σιγουριά της φυλής, ν’ αφηγούνται ψιθυριστά για βόμβες και καμένα βιβλία, βαριά βήματα συντονισμένα· άστραφταν οι καλογυαλισμένες μπότες πάνω στους κυβόλιθους της λεωφόρου στον βηματισμό της χήνας, «είναι ωραίο που δεν είχαμε ακόμη γεννηθεί» .

Fotocollage

Σ’ όλη τη διαδρομή τον κρατούσε από το χέρι. Δεν τον άφηνε στιγμή. Χωρίς καν να το κουβεντιάσουν, είχαν συμφωνήσει πως δεν το χρειάζονταν εκείνο το άσπρο ραβδί που η υπηρεσία Κοινωνικής Προνοίας μπορούσε να του προμηθεύσει. Τον άφηνε στο παγκάκι αφού πρώτα του έδινε ένα φιλί στο στόμα, από το πλάι, στην άκρη των χειλιών· εκείνος είχε κιόλας πάρει τη θέση του με το σώμα και το κεφάλι σε ευθεία γραμμή, ατενίζοντας το σκοτάδι.

Ήταν όμορφη. Αυτό να λέγεται. Φτυστή η Μέριλιν Μονρόε. Όχι τόσο για το ξανθό, σπαστό μαλλί. Το σώμα ήταν το μυστικό, ένα ζευγάρι όρθια τορνευτά στήθη· εκείνες οι καμπύλες, που δεν τις πρόβαλλε, μιλούσαν μόνες τους μέσα από διακριτικά και εύγλωττα συνάμα ρούχα. Αυτά, τις μέρες με λιακάδα. Έλεγε αυτός πως τη λιακάδα, όταν τους έκανε την τιμή να τους επισκέπτεται, την ένιωθε στο πετσί του. Σαν κείνες τις μέρες στην Ανατολία. Αν έβρεχε, σύνηθες φαινόμενο εδώ, στα μέρη του γερμανικού βορρά, τον τακτοποιούσε στο καφέ του εμπορικού κέντρου, δίπλα στον σταθμό, στο αίθριο. Η βροχή έπεφτε πάνω στη τζαμένια οροφή, βοούσε ή μουρμούριζε, ήταν μέρες που νόμιζε πως έπιανε τον αμανέ της γιαγιάς του.

Η φτυστή Μέριλιν Μονρόε έκανε πιάτσα εκεί γύρω· αν έφευγε μακρύτερα, μόνο με αυτοκίνητο και η συμφωνία ρητή: ο πελάτης θα την έφερνε πάλι πίσω, στην αρχή της Κούνταμ. Δούλευε τόσες ώρες όσες υπολόγιζε πως θα κάλυπτε τις ανάγκες τους. Νταβαντζή δεν είχε· Τούρκους, Γιουγκοσλάβους και ντόπιους που ήλεγχαν την πιάτσα, τους είχε πείσει να τους αφήσουν στην ησυχία τους, με το αζημίωτο βέβαια. Άλλοτε κάνα δωράκι, άλλοτε να δώσει ένα χέρι βοήθειας στις καινούριες – πολύτιμες οι συμβουλές της, ο σεβασμός που ενέπνεε, κι η σιγουριά μαζί πως δεν θα τις ξεσηκώνει εναντίον τους. Ίσως κι άλλα, μυστικά κι ανείπωτα.

Fotocollage sepia

Επέστρεφαν απογευματάκι, πάλι η διαδρομή ίδια, προς τα πίσω, στο μικρό διαμέρισμα του Κρόιτσμπεργκ. Τον βόλευε στην καρέκλα του δίπλα στο τζάμι, σ’ ένα παράθυρο που κοιτούσε το Τείχος. Γκράφιτι και συρματοπλέγματα η θέα τους. Αυτός άναβε ακόμα ένα τσιγάρο και η φτυστή Μέριλιν έμπαινε κάτω από το ντους, απέναντι ακριβώς από την καρέκλα του. Η πόρτα ανοικτή, όση ώρα έτρεχε το νερό στο κορμί της, πλενόταν με λύσσα και άφθονα σαπούνια, εκείνος διηγιόταν ιστορίες. Τι είδε στο παγκάκι του, έτσι το έλεγε: σήμερα είδα…

Έβγαινε ολοκάθαρη, καθόταν πάνω του, τον έπαιρνε μέσα της βαθιά, μ’ ένα χαμόγελο, εκεί πάνω στην καρέκλα του, και πολλές φορές ο ύπνος τού την έκλεβε. Τη φιλούσε πίσω από το αυτί, έριχνε μια σφιχτοπλεγμένη –από τα χέρια της μάνας του– εσάρπα πάνω στους ώμους της και την άφηνε εκεί, με τις ώρες πάνω του, χωρίς να τραβιέται, φώλιαζε αυτός μέσα της, φώλιαζε αυτή στα χέρια του ώς αργά, ώς εκείνη την ώρα που το σκοτάδι σκέπαζε το συρματόπλεγμα έξω από το παράθυρό τους. Ίδια κι απαράλλαχτα όλα και κείνο το βράδυ του Νοέμβρη που είπαν οι φλύαροι πως τέλειωσε η Ιστορία.

Kείμενο: Νίκη Τρουλλινού. Από τη συλλογή διηγημάτων της συγγραφέως, με την ευγενική παραχώρηση του εκδότη: Το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας. Εκδ. Εστία 2014. Φωτογραφίες: diablog.eu, από το Μνημείο του Τείχους του Βερολίνου, Bernauer Straße.

Για τη συγγραφέα:
H Νίκη Τρουλλινού γεννήθηκε το 1953 στα Χανιά και ζει από το 1979 στο Ηράκλειο. Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε μαχόμενη δικηγορία και διδασκαλία. Σήμερα ασχολείται με τον αγροτουρισμό και οργανώνει τακτικά λογοτεχνικές εκδηλώσεις στο Πετροκέφαλο Ηρακλείου. Από το 1995 δημοσιεύει διηγήματα, μυθιστορήματα, οδοιπορικά και δοκίμια, τα κείμενά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα τουρκικά και τα ιταλικά. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται ως κειμενογράφος σε μουσικοθεατρικές παραστάσεις και γράφει θεατρικούς μονολόγους.

 

Print Friendly, PDF & Email

Αυτή η καταχώρηση είναι διαθέσιμη στα: DE

Γράψτε σχόλιο

Η διεύθυνση του ηλεκτρονικού σας ταχυδρομείου δεν θα είναι δημόσια ορατή. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *. Το σχόλιο που μας στέλνετε αποθηκεύεται στη βάση δεδομένων μας. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να βρείτε στη » Δήλωση περί Απορρήτου